Hylke Sibtsen

La Haute Route - stage 7 & Results

2011-10-09T00:47:00.000-07:00

De slaapplaats van de laatste nacht heb ik in het verslagje van de 6e etappe al even beschreven. Hoewel die laatste nacht nu al weer een paar weken geleden is kan ik hem nog goed voor de geest halen. De reden daarvoor is heel eenvoudig, ik had alle tijd om hem in me op te nemen... Om een uur of 10 gingen de lichten in de sporthal uit en zochten de meeste deelnemers hun slaapplaats op. Op de trampoline matten lag ik eigenlijk best lekker en al snel viel ik in slaap. Helaas was dat maar voor korte duur, want na ongeveer een uurtje werd ik wakker van wat gesnurk. Ik was niet de enige die wakker lag, want het was spitsuur op de toiletten. De combinatie van snurkende en tussen het toilet en de slaapzaal heen en weer wandelende fietsers hield me nog een aantal uur wakker. Al met al heb ik een uurtje of 3 geslapen en kon dan ook maar moeilijk uit bed komen toen de wekker om half 6 afging. Als 1 van de weinigen trotseerde ik de koude douches nog eens en heb me daarna snel omgekleed voor het ontbijt, dat dit keer iets uitgebreider was.

Na het ontbijt begaven we (ik was inmiddels aardig bevriend geraakt met Christian en een paar Engelsen) ons naar de start. Omdat het toch wel fris was en er weer een stevige wind stond deed ik mijn windbreaker en armstukken aan. Dat bleek een goede keuze, want de ruim 30km lange afdaling aas ondanks de langzame geneutraliseerde start erg koud. Veel zuidelijke deelnemers zaten te rillen op hun fiets en eerlijk gezegd zat ik de laatste 10km ook niet helemaal lekker op m'n fiets.
Met de Engelsen en Christian had ik afgesproken om na de neutralisatie meteen te demareren om de boel een beetje op stelten te zetten. Dat plan viel helaas in het water omdat we veel te ver naar achteren zaten en de klim nogal onverwacht begon. Op dat moment zat ik nog zeker 100 plaatsen van de kop verwijderd. Terwijl ik bij schakelde om naar voren te rijden kwam 1 van de top 10 jongens me voorbij en ik kon nog net in zijn wiel duiken om mee te liften naar de kop. Die groep bleek inmiddels te zijn ontploft en ik kon maar net mee met de eerste achtervolgende groep. Veel van de Velo101 renners deden hard hun best om de eersten terug te halen en reden erg onregelmatig, waardoor ik af en toe flink in het rood moest. Gelukkig namen de eersten langzaamaan meer afstand en zakte ons tempo iet wat en kon ii achteraan de groep zelfs een beetje recuperen. De laatste km voor de top werd er flink doorgetrokken en we doken zonder stoppen in de afdaling. Voor mij de eerste keer deze week, maar vanwege de korte etappe geen probleem.
Voor mij reed de sterkste van het Oostenrijkse duo. Zo sterk als bij bergop rijd, zo slecht is hij in het dalen. Hij was werkelijk all over the road en vanwege de smalle afdaling met verkeer durfde ik hem niet voorbij. Erg jammer, want nu moest ik toezien hoe de snelsten langzaam bij ons weg reden. Uiteindelijk reden we de lange bijtrap afdaling met zijn 3en, de Italiaan van het Italiaanse mixed-duo was ook met deze groep over de top gekomen. Even voor het plaatsje Vence was het einde van de etappe en op het laatste rechte stuk naar de finish deed ik een extta lange beurt, zodat ik bij het uitkomend van de 2e bocht in het 2e wiel zou zitten. Zogezegd, zo gedaan en ik won de sprint om de 20ste plaats vrij eenvoudig.

Na de finish heb ik gewacht op Christian en de Engelsen. Na de finish reden we, ongetimed, verder naar het plaatsje Vence waar we zouden lunchen. Hier ontvingen we ook een polo en medaille als beloning... Nouja het was niet verkeerd om op het heetst van de dag even te pauzeren met een pizza en een ijskoude cola.

Na de lunch volgde nog een 25km naar de boulevard van Nice, waar de officiële finish zou zijn. Geen koers dit keer maar een rustig gangetje achter de neutrale wagen. De boulevard was netjes afgesloten en door het mooie weer hadden we zelfs een publiek ;-) Na de finish ben ik met Hiroshi een biertje gaan drinken om de week heerlijk af te sluiten. 's avonds was er een cocktail party op een heuvel met uitzicht op de baai van Nice. Voor het eerst deze week was er weer eens lekker eten.

Daarna nog even lekker door het centrum geslenterd en de fietstas opgehaald om af te geven bij de touringcar. Het inladen van de fietsen in de veel te kleine aanhanger was nog een hele show, en erg vermakelijk om naar te kijken.
Met het vertrek van de Touringcar kwam deze heerlijke week helaas tot een einde. Eerlijk gezegd had ik best nog een weekje willen rijden. Misschien volgend jaar in omgekeerde volgorde weer terug? Ter afsluiting nog even een overzichtje van m'n resultaten gedurende de week;

Stage 1 - 25ste scratch & 16e Solo Men
Stage 2 - 43ste scratch & 26ste Solo Men
Stage 3 - 36ste scratch & 20ste Solo Men
Stage 4 - 23e scratch & 13e Solo Men
Stage 5 - 32ste scratch & 20ste Solo Men
Stage 6 - 19e scratch & 11e Solo Men
Stage 7 - 16e scratch & 10e Solo Men
Eind ranking scratch 30ste
Eind ranking solo men 17e

La Haute Route - stage 6

2011-10-05T13:12:00.000-07:00

Afgelopen nacht heb ik voor het eerst deze week écht goed geslapen. Kwam dat door het goede bed? Rustige kamergenoten? Of door de ontspannen maaltijd? Wie zal het zeggen. Any way, het ontbijt deze morgen is ook meer naar mijn zin, wat ook mijn humeur ten goede komt. Onze Duitse roomies hebben verse broodjes gehaald bij het ontbijt dat door de organisatie wordt aangeboden en Tristan en ik hebben de tafel gedekt. Van onze sandwiches en boodschappen van de avond er voor hebben nog yoghurt, muesli en diverse vleeswaren. Bovendien hebben we eindelijk goede koffie!

Na het ontbijt was het tijd om richting de start te gaan en mijn achterband nog even op te pompen. Vanwege wat slijtage had ik de avond ervoor mijn achterband vervangen en die moest dus nog even op spanning worden gebracht. Naar goed voorbeeld vond ik een plekje redelijk voorin het startvak en tijdens de geneutraliseerde afdaling ben ik langzaam naar voren gereden. Van de voet van de 'klim' naar Pra Loup reden we een aantal kilometer terug richting Barcelonette en de Cime de la Bonnette. Omdat ik me de afgelopen dagen steeds beter was gaan voelen had ik me voorgenomen om vandaag vooraan in het peloton aan de klim te beginnen en zo lang mogelijk bij de eersten te blijven. Onderaan de voet van de klim schakelde ik terug naar het binnenblad, waarbij de ketting helaas van het blad viel. Hard vloekend zakte ik door het peloton terwijl ik in het luchtledige bleef trappen. Uiteindelijk moest ik van de fiets om de ketting weer terug te leggen en begon ik als allerlaatste aan de klim.
Zwaar gefrustreerd sprintte ik terug naar de kop van het peloton. Daar aangekomen koos ik een wiel van een van de Velo101 mannen om daar de eerst volgende 10km niet meer uit te komen. Ondanks de stevige wind op kop werd er behoorlijk hard gereden en ik heb het eerste half uur dan ook tegen of boven omslagpunt gereden. Na een kilometer of 8 werd er een aantal keer gedemarreerd, waardoor ik helaas moest lossen. Gelukkig loste er ook nog een Zwitser waar ik al eerder mee had opgereden en gezamenlijk hebben we de laatste kilometers, in mijn belevenis nog zeker een uur, afgelegd.

Op de top heb ik naar goede gewoonte mijn bidons gevuld en wat gegeten voor ik aan de afdaling begon. Ondanks de harde wind kon ik een mooi tempo aanhouden en al snel haalde ik de Zwitser, die niet was gestopt, weer in. Ongeveer halverwege de afdaling zat 1 van de snelle mannen in de berm, zo te zien met een gebroken sleutelbeen. Blijkbaar was het nog maar net gebeurd, want in de eerste paar kilometers daarna haalde ik een aantal andere fietsers die duidelijk geschrokken waren en behoorlijk vierkant daalden. In het dorpje Auron haalde ik vlak voor de laatste beklimming nog een drietal bij, maar samenwerken was er niet bij want zodra ik op kop kwam hielden ze (naar goede Franse gewoonte) de benen stil. Op de eerste strook van de beklimming heb ik dan maar goed doorgetrokken met als resultaat dat twee van de drie moesten lossen. De enige die nog in mijn wiel zat nam wel over maar niet van harte. Zodoende kwam 1 Fransman terug waarna het spel begon.

De Fransen probeerden mij te lossen door om en om te versnellen, maar vandaag ging dat niet lukken. Door de lange afdaling van de Bonnette was ik goed hersteld en doordat het nog niet te warm was kon ik steeds het wiel houden. Twee kilometer voor de top plaatste ik op mijn beurt een versnelling toen waren we nog maar met twee. Samen met de overgebleven Fransman reed ik naar de streep én mijn eerste top 20 klassering deze week! 19e scratch en 11e in de Solo-Men categorie!
Na de finish heb ik gewacht op Christian en ben ik samen met een paar Engelsen waar ik de afgelopen dagen vaker had opgetrokken afgedaald naar Auron, waar we na enig zoeken onze slaapplaats vonden. Een enorm en zo te zien gloednieuw sportcomplex was ons 'hotel' voor de laatste nacht. De douches zagen er norm aantrekkelijk uit maar helaas was het water ijs en ijs koud! Na wat moed te hebben verzameld hield ik het welgeteld nog geen 30 seconden vol om onder de straal te blijven staan. De veldbedden waren al niet veel beter en daarom hebben we wat die waarschijnlijk werden gebruikt bij het trampoline springen op elkaar gestapeld en zo een enigszins comfortabel bed gecreëerd. Dat was meteen ook het enige comfortabele want ik heb de halve nacht wakker gelegen van snurkende, en tussen het toilet en hun bed heen en weer ijsberende fietsers. Duidelijk niet voor herhaling vatbaar deze constructie, dus ik hoop dat ze daar volgend jaar wat anders voor hebben verzonnen.

La Haute Route - stage 5

2011-09-08T09:13:00.000-07:00

Afgelopen nacht heb ik erg beroerd geslapen en dus zat ik vanochtend niet bijster fit qan het ontbijt. Na een paar stevige borden Muesli en een flinke dosis koffie waz ik klaar voor de beklimming van de Izoard. De start was om 7u30 en op dat moment was het nog goed fris, dus vertrok ik met armstukken voor de eerste 8 neutrale km naar de Izoard.

Mijn plan om rustig te starten viel al snel in het water want de groep met favorieten begon vrij rustig en dat zorgde voor een onrustige start. Bovendien stond er ook onderaan de klim veel wind en dat maakte het aantrekkelijk om een groepje op te zoeken. Na een korte versnelling kon ik meeliften naar een groepje van een man of 8, waaronder het Duitse mixed-duo waar ik de hele week al achter eindig. Een paar km voor de top zat de man uit het duo er blijkbaar doorheen en samen met een sterke Amerikaan reed ik naar de top van de Izoard. Wat een geweldige mooie klim is dit zeg! Met name de laatste km boven de boomgrens is waanzinnig mooi.

Op de top vulde ik mn bidons en nam ik een half banaantje. Omdat het behoorlijk fris was deed ik m'n windbreaker aan en trok mn armstukken op voordat ik aan de geweldig mooie afdaling begon. Al vrij snel haalde ik de Amerikaan, die niet voor water oid was gestopt, in en samen liepen we aardig in op een drietal dat een paar minuten voor ons over de top was gekomen. Onderaan de klim haalden we nog iemand bij en begonnen we aan een stukje vallei naar de voet van de Col de Vars. De enige Fransman in deze groep deed zijn afkomst eer aan en wilde geen kopwerk doen. Toen we aan de col begonnen liet ik bewust even een gat vallen zodat hij wel moest overnemen. Hij liet zich eenvoudig uit zijn tent lokken en ik kroop in zijn wiel om toe te kijken hoe hij zichzelf op zou blazen. Toen zijn tempo wat begon in te zakken demareerde ik en sloot na een toch wel pittige inspanning weer aan bij de Amerikaan en 2 anderen. Met nog 10km tot de top hadden we een stevige wind op kop en ik was blij dat ik me wat kon verschuilen.

Met nog 5km te gaan kreeg ik honger en mn benen waren behoorlijk leeg. Bij de ravitaillering at ik een cakeje, banaan en muesli reep terwijl mn bidons weer werden bijgevuld. De rest reed door en dus begon ik weer eens alleen aan de afdaling. De Amerikaan zou ik niet meer terug zien, maar de Israëlier had ik al snel weer te pakken. Gebrek aan parcourkennis kostte me vandaag een paar plaatsen, want als ik had gewetendat we een 18km lange bijtrap vallei met tegenwind te gemoet gingen dan had ik minder tijd genomen op de top. Dan maar samen door de vallei en zo min mogelijk energie verspillen.

Onderaan de laatste beklimming, naar het ski-oord Pra Loup, maak ik even een sanitaire stop.
Terwijl ik de golfbaan wat extra water gaf werd ik ingehaald door de Italiaan en de Duitse dame. Dat ging me dus mooi niet gebeuren en snel sprong ik op de fiets en pikte het laatste wiel.
Het tempo werd gemaakt door de Italiaan en ik moest stevig doortrappen om bij te blijven. Toen op het steilste stuk van deze klim, zo'n beetje halverwege, zijn tempo wat begon te dalen heb ik de inhoud van mn bidon over mn hoofd gegooid om preventief te koelen en ben gedemarreerd. Tot mijn eigen verbazing wist ik de laatste 5km continue zo'n 300-350W te leveren, de boogste output van deze week. Daardoor reed ik eindelijk weer eens met een lekkere cadans en voor mn gevoel vloog ik omhoog. Uiteindelijk rred ik een behoorlijke tijd, maar hij bleek later toch niet goed genoeg voor top 20. Met een 32ste plaats scratch sta ik na 5 dagen toch 33ste in het algemeen klassement. Wie weet zit top 30 er toch nog wel in...

La Haute Route - stage 4: Serre Chevalier time-trial - Col du Granon

2011-09-08T08:49:00.000-07:00

Toen ik in Oktober/November 2010 de aankondiging van de Haute Route bekeek viel mijn oog op twee interessante etappes. Dag 3 zou met de ongeveer 170km en de beklimmingen van de Col de la Madeleine, Telegraph en Col du Galibier zou niet misstaan als Tour de France etappe en was met recht aangeduid als de Koninginne-etappe van deze week. Met stip noteerde ik deze in mijn agenda, deze dag wilde ik goed zijn. Een pagina verder in het digitale road book stond het profiel van de vierde etappe en in een fractie van een seconde later had ik mijn doelstelling voor etappe 3 al bijgesteld. Dag vier betrof namelijk een tijdrit op de Col du Granon, een stevige beklimming met flink wat haarspeldbochten en een gemiddeld stijgingspercentage van rond de 10%. Met haar lengte van 12km precies datgene waar ik vorig jaar in had gespecialiseerd tijdens de twee maanden in Bourg d’Oissans. Doelstelling voor dag drie werd voorzichtig finishen, zodat ik nog voldoende energie zou hebben voor de tijdrit de dag er na.

Een half jaar later ging het klimmen me wat minder af en vroeg ik me voorafgaand aan de Haute Route af of ik nog wel een all-out inspanning zou moeten doen. Kans op winst dichtte ik mezelf toch niet toe dus was het niet beter om rustig aan te doen en energie te besparen voor de laatste drie etappes? Voor de start van de etappe met finish op de Galibier deed ik een belofte aan mezelf en aan mijn roomie Christian. Als ik aan het eind van de dag in de top 20 bij de solo mannen zou staan dan moest ik een zo goed mogelijke tijdrit rijden. ’s Avonds kwam Christian met een enigszins sadistisch lachje aangelopen; ik was 19e en had me aan mijn belofte te houden. Hieronder volgt een verslagje van de tijdrit.

Op de briefing de avond voor de tijdrit hingen de lijsten met starttijden voor de tijdrit. De laagst geklasseerde deelnemers zouden als eerste starten, met tussenpozen van 30 seconden. Eerlijk gezegd vond ik dat wel prima, want dat betekende dat ik niet om 9u maar pas tegen 11u hoefde te starten, wat als voordeel had dat ik niet om 6u hoefde op te staan. Uiteindelijk was ik toch vroeg wakker en na een normaal (lees: niet alsof je voor een heel weeshuis aan de slag moet) ontbijt nam ik de Witte Dame mee naar buiten om haar een goede poetsbeurt te geven. Wat mij betreft een prima manier om rustig te ontwaken: een glanzend schone fiets, zacht zonlicht, de lucht van vochtig gras en de geur van babybillendoekjes… Ok dat laatste hoort niet helemaal in het rijtje thuis ;-)

Om een uur of tien stapte ik op de fiets om al een stukje warm te rijden. Van la Salle des Alpes, waar we hadden overnacht, naar de start van de klim was een paar km afdalen in de richting van Briancon en daarmee eigenlijk te kort voor een warming up. Nadat ik de start had gevonden ben ik dus weer teruggereden om een paar korte intervallen te doen. Inmiddels was het aardig opgewarmd en ik begon een beetje te twijfelen over mijn kleding keuze. Het bijna volledig zwarte Gaul! outfit warmt altijd zo heerlijk op in de zon… Gelukkig stond er ook vandaag weer een stevige wind die voor de nodige verkoeling zou zorgen, zeker dicht bij de top.

Om 10u55 reed ik naar de start voor mijn allereerste en nogal wiebelige tijdrit start. Ik vond het maar een rare ervaring en was blij toen de starter mijn fiets losliet en ik mocht starten. De eerste paar honderd meters waren nagenoeg vlak en ik knalde er op het buitenblad vandoor. De Italiaanse uit het mixed duo haalde ik al bijna bij voordat de klim echt ging beginnen, maar omdat ik mezelf een limiet van zo’n 300watt voor de eerste 10km had opgelegd duurde het toch even voordat ik haar passeerde. Op de écht steile stroken liep ze telkens weer een beetje uit. Waarschijnlijk was ze wat te snel gestart want haar tempo viel na 3km opeens flink terug en ik pakte snel een flinke afstand. Ondertussen begon ik steeds meer deelnemers die voor me waren gestart in te lopen. De wattages die ik leverde vielen me zeker niet tegen en ik kon op de stukken windtegen er steeds een schepje boven op doen. Terwijl ik me concentreerde om een zo stabiel mogelijk vermogen te leveren probeerde ik ook een beetje van de omgeving te genieten. Tijd om foto’s te nemen had ik uiteraard niet, maar onderstaande foto’s die ik na de finish heb genomen geven wel een goede indruk van de prachtige omgeving.

Met nog zo’n 1,5km te gaan werd ik net voor de top bijgehaald door de partner van de Italiaanse. Kop over kop deden we de laatste meters en ik moet toegeven, het was best prettig om af en toe even te kunnen schuilen! Eenmaal boven deed ik snel een windbreaker aan want we stonden aardig op de tocht. Mijn tijd van 52minuten viel me alles mee, zeker gezien de extra kilo’s die mee omhoog moesten! Afgelopen winter vroeg ik me af of ik hem binnen het uur zou kunnen rijden, duidelijk geen probleem dus =) De winnaar deed de klim overigens in 43 minuten, dus er is nog ruimte voor verbetering…

Na een verplichte groepsfoto mochten we enkel achter een motor afdalen naar de voet. Aangezien de neutralisaties de afgelopen dagen nogal traag waren besloot ik nog even wat foto’s te nemen van het uitzicht aan de achterzijde van de Granon. Een kwartiertje later reed ik met een klein groepje gelijkgestemden met een hoge snelheid achter de laatste motor naar beneden. Deze bestuurder had er gelukkig wel een aardige vaart in, gezien de zijwind had het voor mij echt niet harder gehoeven. Eenmaal terug in het dal heb ik nog een stukje uitgefietst om daarna samen met een paar Engelsen even af te koelen in de dorpsvijver. Van zo’n kort maar intensief stukje fietsen krijg je toch wel trek en zo zat ik een half uurtje later samen met Christian en de Engelsen aan een heerlijke salade en pizza bij een van de weinige restaurantjes in het dorp.
De avond was weer zoals de afgelopen avonden, een lange briefing over de komende dag en een slecht bord pasta. Daarom sloten Christian en ik ons aan bij Hiroshi en twee andere Italianen en gingen op zoek naar een goed avondmaal. Daarna weer naar bed want dag vijf zou weer vroeg starten. Daarover meer in het volgende bericht.

Foto's op Facebook

2011-08-24T00:14:00.001-07:00

Omdat het internet hier niet zo vlot is en blogspot niet snel is met het uploaden van foto's zet ik er even een paar op facebook.com/hylkesibtsen

La Haute Route - la troisieme etappe

2011-08-24T00:12:00.001-07:00

De wekker ging vanochtend al om 4u30, maar mn Franse 'roomie' hield me al een paar uur wakker met flink zwaar gesnurk. Na een korte douche vertrek ik samen met Christian (een Deense jongen van mijn leeftijd waar ik al sinds de bunker in Geneve leuk contact mee heb) op de fiets naar de ontbijtzaal. Vandaag weer een Petit Dejuner, niet echt fijn maar de Donuts, pain au chocolat en cake smaken wel. Net als de echte koffie! Eigenlijk heb ik te veel gegeten, maar daardoor hoef ik uiteindelijk niet te eten voor de top van de Col de la Madeleine.

Terwijl iedereen nog rustig aan het ontbijt zit roept iemand van de organisatie nogal ruw dat we 5 minuten hebben voor vertrek. Dat betekend als een dolle naar buiten want de organisatie heeft haast. Vanwege het vroege tijdstip (6u) is het nog donker en dus onverantwoord om af te dalen. In het donker rijden we naar het station van de kabelbaan welke ons naar Bourg st Maurice brengt.

Bij het startvak haal ik de GPS tracker op. Eigenlijk best een slechte dag om dat ding mee te nemen, want ik heb mn zakjes keihard nodig voor repen en een vestje. Na wat rommelige medelingen over het opslitsen van het peloton voor de neutralisatie vertrekken we om kwart over 7. De 32km tot de voet van de Madeleine gaat voornamelijk berg af en gecombineerd met de redelijke lage temperatuur is dat toch wel wat fris.

Onderaan de klim komen de drie groepen weer samen en opent men de koers. Vandaag is doseren het devies en dus zie ik de kop van de wedstrijd al snel van me wegrijden, als een stel lammeren op weg naar de slachtbank. Het kost moeite maar het lukt toch om de eerste paar km niet boven de 250W te komen, de limiet die ik mezelf had opgelegd voor de Madeleine.

Een plan vooruit komt zelden uit, de laatste 15km rijdt ik tegen een iets steviger tempo, maar nog steeds voorzichtig. Langzaam maar zeker haal ik de lammeren in, maar het Duitse koppel dat ik gisteren lang kon volgen haal ik net niet meer bij. Op de top scoorde ik 2 liter water en een banaan (jaja het wordt eentonig) en zette de achtervolging in. Net voor de top had ik zicht op het Duitse koppel en ik hoopte ze bij te kunnen halen, maar helaas.

Na een lange maar mooie afdaling begon ik met een groepje van 5 aan het vlakke stuk naar de Telegraph. Om een lang verhaal kort te maken: er stond een stevige tegenwind, de samenwerking was klote en 1 van de 2e andere Nederlanders deelnemers ontpopte zich tot ware klootzak. Nog een observatie: Brazilianen kunnen niet in een waaier rijden en van aerodynamica hebben ze ook geen kaas gegeten. Uiteindelijk bereikte ik zonder veel energie te verspelen de voet van de Telegraph, waar ik samen met Dominick (een Engelsman die in Bergen op Zoom heeft gewerkt) mijn bidons vulde.
Hoewel het niet heel heet was op de Telegraph besloot ik om mn hoofd flink te koelen met water. Zonder al te veel problemen bereikten we de top, om er helaas pas daar achter te komen dat de ravitaillering voorbij Valloire was.
Bij de ravitaillering at ik wat en vulde ik mn bidons. Een derde fles goot ik in mn nek en over mn hoofd waarna een ijverige journaliste (ingehuurd door de Haute Route) een microfoon onder mn neus drukte. Of het stukje op youtube komt weet ik niet, maar ik sta er dus niet al te florisant op.

Na de ravitaillering nam ik Dominic op sleeptouw richting Plan la Chat. Hoewel m'n vermogensoutput nog behoorlijk was kwamen we niet echt vooruit en ook in de laatste 8km had ik veel last van de wind. Uiteindelijk bereikte ik volledig leeg de top, met 7minuten voorsprong op Dominic. Een km of 3 voor de top haalde ik mn Franse kameraad in. Ik kom de beste man nu al 3 dagen keer op keer tegen en we wisselen steeds van positie. Hoewel hij geen woord Engels spreekt verstaan we elkaar prima. Vandaag had ik dus de betere benen, nadat hij me gisteren halverwege de klim naar Les Arcs voorbij stak.
Op de top van de Galibier leverde ik de GPS tracker in en wachtte even op Dominic. Samen met de Fransman daalden we af naar de top van de Lautaret, waar we ons in de zon te goed deden aan een ijskoude Ice Tea. De laatste 20km daalden we gezamenlijk richting la Salle des Alpes, waar ik tot mn tevredenheid mocht vaststellen dat ik vandaag 36ste ben geworden in de scratch ranking. Daarmee ben ik op een 29ste plek in het scratch (officieuze) klassement beland.

La Haute Route - la deuxieme etappe

2011-08-24T00:09:00.000-07:00

Megeve > Les Arcs

Om 4:45 gaat de wekker, maar op dat moment lag ik al even wakker. Een van mn roomies lag namelijk stevig te snurken.. Na een snelle maar heerlijke douche (nu wel warm) was ik klaar voor het ontbijt. Dit maal niet in een park maar gewoon een European breakfast in het hotel. De Muesli, cruesli en het stokbrood vielen duidelijk beter in de smaak dan de muffins van gisteren.
Voor ik naar de start vertrok vulde ik nog een 500ml flresje met Jus d'Orange en water voor in het startvak. Dit maal hadden we slechts 10km neutralisatie voor de boeg, maar omdat deze bergaf liepen was het flink onrustig en was er zelfs een valpartij.

Megeve > Les Arcs

Gelukkig waren we vrij snel bij de eerste klim van vandaag, de Col du Saissies. Ik was van plan om wat rustiger te starten, en dat was maar goed ook. Mijn benen waren nog vol van de dag ervoor en wilden niet echt meewerken. Halverwege kwam ik een beetje op stoom en reed ik naar de 2e groep, waar ik tot op de top bij bleef. Daar snel water gepakt en een banaan gescoord, maar raakte daardoor wel de aansluiting met de groep kwijt. Gelukkig lopen de afdalingen nog steeds goed en kon ik weer aansluiten voor een stukje vlak naar de Cormet de Roselend.

Op de Cormet de Roselend begon ik eerlijk gezegd iets te snel en werd na een km of 3 ingehaald door een aantal uit de 2e groep. Daarbij zaten ook twee mixed duo's tussen die een mooi tempo reden. Met het Duitse paar heb ik lekker wat kunnen kletsen. Samen hebben ze ondermeer de ötztaler en Tour de Transalpe meerdere keren gereden. Daarna voelde ik me wat minder schuldig over het feit dat ik me de laatste 10km achter hun ruggen ging verstoppen.
Bij de ravitaillering op de top is het best druk, maar helaas rijdt men net weg als ik aankom. Wederom 2 liter water en een banaan rijker begin ik aan de afdaling en wat voor 1! Het eerste deel loopt heel mooi, het wegdek is goed en de bochten zijn overzichtelijk en ik voel me goed. Met mn neus vlak boven het stuur haal ik zelfs even 80km/h (correctie na het downloaden blijkt het zelfs 90km/h te zijn geweest)!
Het 2e deel van de afdaling is een stuk technischer en zeker niet makkelijk. Net als ik een bekende bij haal slipt hij in een scherpe bocht, maar bleef gelukkig overeind. Toch ga ik hem maar snel voorbij en haal even voor de voet nog iemand bij en samen rijden we naar de laatste klim.

Het begin is best wel steil en de quadriceps' in beide benen protesteren even, maar de kramp zet gelukkig niet door. De 1ste km gaat nog best aardig maar het is in de zon knap warm! Net na de eerste km begint een ader achter mijn sleutelbeen te knellen, voor mij een teken dat ik meer verkoeling nodig heb en giet snel wat water over m'n hoofd. 10km voor de top (14km totaal) krijg ik wat hoofdpijn en gooi nog wat water over mn hoofd en in mn nek. Helaas is de schade dan al gedaan en begint mn vermogen langzaam in te zakken. Het kostte aardig wat moeite om boven te komen zonder af te stappen maar het is gelukt! Al werd ik in de laatste km nog door een aantal mensen. Na de finish neem ik een geimproviseerde douche met 1,5l ijskoud water en dat helpt. Nadat ik wat heb gegeten voel ik me weer prima maar neem toch nog een douche voordat ik m'n hotelkamer ga opzoeken.
Het eten valt weer flink tegen, wederom een tekort aan groenten en eiwitten, daarom ben ik op de weg terug naar de hotelkamer samen met Hiroshi en Gabriele bij een Crêperie

La Haute Route - la premier etappe

2011-08-24T00:07:00.000-07:00

Stage 1 - Geneva > Megéve

Gisteren was ondanks de Franse organisatie (lees chaos, Franse slag, slechte communicatie) best een aardige dag. Na het ontbijt ben ik van Maillat binnendoor naar Geneve gereden. De inschrijving had ik vlot gevonden en een half uurtje later was alles geregeld.

Ik hoefde enkel nog mn tas in te pakken, maar dat viel nog niet mee! De tas van de Haute route was nowhere near de opgegeven 120liter en ik heb hem wel drie keer opnieuw ingepakt om te zorgen dat ook de laatste spuller en in zaten. Uiteindelijk heb ik wat 'normale' kleding in de auto gelaten, want fietskleding heeft hier duidelijk voorrang.

's middags heb ik een sandwich gehaald en hem opgegeten aan het meer van, jawel, Geneve. Ik had een mooie schaduwplek, had uitzicht op de luchthaven en de nodige pleziervaart en flink wat tijd te doden dus heb daar een paar uur van het heerlijke weer (30C) genoten voordat ik naar de briefing moest. Na een erg lange briefing smaakte de pastamaaltijd uitstekend. Samen met een paar Engelsen zochten we onze eerste slaapplaats, een heuse Nucleaire schuil bunker! De details zal ik jullie besparen maar ik geloof dat alle deelnemers hier minstens de halve nacht wakker hebben gelegen. Niet fijn aangezien de wekker al weer om half 5 zou aflopen.

Samen met een Amerikaanse journalist en een Deense fietsenmaker (hij wist zowaar waar het plaatsje Hylke is gelegen...) reed ik rond half 6 naar het Palais du Anglais voor het petit déjuner. Dit ontbijt in een rommelig openbaar park was een regelrechte aanfluiting, maar werd gered door de aanwezigheid van Double Cholocate Mushroom muffins van Dawn Foods (de lotcode op de verpakking bevestigde mijn eerste indruk). Wat is de wereld toch klein! Na een sanitaire stop en een paar kopjes koffie was ik er klaar voor! Rond half 8 werden we weggeschoten voor een 35km lange achtervolging van de volgwagen. Die reed nogal onregelmatig, wat een aantal keer bijna tot ongelukken leidde. Gelukkig kwam iedereen zonder kleerscheuren uit de neutralisatie. Een stevig klimmetje betekende dat ik me opeens in de kop van de wedstrijd bevond (ja ik weet het, het is geen wedstrijd maar vakantie...).

Profile stage 1

Onderaan de eerste echte klim van deze week, de col de colombiere, moest ik echter de kopgroep langzaam maar zeker laten gaan. Tja dat zijn de gevolgen van 5kg extra... Onderweg naar de top heb ik nog een aantal renners bijgehaald en heb vooral genoten van de prachtige omgeving. De laatste 3km hadden we de wind vol op kop en bovendien was ik vrijwel door mn water heen. Zodoende was ik erg blij toen ik de top en eerste ravitaillering had bereikt. 2 liter water en wat repen rijker stortte ik me in de eerste afdaling sinds Italië. Het was best even wennen, maar al snel haalde ik 2 renners bij en gezamenlijk reden we naar de col de Aravis. Daar pikten we nog een vierde renner op en begonnen aan de klim.

Al in de eerste paar kilometer voelde ik mn hamstrings een beetje trekken, maar ik kreeg gelukkig pas 1km voor de top echt last van krampen. Waar komt dat gvd toch vandaan? Meer drinken en meer mineralen nuttigen is haast niet mogelijk! Op de top at ik een banaan en pakte nog 2l water voor het laatste stuk. Onderaan de afdaling begon ik aan de laatste 12km waarin ik regelmatig even moest strekken tegen de kramp. Desondanks haalde ik nog 1 iemand bij voor de finish, daarmee goed voor een stek bij de eerste 30 :D De exacte tijd en positie houden jullie nog van me te goed (25ste) maar ik kan wel alvast verklappen dat ik hier totaal niet op had gerekend na de rampzalige (fiets)maanden Juni-Juli.
Na de finish ben ik even bij de masseur langsgegaan en daarna snel naar het hotel voor een lekkere (ijskoude...) douche en wat te eten. Omdat we zo vroeg klaar waren ben ik smiddags even door het stadje Megeve gewandeld en heb ik de Witte Dame gepoetst. Vanavond is de prijsuitreiking na dag 1 en de briefing voor morgen. Daarna een 'Franse' pasta maaltijd en vroeg naar bed. Morgen word weer een zware dag met 3 beklimmingen...

Eerste etappe: Halsteren - Maillat

2011-08-19T11:39:00.000-07:00

De eerste, officieuze, etappe zit er op en wat voor 1! Ruim 800km in de auto plus 30km op de fiets ;-) Morgenochtend rijd ik het laatste stukje naar Geneve om mijn startnummer op te halen en bagage af te geven bij de organisatie van de Haute Route. Dat is uiteraard geen dag vullend programma dus waarschijnlijk ga ik 's middags even de stad in of naar het meer. 's avonds is de eerste briefing gevolgd door een pasta party. Omdat ik de komende week wel genoeg pasta op m'n bord zal krijgen heb ik vanavond de vakantie afgetrapt met een heerlijke salade nicoise aan het Lac du Nantua. Best een aardige locatie!

Omdat Facebook wat sneller werkt en het internet xe komende dagen wellicht schaars gaat zijn zal ik ook wat updates doen via www.faebook.com/hylkesibtsen

La Haute Route!

2011-08-18T14:24:00.000-07:00

Morgen vertrek ik naar Genéve voor de Haute Route, zondag is de eerste etappe. Toen ik me afgelopen September inschreef voor deze meerdaagse leek het allemaal nog erg ver weg en had ik nog alle tijd om te dromen van een mooie klassering of misschien wel een podiumplaats. Inmiddels heb ik mijn ambities wat bijgesteld. Het belangrijkste doel is het plezier in het fietsen weer terugvinden en uitrijden van alle etappes. Met ruim 700km en bijna 18000 hoogtemeters is dat immers nog helemaal niet zo evident, zeker niet na de rommelige zomermaanden. Toch heb ik er heel veel zin in, vooral omdat zo'n 90% van de route voor mij nog helemaal nieuw is! Daarnaast omdat ik benieuwd ben naar de andere deelnemers en hoe mijn lichaam dit soort inspanningen dag na dag zal verteren.

Wanneer mogelijk zal ik het blog tussentijds updaten, maar ik heb eerlijk gezegd geen idee of en wanneer ik internet zal hebben. Voor de liefhebbers hier het linkje naar het road book met info over het parcours, tijd schema's et cetera.
https://crm-oc.s3.amazonaws.com/37997.pdf

Ook wel leuk om te vermelden: via de website www.hauteroute.org/en kun je de etappes in real-time volgen. Per dag krijgen zo'n 50 rijders een GPS tracker mee en omdat ik zaterdagochtend waarschijnlijk als 1 van de eersten mijn nummer ga ophalen probeer ik gewoon te regelen dat ik de hele week zo'n kastje mee krijg. Mocht dat lukken zoek ik voor de start van de eerste etappe nog even een wifi-puntje op om even te updaten.

Les Trois Ballons et la Marmotte

2011-07-09T13:13:00.000-07:00

Inmiddels een aantal dagen na hét doel van dit jaar en de teleurstelling begint wat af te nemen. Tijd om een beetje afstand te nemen en de dingen te relativeren. Laat ik beginnen bij het begin.

Na de heerlijke trainingsweek in Italië had ik nog vijf weken om de laatste puntjes op de i te zetten voor la Marmotte, hét doel van dit jaar. De eerste week heb ik een paar korte ritjes gemaakt om wat te herstellen van de Nove Colli, waar ik door een hongerklopje aan het eind nog aardig diep heb moeten gaan. Voor het Pinksterweekend ben ik nog twee dagen op 'hoogte stage' geweest bij vrienden uit Geleen en ook toen voelde ik me goed en ik had zin de Trois Ballons. De week voor de 3B ging het echter wat minder. Ik was erg moe en een beetje grieperig en heb daarom wat rust genomen.

Les Trois Ballons
De omstandigheden voor de Trois Ballons waren niet optimaal, voor de start begon het stevig te regenen en het was dan ook aan de frisse kant toen we in het startvak plaatsnamen. Doordat ik vorig jaar goed had gepresteerd in la Marmotte had ik een plaatsje in het eerste vak. Direct na de start 'vlogen' we richting de eerste klim van de dag (de Servanche) en ondanks het gedrang zat ik nog goed vooraan. Doordat een aantal toppers van Veltec het tempo enorm opvoerden kon ik niet lang volgen en de laatste kilometers reed ik dan ook in mijn eigen tempo verder. In de afdaling over het natte en slechte wegdek wist ik aansluiting te vinden bij de derde groep, met daarin een aantal renners van Gaul en nog een aantal renners die ik herkende van de Marmotte een jaar geleden. Helaas kreeg ik al een paar honderd meter na de afdaling kramp in beide kuiten, wat zich al snel uitbreidde naar de hamstrings in beide benen. Met een beetje rekken verdween de kramp, maar al bij de eerste meters bergop kwamen de krampen weer terug en mijn groepje laten gaan.
De rest van de rit bleef ik last houden van die krampen en na 190km gaf ik in Champagney de pijp aan Maarten. Aangezien de krampen meteen opkwamen zetten als ik ging staan of veel kracht moest zetten heb ik de laatste klim, de Planche des Belle Filles, met haar stukken 22% laten schieten. In plaats daarvan ben ik rustig terug gefietst naar het hotel in Froide Terre.
Terug in Bergen op Zoom kwam de twijfel. Waarom kon ik niet volgen op de beklimming? En belangrijker, waar kwam die kramp vandaan? Vorig seizoen heb ik niet 1 keer kramp gehad en nu kreeg ik het al na slechts een uur 'koersen'! De weken na de Trois Ballons heb ik me dit veelvuldig afgevraagd, geprobeerd me er niet te druk over te maken en wat meer rust genomen. Dat laatste was niet moeilijk, ik was namelijk erg moe en had weinig zin om te gaan trainen. Voor ik het wist was het al weer tijd om af te reizen naar Alpe d'Huez ter voorbereiding op la Marmotte.

De Marmotte week
Donderdag de 23ste kwam ik thuis, tenminste zo voelde het toen ik de auto over de eerste acht bochtige kilometers van la Bérarde richting ons verblijf in Vénosc stuurde. Een beetje een déja u gevoel, want toen we door de heuvels bij het Garda meer reden voelde dat het ook alsof ik thuis kwam. Na het uitpakken van onze spullen en het weerzien met enkele begeleiders die vorig jaar ook voor Alpedhuezfietsreizen in Vénosc verbleven, stapten pa en ik nog even op de fiets om de benen los te maken.

Venosc

Vrijdagochtend maakten we de eerste echte rit. Het was nog lekker fris buiten toen we even voorbij Allemond de klim naar Villard Réculas opdraaiden. De benen voelden goed en ik reed in een lekker tempo, hoog D2 / laag D3, naar boven. Bovengekomen draaide ik weer om en na een paar kilometer dalen, ik ga het steeds leuker vinden, kwam ik pa weer tegen. Een bocht verder ben ik even gestopt om m'n jasje uit te doen en ben weer achter pa aan gegaan. Pa reed op een lekker licht verzetje en al snel kwamen we via Huez op het nieuwe asfalt tussen bocht zeven en bocht zes. Ook deze afdaling liep weer lekker en met een goed gevoel reed ik terug naar huis.

Villard Réculas

Zaterdagochtend was het weer een mooie dag. 's Ochtends nog een beetje fris en later in de middag zou het een graad of 23 worden. Perfecte omstandigheden om de benen eens te testen met een rondje Marmotton. Pa vertrok rond een uur of 8 en zou boven op de Glandon beslissen of hij door zou rijden. Bij een tijd van meer dan drie uur zou hij niet doorrijden en ook niet starten in la Marmotte. Om half tien stapte ik, gewapend met vier liter water, op de Witte Dame en zette de achtervolging in. Het gevoel op het vlakke stuk richting het stuwmeer was goed en met goede moed begon ik aan de Col du Glandon, niet wetende dat pa al was omgekeerd en onderweg naar huis was. Op het vlakke stuk bij Le Rivier at ik even snel een Powerbar. Na de NoveColli had ik mezelf voorgenomen ieder half uur 30 tot 40 gram koolhydraten tot me te nemen om zo de kans op een hongerklop te verkleinen. Bij het stuwmeer een paar kilometer voor de top kreeg ik de wind in m'n gezicht en stiekem hoopte ik dat pa boven op me zou zitten wachten.

Op de top van de Glandon at ik een reep en nam ik nog wat te drinken. De 2 liter van de Camelback waren inmiddels op, dus wat drinken betrof lag ik op schema. De afdaling liep goed en al snel schoot ik langs de plaats waar ik twee jaar eerder van de weg raakte. Niet bij nadenken en concentreren op de bochten! De rest van de afdaling ging uitstekend en al snel wipte ik over de drie drempels voor het dorpje Saint-Etienne-de-Cuines. Daar at ik nog een reep en begon aan het saaie stuk richting de Col du Telegraph. Na zo'n 1,5 kilometer zit er een klein heuveltje in het parcours dat ik vorig jaar op het grote blad over kwam, dus dat zou ik nu ook wel even doen. Mooi niet dus! Toen ik ging staan om aan te zetten kreeg ik meteen kramp in beide hamstrings! Na de nodige krachttermen en wat rekken en strekken stapte ik weer op de fiets, maar veel panache zat er niet meer op. Ondertussen zat ik me af te vragen hoe ver pa nog voor zou liggen, maar ging er van uit dat ik hem voor de Telegraph nog wel zou bijhalen.

Een klein uurtje later reed ik Saint-Michel-de-Maurienne binnen, waar ik stopte voor een Cola. Eerlijk gezegd voelde ik me niet zo fris en een paar extra minuten rust waren wel welkom. Daarom belde ik pa even om te horen waar hij was, maar toen hij vertelde dat hij bovenop de Telegraph stond te wachten zonk de moed me even in de schoenen... Nadat hij had omgekeerd was hij in de auto gestapt en me via de Galibier tegemoet gereden. Just my luck! Een half uurtje later stond de Witte Dame achterop het fietsenrek en zat ik met een #¿!-gevoel op de bijrijdersstoel me af te vragen waar die krampen toch vandaan kwamen...
Terug in Venosc was ik er van overtuigd dat ik zaterdag beter niet zou starten en baalde hevig! 's middags kwamen gelukkig een aantal vrienden die vorig jaar ook aan de trainingsweek mee hadden gedaan aan in Venosc en we spraken af zondag een rondje te doen. Zondag was het wederom ideaal weer. We begonnen met een rondje rond het stuwmeer van Allemond, waarbij we op het parcours van de Vaujany terecht kwamen. We knoopten er nog een stukje Alpe d'Huez aan vast om via La Garde en 'de richel van Armentiérs' door te steken naar Le Freney (de afdaling van de Lautaret). De kramp van zaterdag voelde ik nog wel een beetje, maar eerlijk gezegd waren m´n benen aardig hersteld. ´s Avonds besloot ik dan ook om pas woensdag, na de rit over de Glandon, te besluiten of ik de Marmotte zou gaan rijden.

Maandag was een pittige dag: met de deelnemers van de trainingsweek deden we de klim naar la Bérarde. Na een aantal stevige intervallen bereikte ik het bruggetje over de Romanche en stond ik opeens oog in oog met een aantal Markiezen! Een leuke verrassing maar met mijn hartslag nog tegen omslagpunt kon ik nog niet veel zinnigs uitbrengen. We zouden elkaar later in de week nog wel eens tegenkomen.
Dinsdag had ik een rustdag gepland en reed ik de volgauto. Gezien het warme weer, dit is al het derde jaar op rij dat het de dinsdag voor la Marmotte meer dan 30C werd, was dit zeker geen straf! Voor mij liever geen tropische temperaturen.
Woensdag vertrok ik even voor 8uur om alvast wat kilometers te maken voordat ik met de deelnemers van de trainingsweek aan de Col du Glandon zou beginnen. Via het smalle weggetje reed ik naar het plaatsje Bons, dat tegen de zijkant van Les Deux Alpes aan ligt. Na 20 minuten rondom omslagpunt vond ik het wel genoeg en reed terug naar Venosc om de groep op te pikken. Onderaan de Col du Glandon begon ik met de tragere uit onze groep. Op deze manier konden de snelle mannen uit de groep vast een voorsprong opbouwen en had ik iets om op te jagen! Bij le Rivier had ik de eerste bijgehaald en stopte ik even voor wat water en een banaan. Eenmaal boven op de Glandon was ik te druk met bijstellen van derailleurs en het herstellen van de nodige gebreken en vergat ik te drinken, maar daar kwam ik pas na de afdaling achter. Met een tintelend gevoel begon ik aan de laatste acht kilometer naar Venosc, maar ook na een versnelling op het laatste steile stuk bleven de krampen uit. Zodoende besloot ik 's middags om zaterdag dan toch maar te starten, maar wel met mindere ambities. Uitrijden zonder kramp leek me een mooi doel.

Donderdagochtend wist ik het zeker; dit voelt als thuis. Om een uur of vijf werd ik wakker van het eerste daglicht terwijl de rest nog lag te slapen. Een paar minuten later zat ik warm aangekleed met een verse, warme en sterke bak koffie op de veranda te kijken hoe de zon zich langzaam verspreidde over de bergflanken van la Bérarde. Vorig jaar deed ik bijna iedere 'vrije dag' als de andere begeleiders konden uitslapen.

Venosc a matin.

Voor mijn gevoel was het al bijna middag toen we rond half 10 'en group' aan Alpe d'Huez begonnen. Het plan was om vandaag niet te gek te doen, maar toen 1 van de deelnemers aan de klim begon alsof hij op een brommer zat kon ik de verleiding niet weerstaan om achter hem aan te gaan. Gevolg? Een nieuw personal best voor het wattage over 1 minuut =) Net voor bocht 1 bedacht ik echter dat ik het beter rustig aan kon doen en stopte ik om de rest van de groep te filmen. Eenmaal boven volgde ik het voorbeeld van mijn Vlaamse fietsvrienden en besloot te wachten tot de startnummers konden worden opgehaald bij het Palais du Sports.

Vrijdag wilde ik eigenlijk een vlak rondje fietsen, maar daar kwam weinig van terecht dus heb ik de Witte Dame eens goed verwend. Na een poets en smeer beurt was ze klaar voor de Marmotte.

3 Juli 2011 begon voor mij om 4u44, 1 minuutje vóór de wekker. Na een heerlijke nachtrust zonder onderbrekingen was ik er klaar voor! Snel naar beneden voor het ontbijt. Een klein half uurtje, en een half pak cruesli + een half stokbrood met pindakaas en chocopasta, later had ik nog alle tijd om te douchen en me om te kleden. Omdat het buiten toch wel erg fris was toch maar een paar handschoenen met lange vingers en een dikker paar arm stukken gepakt, iets waar ik een uur later héél gelukkig mee was. Na het vullen van de bidons was ik er klaar voor en even later dook ik met een aantal anderen die ook met de fiets naar de start wilden onder de rots van Venosc door. Een half uurtje later vatte ik samen met Wim, Koen en Tom post in het eerste start vak. Doordat we vroeg waren stonden we redelijk voorin, maar het betekende wel ruim een half uur in de kou wachten op het start schot. Terwijl ook de dames en heren van Veltec en Grinta een plekje zochten begonnen er om ons heen steeds meer mensen te bibberen van de kou. Niet gek als je bij 7 graden in broek & shirt met korte mouwen staat! Terwijl we wachten op de start heb ik maar vast de wikkels van de Powerbars open gemaakt, dat zou later een hoop ergernis schelen =)

Na het startschot is het weer feest. Links en rechts schieten mensen me voorbij, maar op het stuk vals plat weet ik me weer wat naar voren te rijden. Daar kies ik het wiel van een Grinta-renner om er tot het stuwmeer niet meer uit te komen. Redelijk vooraan begin ik aan de Glandon, maar al snel verlies ik de kopgroep uit het oog. Veel tijd om naar ze te kijken heb ik niet, want ik ben te druk met het staren naar m'n vermogensmeter. Bang om weer last te krijgen van krampen nam ik me voor om op de Glandon niet uit D2 raken of hooguit laag in D3. Even kom ik in de verleiding om terug naar voren te rijden en mijn plekje van vorig jaar in te nemen, maar ik doe het niet.

Le Rivier

Bij le Rivier eet ik mijn eerste reep van vandaag en wissel ik van bidon, met eten en drinken lig ik mooi op schema. Na de korte afdaling komt het steile stuk, waar ik net als de afgelopen 2 edities een flink aantal plaatsen op weet te schuiven. Oeps, eerste keer uit mijn zone! Snel pas ik mijn tempo iets aan en wacht geduldig tot de top. Boven pak ik twee bidons aan van pa en begin aan de afdaling. De eerste paar bochten lopen lekker en al snel kom ik langs de plaats waar ik twee jaar terug van de weg raakte. Niet veel later passeer ik een dame van het Grinta team. Een paar weken geleden kon ik haar tijdens de Trois Ballons niet volgen, dus ik zou haar vast nog wel terug zien. Als ik de mat van de tijdsregistratie over ga zie ik nog net 1 van de andere voorrijders het dorp uitrijden, maar het gat is te groot om aan te sluiten. Terwijl ik mijn arm stukken en windbreaker uit doe wordt ik bijgehaald door een Italiaanse dwerg (ze kan prima doorgaan voor een kind van 10...) en haar helpers. De samenwerking verloopt niet echt geweldig en ik besluit om me wat terug te laten zakken en nog een reep te eten. Ondertussen bakkeleien de Italianen over wie het kopwerk moet doen, maar steeds als ze een treintje vormen moet de dwerg passen. Ik leg me er maar bij neer en neem de tijd om wat te drinken, ondertussen groeit de groep gestaag.

Aan de voet van de Telegraph pak ik het tempo van de Glandon weer op terwijl de rest bij me weg tijd. Bij de Nove Colli viel het me ook al op; zij die niet op vermogen rijden beginnen snel en vallen dan terug en vandaag is het niet anders. Na een paar kilometer begin ik weer mensen in te halen en ongeveer halverwege zie ik ook Sieger weer terug. Een kilometer of drie voor de top word ik weer ingehaald door het meisje van Grinta en een kilometer verder stop ik even bij de bevoorrading. Twee volle bidons, vijf repen en een gel rijker begin ik aan het laatste stukje naar de top en rijdt meteen door naar Valloire. Op het stuk na Valloire rijd ik naar een groepje toe, maar zit al snel weer alleen. Vorig jaar reed ik hier te hard en betaalde daar later de prijs voor, dus nu doe ik rustig aan tot aan Plan la Chat waar ik nog snel een reepje eet voor ik aan het steile stuk begin. Ook op de steile stukken lukt het om niet in D3 te komen, desondanks rijd ik een stuk sneller dan vorig jaar en ik begin weer mensen in te halen. Waar ik vorig jaar een paar kilometer voor de top nog maar 10km/h haalde rijd ik nu vier tot vijf kilometer per uur harder. Best een goed gevoel! Een kilometer voor de top stop ik bij Elly en Gerard voor een blikje cola en doe ik mijn windbreaker aan. De laatste kilometer valt daarna vies tegen. Zoals altijd willen mijn benen na een korte pauze even niet meewerken en de laatste kilometer is gewoon smerig.

Cola!

Als ik aan de afdaling begin zie ik een paar honderd meter voor me een groepje rijden, maar het lukt me niet om aan te sluiten. Achter me is het leeg en even twijfel ik wat ik zal doen; alleen aan de Lautaret beginnen of wachten op een groepje. Ik kies voor het eerste, maar besluit rustig aan te doen in de hoop dat ik wordt bijgehaald. Er staat een stevige tegenwind en ik wil niet te veel energie verspillen. Voor de tunnels word ik ingehaald door een busje, waar ik me mooi achter kan verschuilen in de tunnel (in ieder geval iemand die een klap kan opvangen).
Bij het dorpje la Grave sluit ik aan bij het Grinta meisje en haar gangmaker. Mijn benen voelen niet heel fris, dus ik verstop me zo veel mogelijk en maak dankbaar gebruik van hun inspanningen. Langzaam maar zeker pakken we weer wat groepjes terug en al snel draaien we het vlakke stuk richting de alp op. Hier eet ik nog wat en doe ik een stukje kop. Bij de rotonde sla ik af en neem wat te drinken en een banaantje. Als ik weer op stap en richting de Alp fiets kijk ik eens op mijn tellertje, maar wat ik zie had niet helemaal verwacht. Ik ben nog geen 15 minuten trager dan vorig jaar! Als mijn benen nog fris zijn kan ik misschien de tijd van vorig jaar nog wel verbeteren!

Benieuwd naar wat komen gaat begin ik aan Alpe d'Huez. Vorig jaar moest meteen naar het kleinste verzet omdat m'n hoofd benen op ontploffen stonden, maar dit jaar heb ik de hele dag naar m'n computertje zitten staren en ben braaf onder m'n omslagpunt gebleven en het heeft gewerkt: mijn benen voelen nog fris! Als beloning besluit ik om het eerste stuk van de Alp op gevoel te rijden en druk het beeldscherm een standje verder.
De eerste bocht heb ik al snel te pakken en mijn benen voelen nog steeds fris. Tot mijn verrassing heb ik bij La Garde het groepje met Grinta meisje en de anderen die niet zijn gestopt voor een banaantje bijgehaald. Ik pak een bekertje aan en gooi het in mijn nek. Ook neem ik nog wat te drinken, want ook al is het niet warm ik wil niet weer oververhit van de fiets af moeten! Een paar bochten verder wordt ik een beetje licht in mijn hoofd en besluit om het iets rustiger aan te doen. Bij bocht 9 wordt ook het gevoel in mijn handen minder en ik besluit om even te stoppen en nog wat bekertjes koel water over m'n hoofd te gieten. Ik voel me weer wat beter en stap weer op, wetende dat het niet ver meer is. Bij bocht 8 wordt ik toch weer een beetje licht in mijn hoofd en ik spuit wat van het water uit mijn bidon in m'n nek, maar het mag niet baten.

Bij bocht 7, waar normaal gesproken de fotograaf in zijn klapstoeltje zit, verlies ik weer het gevoel in mijn handen. Ik heb amper het idee dat ik mijn stuur vast heb, maar veel tijd om er bij stil te staan heb ik niet want als ik de bocht uitkom en het nieuwe asfalt opdraai wordt ik weer licht in mijn hoofd. Ik grijp mis als ik een bidon probeer te pakken en maak een slinger. Een toeschouwer vraagt of het wel goed met me gaat en is nog net op tijd om mijn fiets aan te pakken. Toen ik van mijn fiets stapte om even te pauzeren ging het licht letterlijk uit en ik kon nog net op de stoeprand gaan zitten. Een Vlaamse dame die vlakbij stond te wachten tot haar partner voorbij zou komen deed mijn helm af een gooide de inhoud van een waterfles over mijn hoofd. Verschrikkelijk koud zo'n klots water met als resultaat dat ik begin te hyperventileren. Gelukkig doet de verkoelende plons ook goed en het lichte gevoel ebt langzaam weg. Al hyperventilerend probeer ik weer op de fiets stappen, maar word halverwege al weer duizelig. Terwijl ik weer ga zitten besluit ik dat het over is en ik vraag de man om mijn telefoon te pakken. Al rillend van de kou en nog steeds hyperventilerend vraag ik pa om me te komen halen. Als ik heb opgehangen komt het besef; na 171 van de 176km moet ik opgeven! Hoe kan dat nou GVD!?!
Terug in Venosc stap ik in bad waar ik zeker een half uur het lauwe water van de douche over mijn lijf laat lopen. Als ik mijn ademhaling weer helemaal onder controle heb droog ik me af en stap ik in bed. Een uurtje later ben ik weer wat opgeknapt maar heb wel enorme dorst en een drukkend gevoel achter m'n ogen. Een beetje gedesillusioneerd sluit ik aan bij de BBQ voor de, waar de meeste anderen zich met een goed gevoel op de frites, salades en hamburgers storten. Het gelukzalige gevoel van de anderen werkt aanstekelijk en even vergeet ik dat ik vandaag 5 kilometer te kort kwam. Nouja, dat zijn er nog altijd 171 meer dan toen ik een week eerder dacht dat ik niet zou kunnen starten. Volgend jaar weer een nieuwe kans en hopelijk sta ik dan beter aan de start. Mijn huiswerk voor 'thuis' uitzoeken waardoor ik last heb van krampen en het lichte gevoel.

C'est la vie...

Uitslag Nove Colli

2011-05-25T22:53:00.000-07:00

Een meer uitgebreid verslag volgt later, maar bij deze vast een korte samenvatting van de Nove Colli.

Pa heeft de 130km van de Nove Colli in net iets meer dan 6u uitgereden en had duidelijk nog over. Is heel rustig begonnen en had aan het einde nog veel over. Een tijd van minder dan 6 uur had er zeker in gezeten!
Zelf ben ik ook tevreden met mijn tijd: net boven de 7uur, maar (ja hij is er weer) dat had aanzienlijk sneller gekund! Ik heb namelijk toch weer honger gekregen en ben met hangen en wurgen terug in Cesenatico geraakt.

De officiële uitslagen; pa met 6u2m10s is hij 4963 van de 6751 deelnemers die de Medio Fondo hebben uitgereden. Ik ben uiteindelijk 383 van de 3830 geworden met een tijd 7u2m21s

Nr 5424

2011-05-20T07:20:00.000-07:00

Vandaag geen zware trainingsrit, maar een lekker rustig koffie-rondje zonder veel hoogtemeters. Vanaf de kust namen we de kortst mogelijk weg het binnenland in waar we ongestoord van de zon konden genieten. Het klimmetje vanuit Borghi, dat we gisteren ook al aandeden, heb ik vandaag wat harder opgereden en een paar korte sprintjes genomen. Op de terugweg zijn we even gestopt voor een cappucino en dat op een rit van minder dan 60km! Leuk detail; vandaag was de gemiddelde hartslag exact gelijk aan gisteren; 107 bpm.

5424; mijn startnummer voor de Nove Colli

Na het ritje hebben we een broodje gegeten en postgevat voor de televisie om te zien hoe de mannen uit de Giro d'Italia de Grossglockner gaan beklimmen. Zelf moeten we nog twee nachtjes slapen voor we voor wielrenner mogen spelen, zondagochtend om 7u zullen we vertrekken voor de Nove Colli. Als 'teaser' hebben we net de rugnummers opgeplakt. Met rugnummer 5424 mag ik me zondag opstellen in het gele vak, achter ten minste 4700 anderen. Vanaf 5u mogen we het vak in, maar we houden het er op dat een half uurtje voor de start (6u) vroeg genoeg zal zijn.

De volgende update? Ik probeer zondagavond nog even de uitslagen te posten, maar een verslag zal even een paar dagen moeten wachten.

Spanning, rust en de Giro d'Italia

2011-05-19T12:54:00.000-07:00

Ik zou het graag ontkennen, maar de spanning bouwt zich langzaam op nu de Nove Colli dichterbij komt. Wat daarbij niet geholpen heeft is het buikgriepje/ voedselvergiftiging waar we (pa en ik) allebei last van hebben gehad. Pa heeft het wat heviger gehad dan ik maar was er na 1 dag weer vanaf, bij mij lijkt het iets langer te duren. Ondanks dat ik gisteren nog wat slapjes was hebben we vandaag een vlak rondje gereden, gewoon om even de benen los te gooien. Op de terugweg zijn we even gestopt in Cesenatico voor een cappucino en hebben allebei een broekje gekocht dat bij het shirt van de Nove Colli past. Gezien de kleurstelling (zie foto) hadden we bedacht dat het lastig zou zijn thuis iets passends te vinden...

Shirtje van de Nove Colli.

Terug bij het hotel hebben we wat gegeten en daarna de TV aangezet in afwachting van de Giro. Ik heb nog een half uurtje kunnen lezen over, hoe kan het ook anders, koffie voordat de eerste wagens van de reclame karavaan voor het hotel voorbij reden. Uiteindelijk hebben we een uurtje in de zon moeten wachten, maar met een cola er bij was dat helemaal geen straf. Het was trouwens weer heerlijk fietsweer vandaag, met 's middags een koel windje vanaf zee. De kopgroep van vier man, inclusief Stef Clement, was snel voorbij maar ik heb ze nog wel kunnen filmen. Het peloton zat er dat op dat moment nog ruim twee minuten achter en zou ze pas even voor Ravenna terug pakken. Na het passeren van de team wagens (mooie spulletjes!) zijn we terug naar de kamer gegaan waar we de rest van de etappe hebben gekeken. Naar goede gewoonte viel ik in de laatste tien kilometer in slaap, maar was nog net op tijd om de sprint te zien.

Morgen rijden we weer een kort rondje, maar nu met een klein klimmetje er in om de benen even te testen. De rest van de dag heb ik vrij om te studeren en de fiets nog een beurtje te geven. Zaterdag wordt een fietsvrije dag, maar gaan we naar het Pantani museum.

Cesenatico - Dag 2: anders dan gepland

2011-05-17T11:27:00.000-07:00

Als je me zou vragen 'Welk weer zou je bestellen voor la Marmotte?' dan zou het antwoord zijn; 'Dat van vandaag.'. Zonnig, een graad of 20 en een koel windje, kracht 2; heerlijk! Als de weergoden meelezen: hetzelfde recept graag op 02 Juli!

Na een goed ontbijt heb ik nog een 1,5 uur gelezen over Size reduction (aka > maal technieken). Daarna heb ik me snel omgekleed en op naar de auto: pa zou vandaag de volgwagen rijden. Vanuit Forlimpopoli (of iets dergelijks) begon ik aan de eerste beklimmingen van de Nove Colli, maar al na 30km gooiden wegwerkzaamheden ~~roet~~ teer in het eten. De fiets heb ik maar in de auto gegooid en via een kleine omweg (wel bijna 500hm..) reden we naar Lizano waar ik de route weer op zou pikken.
Na een broodje Prosciuto kwam ik niet echt lekker op gang en mijn maag begon wat te draaien... Na het bestijgen van de Barbotto bleek dat ook pa zich niet helemaal lekker voelde; zijn lunch bevond zich inmiddels ergens in de berm... Erg vervelend, maar pa vond het geen probleem als ik door zou rijden en de 80km lus van de lange route nog zou afleggen.
Tijdens de beklimming naar Frettaterme begon mijn buik steeds meer op te spelen en ook pa zag er niet zo fris meer uit (hij kwam de auto niet eens meer uit om foto's te nemen...). Daarom heb ik de fiets wederom in de auto gelegd en hebben we kortste weg naar huis genomen. Op de terugweg hebben we nog wat boodschapjes gehaald en gebrainstormd over de oorzaak van onze 'klachten'. Afgelopen nacht waren we allebei erg dorstig terwijl we toch genoeg gedronken hadden. Wie weet lag het aan het avondeten...

Foto's van vandaag (overigens goed voor ongeveer 80km en 2100 hoogtemeters) houden jullie nog even te goed. Thuisgekomen viel pa meteen in slaap en heb ik even een wasje gedaan, waarna ik wat aan het snaaien ben geslagen en op de bank ben geploft. Inmiddels een paar uur verder ben ik daar misschien 2 keer van opgestaan om nog wat te eten, maar het ophalen van het fototoestel (ligt nog in de auto) was helaas te veel moeite... 'burp'!

La vita é bella

2011-05-16T12:34:00.000-07:00

De regen en wind van gisteren was vanochtend bij het wakker worden gelukkig verdwenen. Wel was het nog een beetje fris, maar daar hebben we arm en beenstukken voor! Onder de douche bedacht ik trouwens hoe slecht we het toch hebben; de badkamer van onze suite (foutje tijdens het boeken) is groter dan de gemiddelde studentenkamer en van alle luxe voorzien...

Om half 8 begaven we ons richting ontbijtzaal, die tot onze grote verbazing nog op slot zat. Wat is dit nu? Óp naar de receptie om te vragen hoe laat het ontbijt wordt geserveerd. Eenmaal beneden bleek dat wij deze week de enige gasten in het hotel zijn en dus hadden we een privé ontbijtje! Niet zo uitgebreid als in het Activ hotel maar wel met érg goede (sterke) koffie. Na het ontbijt hebben we de fietsen in elkaar gezet en rond de klok van 9 zaten we op de fiets, voor wat een kort en vlak rondje had moeten worden. Life is nu eenmaal full of surprises en de route die ik had uitgestippeld (65km zonder noemenswaardige hoogtemeters) hebben we een aantal keer aangepast, omdat de binnenweggetjes wat prettiger bleken om te fietsen. Even voorbij Cesena reden we langs een leuk tentje (zie foto's) waar we zijn gestopt voor een koffie (pa met een tompouce) en om even op de kaart te kijken.

Na het afdoen van arm- en beenstukken gingen we op weg voor een iets langere route via Borello. Wat we echter even waren vergeten is dat we daardoor over een paar bergjes moesten. Op zich geen probleem, maar niet de rustige rit die we in gedachten hadden. Gelukkig maakte de omgeving (vooral het uitzicht) de hoogtemeters meer dan goed en tijdens het wachten op pa heb ik nog even voor fotograaf kunnen spelen (check ook de foto's).
Na ruim 100km en een goede 1000 hoogtemeters reden we Bellaria weer binnen en hebben de fietsen maar in de lobby gestald. Er zijn immers toch geen andere gasten en de dames (het lijkt er op dat een moeder samen met haar dochters het hotel runt) vonden het geen probleem. Ik moet zeggen ze doen erg hun best om het naar ons zin te maken! Inmiddels zijn we zodoende enkele kaarten met fietsroutes rijker =)

Na een korte douche hebben we even boodschapjes gehaald voor de komende dagen en hebben geprobeerd om geen ijsje te halen... dat is dus jammerlijk mislukt. Wél heb ik vanmiddag nog even een wasje kunnen doen en wat aan de studie gedaan. Vanavond hebben we (net als gisteren) erg lekker gegeten bij een klein restaurantje om de hoek. Érg gezellig zo tussen de lokale bevolking =) Pa kon zich niet inhouden en heeft zelfs een coupe met aardbeien (vandaag reden we op verschillende plaatsen langs aardbeien-telers).

Mit Sahne!

Morgen rijdt ik de middelste 80% van de Nove Colli en rijdt pa de volgwagen. Woensdag rijden we, althans dat is het plan, samen de korte afstand (130km). Ik doe mijn best om morgen weer een verslagje te plaatsen.

Piove, Piove, Piove - van Bergamo tot aan Cesenatico

2011-05-15T05:23:00.000-07:00

Piove, Piove, Piove...

Zo dat is meteen duidelijk; vanochtend was het geen fietsweer en dus zijn we (pa en ik) niet gestart in de GF Felice Gimondi =( Toen om 5u vanochtend de wekker ging hoorde ik het meteen en een blik uit het raam bevestigde wat mijn oren hadden waargenomen; regen, onweer en nog meer regen... Het besluit was dus snel genomen; we zouden geen risico's nemen (de doelen zijn immers al dichtbij) en tussen 5000 anderen door de regen ploegen is niet bepaald zonder risico's.
Zodoende zaten we een paar uur later in de auto richting Rimini, hopend op meer droge omstandigheden. Helaas bleek de regen hardnekkig en is ons gevolgd naar Cesenatico (eigenlijk zitten we in Bellaria-Marina net boven Rimini). Gelukkig hadden we bij aankomst al een meevaller, de twee-persoons kamer die we verwachtten bleek een suite voor drie! Na snel onze spullen te hebben uitgepakt zijn we de bijzonder pittoreske (lees: toeristische badplaats in het off-season) boulevard afgelopen op zoek naar een plek om te lunchen. Dat is uiteindelijk heel goed gelukt en op het moment van schrijven lig ik dan ook uit te buiken op de bank in de woonkamer. De échte mannen in de Giro hebben zo te zien wel goed weer; zij maken zich op voor de beklimming van de Etna.

Goed, de tweede week is dus iets minder voorspoedig begonnen, maar gelukkig wordt het de komende week mooi weer (zie hieronder).

Morgen wordt het beter...

en zo te zien blijft dat zo.

De komende week zal er min of meer als volgt uit gaan zien:
Maandag - Rustig rondje van 2 tot 4 uur
Dinsdag - Nog een rustig rondje van 2 tot 4 uur
Woensdag - Verkenning korte afstand Nove Colli (130km) - Duur en wat sprintjes
Donderdag - Rustdag voor pa & verkenning van de 80km lus van de lange afstand (ik)
Vrijdag - Rustdag of rustig rondje korter dan 2 uur
Zaterdag - Rustdag of rustig rondje korter dan 2 uur
Zondag - Nove Colli (vol gas)

Ondertussen is pa in slaap gevallen en herinnert mijn (cr)apple me er subtiel aan dat ik vanmiddag ook nog wat moet studeren. Aangezien de Giro nog minder dan 90km te gaan heeft is dit een mooi moment om een einde aan dit berichtje te breien.

Ciao!

Torbole - dag 6

2011-05-14T08:35:00.000-07:00

Gisteren was al weer de laatste dag in Torbole, het blijft verbazingwekkend hoe snel zo'n week voorbij vliegt. De dagen gaan zelfs zo snel dat ik nu pas tijd heb (en Wifi) om een update te typen. Ik begin in omgekeerde volgorde en begin met het programma van vandaag.
Vanochtend hebben we na het ontbijt afscheid genomen van onze fietskameraden, de auto ingeladen en vertrokken richting Bergamo. In Riva del Garda kregen we al wat spatjes, maar de rest van de rit, waarvan het grootste deel langs het Garda meer, hebben we droog gehouden. Geheel tegen verwachting was het ook in Bergamo droog, maar drukkend warm. In de 'bergen' achter de stad hingen nog wat donkere sluiers maar eigenlijk ziet het er prima uit. Laten we hopen dat het zo blijft, want met slecht weer willen we morgen niet starten in de GF Felice Gimondi. De inschrijving verliep nagenoeg vlekkeloos en dus was er tijd over voor een bezoekje aan de Decathlon en Auchan.

Helaas geen heeeeele grote Auchan.

Inmiddels liggen de startnummer klaar en staat er muesli en yoghurt koud voor een (mits het morgenochtend dus droog is) een heel vroeg ontbijtje, maar daarover morgenavond (hoop ik) meer. Na de Felice Gimondi rijden we naar ons 2e verblijf, richting Rimini, waar we ons kunnen voorbereiden op de Nove Colli. Het weer is daar stukken stabieler en wat warmer; een prettig vooruitzicht =)

Gisteren was een ander verhaal. De weersverwachting was niet perfect (er werd regen voorspeld in de namiddag) maar dat weerhield ons niet om de 'koninginnenrit' te rijden. De hoogtemeters worden door RidewithGPS wat overschat, maar uiteindelijk kwam ik aan een kleine 3000hm in goed 160km.
Via Rovereto begonnen we met de beklimming van de Passo Serrada / Passo Coe; een stevige beklimming die ik (wederom alleen) rond de 300Watt heb opgereden. Boven heb ik even gewacht op de rest, niet allemaal even goed hersteld van de toch wel pittige trainingsweek. Ook bij mij was het beste er wel vanaf, maar een ijsje (of eigenlijk 2) nabij Schio deed wonderen.
Na Schio begonnen we aan de klim van de Passo del Pasubio, iets minder zwaar dan de eerste maar inmiddels was het behoorlijk opgewarmd en Bastiaan en ik waren dan ook erg opgelucht toen we boven waren. Een mooie afdaling, met nog enkele korte stukken valsplat / klimmen er in, brachten ons terug naar Rovereto waar Erik en ik ons op kop 'zetten' voor de laatste 20km wind tegen. Boven Torbole / Riva hing toen al een hele donkere lucht en hier en daar voelden we wat spatjes, maar gelukkig hielden we het droog. De meesten waren erg blij weer 'thuis' te zijn en zagen al visioenen van grote borden pizza/pasta en bergen ijs. Gelukkig was het al bijna etenstijd en na een korte douche gingen we Torbole weer in.

Dat was het weer voor nu, morgen hopelijk weer een nieuwe update. Tot die tijd moeten jullie het even doen met het filmpje in de fotostream.

Torbole - dag 5

2011-05-12T07:18:00.000-07:00

Donderdag, rustdag. Gisteren was een mooie maar behoorlijk zware dag en na een aantal dagen op de fiets werd het tijd voor een rustdag. Zodoende zat ik vanochtend na het ontbijt met de laptop in de lobby van het hotel om wat studies door te nemen ter voorbereiding van mijn afstudeeronderzoek. Vanmiddag zijn we (pa en ik) even naar Garda gereden voor een ijsje en zitten op het moment van schrijven naar de Giro d'Italia te kijken.

Gisteren was niet alleen een mooie dag, met een temperatuur van 23-28 graden, zon én een lekker windje was het 'goed toeven', maar ook een zware dag. Op het programma stond een rit van ongeveer 120km met zo'n 3000 hoogtemeters. Om tien uur vertrokken we 'en groupe' richting Trento voor de beklimming van de Monte Bondone. Voor pa was het een testdag; als hij deze klim (ongeveer 20km) goed zou verteren dan zou hij definitief la Marmotte rijden. De klim viel toch een beetje tegen, maar pa is redelijk boven gekomen. Toch heeft hij besloten la Marmotte niet te rijden, omdat hij te veel tijd zou verliezen op de lange beklimmingen. Jammer, maar toch ben ik trots dat hij zonder veel problemen boven is gekomen.

De Monte Bondone

Ook voor mij was het een testdag. Aangezien de weerverwachting voor Bergamo komend weekend niet al te best is (trouwens ook niet voor het lago di Garda) verwacht ik zondag niet te starten in de GF Felice Gimondi heb ik de Witte Dame maar weer voorzien van haar hoge ~~hakken~~ wielen. Ik wilde uitproberen met welk vermogen ik een klim als de Bondone (hij doet in mijn ogen niet onder voor de Col du Glandon) zonder verval op kan rijden en daarvoor heb ik toch echt de Powertap nodig.
Met de anderen ben ik rustig naar de klim gereden, met ruim 40km een goede warming up, en vanaf de voet van de klim heb ik mijn eigen tempo gezocht. Het doel was om te bepalen bij welk vermogen de benen 'vol lopen' en dat bleek net boven de 300Watt. Het grootste gedeelte van de klim heb ik dan ook net onder de 300Watt gereden en alleen het laatste stukje heb ik nog even versneld. Uit de analyse achteraf, zie onderstaande uitdraai, bleek dat ik gemiddeld ruim 270Watt had geleverd en dat bijna zonder verval =)

Zo ziet tevreden er uit!

Boven heb ik gewacht op Bastiaan, Erik, Michiel en Dick en gezamenlijk zijn we afgedaald richting Carniga Terme. Vanwege de warmte stond het zout alweer duidelijk afgetekend op mijn shirt en broek (het lijkt dit jaar nóg erger) en ook de rest was duidelijk toe aan een koude Cola en wat lekkers.
Wat me achteraf weer op viel is dat ik dit jaar een stuk meer ontspannen afdaal en als gevolg daarvan ook een stuk sneller. Gisteren heb ik uiteindelijk 73,7 km/h gehaald op de afdaling van de tweede col: de Passo Bordala. Deze klim loopt mooi tussen de bomen door richting Rovereto en ook de laatste zes kilometers naar de top zijn erg mooi. Op dit stuk heb ik nog een aantal keer getest waar de benen vol liepen en dat bleek dit keer ruim boven de 300Watt te zijn. Vreemd, hoewel voor mijn gevoel het beste er wel vanaf was vertoonde de Powertap een verbetering?! Door het 'proberen' had ik een flink gat op de rest en dus heb ik een aantal keer heen en terug kunnen rijden op hetzelfde stuk. Bij thuiskomst bleek inderdaad dat ik na de pauze meer vermogen leverde bij eenzelfde hartslag =)
Eenmaal boven kwam de beloning: de afdaling én wat voor een! Mooi asfalt, bochten waar je grotendeels doorheen kan kijken en waar je de remmen vaak amper hoeft aan te raken. Alleen jammer van de harde wind die af en toe roet in het eten gooide.

Na een lekkere douche heb ik nog even wat gelezen en 's avonds zijn we weer gezamenlijk Torbole ingegaan voor het diner en dat viel dit keer niet tegen! Na een heerlijke salade en pasta met gegrilde courgette, aubergine en tomaten heb ik nog getrakteerd op een ijsje.

Voor ik ga afsluiten nog even een linkje met wat foto's van de afgelopen dagen en het plan voor morgen. Morgen wordt de koninginnenrit met ruim 150km en twee stevige klimmen. Het beloofd weer prima fietsweer te worden; 23-24 graden en zon =) Hopelijk heb ik morgenavond nog even tijd om te schrijven voor het eten, anders volgt zaterdagochtend een update.

Torbole - dag 4

2011-05-10T22:21:00.000-07:00

Gisteravond ging het internet helaas plaat, maar nu dan toch een verslag(je) van de afgelopen dagen. First, de foto's. De helmcamera heb ik ook weer in gebruik en inmiddels is het gelukt om de opnames wat te 'down-scalen', maar met de snelheid van het internet hier, wordt het denk ik lastig om ze te delen.

Gisteren had de rest van groep een relatieve rustdag en dus zouden we een iets korter rondje rijden met een niet te zware klim. Via Riva del Garda reden we richting de tunnel naar het lago di Ledro, maar sloegen even daarvoor af naar de enige echte klim van de dag: de Passo del Ballino. Een mooie klim en vooral niet te stijl. De rest was van plan rustig te rijden en dus heb ik vrijwel de hele beklimming alleen gereden. Dat was zeker geen straf, want nu heb ik me goed kunnen focussen op de hartslag (randje D2-D3) en van het uitzicht op de omringende bergen en het meer kunnen genieten. Wat zou ik deze klim graag mee naar huis nemen; hij loopt goed, heeft een geweldig wegdek en is (met de kleine afdalingkjes niet meegerekend) goed voor zo'n 700 hoogtemeters in ongeveer 15km.
Na de beklimming hebben we een bakje koffie gedronken in een dorpje aan de andere kant berg en zijn we rustig naar huis gereden. Al met al was gisteren goed voor ruim 70km en een kleine 1200 hoogtemeters. Thuisgekomen heb ik de Powertap weer in orde gemaakt voor de volgende dag (ik neem het risico dat de batterijen leeg raken voor de Nove Colli) en heb ik nog wat aan de studie gedaan. Inmiddels heb ik al flink wat studies over coffie en 'grinding' gelezen... Gelukkig heeft men hier in Italie proefmateriaal genoeg; de cappucini en espressi smaken me goed ;-)
Gisteravond zijn we weer gezamenlijk gaan eten in het dorp. De peer pressure was te hoog (of mijn weerstand te laag) met als resultaat een ijsje met Caffe en Nocciola.

De afgelopen dagen hebben we heerlijk kunnen fietsen en wat het weer betreft, dat kon bijna niet beter. 's Ochtends is het nog heerlijk koel, vaak staat er bij het opstaan een harde wind maar die is meestal weer gaan liggen eer we vertrekken. In de loop van dag warmt het op tot 21-25 graden en wat de meesten van ons betreft is dat uitstekend fietsweer. De komende dagen voorspelt men echter wat neerslag en daarom maken we vandaag een lange rit, met onder andere de 'klim van Michele Simnoni' er in =) Mijn plan is om de route nog wat uit te breiden met de klim waarop ik zaterdagmiddag stilviel van de honger en zo op iets minder dan la Marmotte uit te komen. Hopelijk heb ik vanavond nog tijd, energie en internet voor een update.

Ciao!

Torbole - dag 2 en 3

2011-05-09T01:30:00.000-07:00

Na de korte update van vanochtend nu een wat meer uitgebreid verslag van gisteren en vandaag. Even een korte update met wat foto's van de rit van gisteren.

Gisteren zijn we gezamenlijk vertrokken richting het Lago di Ledro, maar onze route begon met een verrassing; het fietspad langs het meer bleek te zijn 'afgegraven' en aangezien het verboden is om door de tunnel te fietsen (en bovendien gevaarlijk en erg smerig) hebben we dus een stukje moeten off-roaden. De vele mountainbikers die dit pad gebruiken zullen wel vreemd hebben opgekeken... Dit pad kwam uiteindelijk uit bij de uitgang van de tunnel en vanaf daar was het een 25-30km voornamelijk berg op.
Langs het lago di Ledro zijn we naar de Passo Tremalzo gereden. De Garmin van onze gids was een tikje dwars en bracht ons via een 'karrespoor' van 28% (!!) naar de klim. Van daaruit zakte het percentage gelukkig weer wat en samen met Erik ben ik rustig naar de top gereden, ondertussen lekker kletsend over fietsen (what else?) maar ook genoten van de omgeving. De klim deed mij denken aan de Telegraaf (ietsjes stijler misschien) en de Mont Ventoux (langs Malaucene). Boven gekomen heb ik wat foto's genomen terwijl de rest nog aan een hapje en drankje zat. Ondertussen bleek dat pap beneden op ons zat te wachten; hij had gisteren een off-day en vanwege een erg hoge hartslag besloten om niet verder te klimmen. Klik op het linkje voor de foto's van de rit van gisteren en de (route).
De afdaling liep heerlijk en ondanks wat lengte scheuren hier en daar was ik weer vlot beneden. Dalen gaat me dit jaar goed af, ik zit voelbaar meer ontspannen op de fiets en het is opvallend dat ik moet wachten op de anderen. Hopelijk blijf ik zo relaxt en verlies ik dit jaar minder tijd tijdens la Marmotte. In de Haute Route zal ik ook met de rest mee moeten, maar tegen die tijd heb ik flink wat extra 'daal' -kilometers onder de wielen =)

Vandaag heeft de rest van de groep een mooie rit gemaakt langs het meer, waar ze even voor Garda af zijn geslagen en de passo Telegrafo hebben beklommen. Ik had een andere planning en heb vanochtend een 2,5 uur gelezen over koffie voor m'n afstudeeropdracht. Tegen de middag was ik het toch wel zat en ben dan ook op de fiets gestapt met het idee om de anderen tegemoet te fietsen. Coach Richard had me al gewaarschuwd voor de klim, die enkele kilometers tussen de 17 en 20% zou zijn. Na wat zoeken had ik de klim gevonden en net toen ik een lekker tempo had gevonden (bij een hartslag iets boven de max van de inspanningstest van vorige week...) kwam pa afgedaald. Ik heb nog even verder geklommen en toen ook Dick voorbij kwam ben ik omgekeerd en ook afgedaald. 20% berg af gaat toch een stuk beter dan bergop, ook al was het wegdek niet super...
Toen iedereen beneden was heb ik me op kop gezet en met wat hulp van de (door het meer afgekoelde) wind waren we vlot thuis. Sommigen zijn nog door gereden voor een extra lusje, maar ik vond het wel even genoeg voor vandaag en heb mijn tijd nuttig besteed door de wat aan de fietsen te sleutelen en het mooie (en zachtere) SLR Italia XP gemonteerd.
De rest van de dag heb ik 'vrij' en ik verheug me nu al op het diner, ben benieuwd waar we nu weer terecht komen. De weersvoorspelling voor de rest van de week is best aardig, dus morgen volgt er weer een nieuwe update.

Torbole - dag 1

2011-05-07T14:12:00.000-07:00

Na de korte update van gisteren, vandaag een wat uitgebreider verslag. Gisteren was het heerlijk fietsweer, al bij het opstaan werden we getrakteerd op een strakblauwe hemel boven lago di Garda en dat maakte het feit dat we niet meer in de auto hoefden des te prettiger! De heenreis zouden we eigenlijk in 2 keer doen, maar de nieuwe C-klasse was behalve erg vol ook behoorlijk vlot. Het resultaat was dat we vrijdagavond al in onze kamer in het mooie Aktiv Hotel Santa Lucia, dat vrijwel geheel door Deutsche mountainbiker is ingenomen, konden betrekken.
Na een licht, maar zeker op sporters gericht ontbijt, hebben we de fietsen uit de auto gehaald en in elkaar gezet. Gisteren was trouwens de laatste dag deze week met de Powertap wielen, de batterijen moeten helaas vervangen worden en tot mijn verbazing wordt de vereiste 'sleutel' niet standaard meegeleverd... Straks dus even snel andere wielen steken. Na het ontbijt moesten we wachten op 4 van de andere deelnemers aan de trainingsweek, de coaches van deze week Richard en Erik waren er al wel, dus viel er genoeg te kletsen. In de zon aan het zwembad (zie foto) begon het flink op te warmen;

Toch goed weer in Torbole =)

Uiteindelijk zaten we tegen half 2 heerlijk in korte mouwtjes op de fiets voor een retourtje langs het meer. Omdat ik had aangegeven ook nog een klimmetje te willen doen hebben we er nog een lusje aangemaakt. We is in dit geval Erik, Dick, Adriaan en ik. Na wat zoeken naar de juiste afslag begonnen we een aan een mooie, maar toch vrij stevige klim. De uitzichten op het meer waren prachtig, maar gehinderd door een hongerklop die ik overigens geheel aan mezelf te wijten heb... ben ik niet aan foto's toegekomen. Onderstaande foto heb ik genomen toen ik op een rots, in de zon een reepje zat te eten. Enige tijd later kwam de rest weer terug en zijn we afgedaald naar Nago. Ondanks het slechte (lees: pokdalige) wegdek was ik toch vlot (en als eerste!) beneden en heb ik de 70km/h bijna aangetikt.
Terug in het hotel zijn we snel gaan douchen en hebben we ons bij de anderen (pa, Richard, Wijnand) gevoegd om te gaan eten in het dorpje. Gelukkig had de rest ook een stevige eetlust, zo viel het tenminste niet zo op dat ik honger had ;-) Na een heerlijk bordje Gnnochi en een halve pizza van pa zijn we huiswaarts gekeerd, waar mij helaas een waardeloze nacht naast een bijzonder rusteloze en zwaar snurkende vader lag te wachten. De benen zullen wel tegen sputteren vandaag.

Dat was het weer voor vanochtend, tijd om te gaan ontbijten! Ik probeer vanavond weer een update te doen over de rit van vandaag. Als afsluiter nog een foto van gisteren.

1150 meter hoog, bekomend van een hongerklop(je).

La dama bianca va in Italia

2011-05-04T13:31:00.000-07:00

Het laatste berichtje is al weer meer dan twee maanden oud, maar ik beloof dat ik de komende weken regelmatig zal updaten. Hoewel ik de afgelopen weken bepaald niet heb stil gezeten, begint het 'seizoen' voor mijn gevoel volgende weekend pas echt. In plaats van een lang weekend bij de Mont Ventoux gaan we van 7 tot 14 Mei naar Torbole, aan de Noordzijde van het Gardameer. Webtrainer organiseert daar een trainingsweek. Zaterdag rijden we 'terug' naar Bergamo, waar we zondag zullen starten in de GF Felice Gimondi. Pa rijdt de kortste versie (90km) en ik zal starten in de Medio (128km) met als doel na de start zo snel mogelijk vooraan te geraken en zo lang mogelijk aan te klampen.
Vrijdag vertrekken pap en ik voor twee weken naar Italië!

La Dama Bianca gaat uiteraard ook mee.

Route van de Felice Gimondi

's Middags rijden we door naar ons derde verblijf; Hotel K2 Bellaria nabij Cesenatico. In Cesenatico bereiden we ons voor op het eerste echte doel van 2011: de GF Nove Colli. Zondag de 23ste zullen we, samen met nog 14 duizend anderen, starten voor 130km (pa) en 205km. Mijn startnummer zit ergens in de 5000 en heb dus geen bijzondere ambities, het hoofddoel is uitrijden maar wel helemaal 'stuk' over de meet bollen.

Volgende week volgen een korte update van de trainingsinspanningen van de afgelopen drie maanden en verslagen van de ritten vanuit Torbole. Ook de helmcamera gaat weer mee, dus wie weet kan ik een filmpje uploaden. Stay tuned...

La Haute Route!

2011-02-24T05:00:00.000-08:00

Kan niet wachten tot het zo ver is! 21-28 Augustus la Haute Route, een 7 daagse 'cyclo' van Genéve naar Nice. Op ItaliancyclingJournal vond ik een leuk artikel: http://italiancyclingjournal.blogspot.com/2011/02/multi-stage-gran-fondo-la-haute-route.html

Haiku van de dag:
In zeven dagen
Door de Alpen naar de kust
Hemel op aarde?

Januari 2011 - Terugblikken én vooruitkijken

2011-02-05T13:53:00.000-08:00

Terugblik
Januari zit er op en ik neem even wat tijd om terug te kijken in mijn logboek. Dat logboek houdt ik bij sinds 1 Januari 2009, eigenlijk vanaf ik de Polar CS200 in gebruik heb. Op dit moment heb ik ruim 800 uur aan trainingen gelogd (!) en het logboek wordt steeds omvangrijker. Het blijft ook nuttig naast de programma's van de Polar en Powertap. Een snelle blik verteld me alles wat ik wil weten en wat ik nog niet weet, daar maak ik even een berekening voor =)

Zo ben ik voor mijn gevoel het nieuwe jaar goed begonnen, maar dat wilde ik ook even testen. Hieronder de vergelijking van het aantal uren gelogd in 2009 - 2011;

Januari 2009 8,7 (fietsen) 13,3u (spinning) 0,0u (Tacx) 21,9 (Totaal) en 250km
Januari 2010 0,0u (fietsen) 21,3u (spinning) 0,0u (Tacx) 21,3 (Totaal) en 0km
Januari 2011 17,7u (fietsen) 9,4u (spinning) 3,3u (Tacx) 30,3u (Totaal) en 518km

Mijn gevoel zat dus goed =) De invloed van het ongeluk tijdens la Marmotte 2009 is ook midden in de winter nog zichtbaar; vorig jaar heb ik (ook vanwege het slechte weer) in Januari ruim 21 uur gespind. Hoe hield ik het in hemelsnaam vol?
Dit jaar wat minder gespind, maar wel meer buiten gefietst en nog een paar uurtjes gemaakt op de Tacx. Ook al was het af en toe behoorlijk fris, toch heb ik de afgelopen weken ruim 500km gemaakt. Als ik op wielertoerist rondkijk naar wat andere enthousiastelingen hebben gepresteerd zal ik volgend jaar wat harder mijn best moeten doen. Bij deze een eerste goede voornemen voor 2012 (ik ben er vroeg bij...) 50% meer km's op de fiets in Januari.

Ik vermoed trouwens dat ik qua volume (uren) onder doe voor pap, die heeft namelijk ernstig veel op de Tacx gezeten en kent ondertussen de hele route van de Marmotte uit zijn hoofd. Tijd om voor hem ook eens een logboek aan te leggen...

Vooruitblik
Wat Februari zal brengen zal erg van het weer afhangen, maar zonder sneeuw of vrieskou hoop ik deze maand 550 tot 600 kilometer te kunnen maken. Meer zit er helaas niet in.. Ik heb het eenvoudig weg te druk met het afronden van de stage bij Sara Lee en m'n bachelor scriptie. Gelukkig kan ik mijn energie altijd nog kwijt in de spinningzaal ;-)

Inmiddels heb ik ook al wat meer duidelijkheid wat betreft de agenda voor de rest van het fiets-seizoen. Had ik het in 1 van de laatste berichten alleen nog over de Nove Colli, Trois Ballons, la Marmotte en de Haute route, in de voorbije weken zijn er daar nog een paar bijgekomen;

Gent Wevelgem
Rabo Bergtoer
Veenendaal - Veenendaal
ScheldePrijs
Eburon Classic
Mont Ventoux (lang weekend met pap)
Nove Colli (weekje met pap)
Steven Rooks Classic
Les Trois Ballons (lang weekend met pap)
GF Eddy Merckx
La Marmotte (1,5 week met pap)
Mario Aerts Classic
Luik Bastenaken Luik
Haute route
La Charly Gaul
La Cristophe Brandt

De meeste van de tochten zal ik vooral rijden als training, maar de "dikke" tochten staan omcirkeld op de agenda. Hier wil ik goed zijn. De GF Eddy Merckx is daar recent bij gekomen, omdat deze cyclo meetelt voor de plaatsing voor de UWCT FINALE in September van dit jaar! Hoewel ik mijn kansen hier niet al te hoog inschat wil ik me wel proberen te plaatsen. Zes van de twaalf plaatsings cyclo's en Gran Fondo's zijn bekend, dat betekend dat ik de komende weken flink blijf duimen dat de Nove Colli en la Marmotte ook zullen worden geselecteerd.

Ik sluit weer af met een haiku;
Studie en de fiets
Concurrenten én partners
Strijden om aandacht

Gek op cijfertjes

2010-12-13T07:13:00.000-08:00

Op het moment van schrijven heb ik al last van lichte afkick-verschijnselen. Doordat ik vorige week twee dagen koorts had is het nu al bijna een week geleden dat ik heb gesport. Het half uurtje op de Tacx van gisterochtend telt niet mee, nadat ik de ketting van de Gios had gebroken (sorry pap) was ik net zo lang aan het klooien als dat ik op de fiets had gezeten! Gelukkig lag de kettingpons nog op de werkbank aangezien ik zaterdag de MTB heb gestript. Als het goed is kan ik volgend weekend de Cube opbouwen en uitproberen!
Behalve het strippen heb ik ook nog wat onderhoud gepleegd; de witte dame heeft een nieuw stuurlintje en is klaar voor mijn nieuwe speeltje... De kerstman brengt dit jaar een Mavic wielset mét Powertap en Joule 2.0! De cijfertjes freak in mij kan volgend jaar zijn lol op :-)

De Haiku van vandaag;
Sneeuw vlokken dwarrelen
Wit als la dama bianca
Is het al lente?

Cyclo's en Gran Fondo's 2011

2010-11-22T11:55:00.000-08:00

Maandagavond 22 November, buiten is het op dit moment 2.2 graden.Voor het einde van de week voorspelt men vorst, mogelijk kan er komend weekend al worden geschaatst! De oplettende lezer heeft het al door; dit is niet mijn favoriete jaargetijde. Daar komt nog bij dat ik de afgelopen weken druk ben met stagelopen en aan het stoeien was met een pfeiffer-achtig virusje. Mijn logboek van de afgelopen weken telt dan ook niet veel kilometers; sinds begin Oktober slechts 524km.
Sinds 1 Oktober haal ik mijn dosis endorfines voornamelijk uit inspanningen in de spinning zaal. Inmiddels heb ik zo'n 30 uur er op zitten of ongeveer 850-900 'virtuele' kilometers. In totaal heb ik dit jaar ruim 8000km gefietst en nog eens 3800 virtuele kilometers weggetrapt op de spinning fiets. In December komen er waarschijnlijk nog wat kilometers op de mountainbike en wat uurtjes op spinning fiets bij. Het wachten is nog even op het nieuwe frame dat ik heb besteld; een Cube XMS uit 2009. Een fully dus :-)

Ik wil de cijfertjes maar even laten voor wat ze zijn en even terugblikken op het afgelopen seizoen alsook vooruitkijken naar het over seizoen 2011;

2010 was voor mij een geweldig (fiets)jaar, met als hoogtepunt de 'stage' bij Alpe d'Huez en de revanche op de Col de Glandon tijdens la Marmotte. Het herstel van de valpartij in 2009 verliep gelukkig voorspoedig, de witte dame heeft daarbij zeker geholpen. Ik kijk tevreden terug op het afgelopen seizoen, ook al heb ik mijn doelen niet gerealiseerd. In eerste instantie was ik na la Marmotte erg teleurgesteld in mijn prestatie, maar bekijk het inmiddels positief; volgend jaar is er nog ruimte genoeg om te groeien.
In seizoen 2011 zoek ik wat nieuwe uitdagingen en wil ik vooral veel ervaring op doen. De eerste plannen zijn inmiddels definitief;
- 22 Mei de Nove Colli (vooraf gegaan door een weekje Cesenatico)
- 12 Juni de Trois Ballons
- 2 July la Marmotte
- 21-27 Augustus de Haute route (www.hauteroute.org/en)
Alleen voor de Trois Ballons moet ik me nog inschrijven.

Sinds eind September ben ik weer lid van Tc de Markies dus de zondagochtend is vanaf Maart 2011 weer gevuld met de blauw-witte brigade uit Bergen op Zoom. Hiervan gaan er ook stuk of 8 naar la Marmotte. Pa is inmiddels druk aan het trainen (op de Tacx en in de spinning) en heeft zich ingeschreven voor Webtrainer BergOp en de Nove Colli. Kortom, trainingsmaatjes genoeg komend seizoen.

Net als van de zomer eindig ik met een Haiku;
De blik ver vooruit
Smachtend naar een nieuw seizoen
Was het maar zomer

Waterloo op de alp - tijd om te evalueren

2010-07-06T06:19:00.000-07:00

De afgelopen anderhalve week is het wat stil geweest op dit blog en dat had feitelijk twee oorzaken. Ten eerste was de dongle voor het internet bijna 24/7 bezet door 'het bestuur' ;-) die het internet nodig hadden om de laatste loodjes voor de trainingsweek en de Marmotte in orde te maken.
Daarnaast startte op 28 Juni de trainingsweek, in totaal een kleine 70 deelnemers, en daar hadden we het met zijn allen behoorlijk druk mee! Het was echt geweldig om de trainingsweek weer mee te maken en met zijn allen naar de Marmotte te werken.
Inmiddels ben ik weer terug in Nederland en heb ik weer tijd (én toegang tot internet) voor een inhaalslag.

De trainingsweek;
Het menu van de trainingsweek was gelijk aan dat van vorig jaar, enkel de tijdrit op Alpe d'Huez was geschrapt voor een rustige beklimming van de alp, en zag er als volgt uit;
Maandag; Clinic en beklimming La Bérarde (45 km heen en weer, stukken >10%)
Dinsdag; Rondje la Morte (125km en beklimming Col de la Morte en Col d'Ornon)
Woensdag; Retourtje Glandon (100km)
Donderdag; Beklimming Alpe d'Huez (55km heen en weer)
Vrijdag; Rustdag en pastabuffet bij het fietshotel
Zaterdag; la Marmotte!

Maandag had ik super benen, maar toch moest ik flink aan de bak! Zowaar één van de oudere deelnemers (57..) ging er als een gek vandoor op het eerste steile stuk van la Bérarde. Ik sprong er gemakkelijk naartoe maar moest stevig doortrappen, mijn hartslag bleef hoog in de 170 slagen, om hem bij te benen. Gelukkig deed hij op het tweede stuk iets rustiger aan, waarschijnlijk was hij toch iets te hard gestart, en kon ik weer een beetje inhouden.

Dinsdag had ik wederom goede benen en heb ik 's ochtends een beetje op reserve kunnen rijden, maar 's middags was het (net als vorig jaar) erg warm en vond ik het behoorlijk zwaar. Na de afdaling van de Col d'Ornon kreeg ik een buitje over me heen en koelde ik weer een beetje af. Had 's avonds wel honger als een paard!

Woensdag
Miserie.. 's nachts had ik het erg warm en moest ik een paar keer mijn bed uit om naar het toilet te rennen. 'Iets' was niet goed gevallen bij mijn darmen.. 's Ochtends ben ik nog wel meegefietst naar Bourg d'Oisans, maar mijn hartslag was behoorlijk verhoogd en ik voelde me niet goed en ben daarom weer terug naar Vénosc gefietst. De rest van de middag heb ik doorgebracht op de bank en het toilet.

Donderdag
Nog steeds voelde ik me niet helemaal lekker, al ging het mijn buik wel beter. Daarom heb ik de kok de hele dag geholpen in de keuken. Uiteindelijk ben ik van 10 tot 22 uur in de weer geweest en was doodop toen ik naar bed ging. Gaande weg kreeg ik diep respect voor het nichtje van Martijn, Maria, dat Cor drie weken lang bijna alle dagen heeft geholpen.

Vrijdag
Bij het opstaan voelde ik me al een stuk beter, maar had toch nog wel wat last van krampen. Inmiddels waren het echter gewoon zenuwen voor de Marmotte en deze trokken gelukkig weg nadat ik een kort rondje had gefietst om te controleren of alles aan de fiets nog klopte. 's Ochtends had ik namelijk de Witte Dame flink verwend met een uitgebreide poets- en smeer-beurt en ook de remblokken vervangen.
's Avonds gezellig met de anderen een beetje ontspannen en lekker gegeten. Even voor 11en lag ik op bed, want om half 5 zou de wekker al gaan voor het ontbijt voor de Marmotte!

La Marmotte;
05:00 Ontbijt.
Vreemd genoeg geen last meer van mijn buik, wel van gezonde spanning. Na een lekkere warme douche was het tijd voor een ontbijtje met een Herbalife shake, wat Cruesli en een paar boterhammen pindakaas.

06:00 op naar de start.
Samen met Ruben, Coen en Sieger vertrek ik richting Bourg d'Oisans en het priorité vak :-). Stipt om half 7 sluiten we aan op de 5e startrij, erg druk is het nog niet. In het vak kom ik nog wat bekenden van vorig jaar tegen en al snel is het vijf over zeven.

07:10 Départ!
Naar goede Franse traditie is het vertrek nét eventjes iets te laat. Met een beetje mazzel, ik ga op de eerste rotonde met een aantal renners linksom en pak daarmee een hoop plaatsen! Ik zit helemaal voor in de koers en kies het wiel van de ervaren Michel Snel. Bert Dekker is op dat moment nergens te bekennen..

07:30 Glandon
Ongeveer 20 minuutjes nadat we gestart zijn beginnen we in volle vaart aan de Glandon. Net als vorig jaar moet de snelheid van de korte afdaling naar de voet er al snel uit en wordt er om me heen driftig naar het binnenblad geschakeld. Omdat ik vorig jaar achter deze 'opstopping' zat en daardoor veel tijd verspeelde was ik nu bij de stuwdam al meer naar voren gereden en kon eenvoudig mee met de kopgroep. Er werd wat onregelmatig, maar niet ongenadig hard, gereden en daardoor bleef de kopgroep behoorlijk groot. Ik schat dat we met zo'n 70 man de afdaling na le Rivier in gingen. Op het steile stuk na deze by-pass kon ik weer een tiental plekken opschuiven en even later bij het bruggetje schoof ik nog eens tien plaatsen op.

08:30 Top Glandon
Er wordt nog steeds onregelmatig gereden en bij een versnelling net voor de top laat ik de groep iets uitlopen, ook omdat ik mijn vader al zie staan met mijn bidons! Dit jaar geen voetje aan de grond gezet maar de bidons al fietsend aangenomen en snel doorgereden naar de tijdregistratie-matten op de top. De afdaling van de Glandon was dit jaar op laste van de Gendarmerie geneutraliseerd, wat inhield dat er onderaan de Glandon weer een tijdregistratie-punt lag.
In de afdaling zat ik tot mijn grote opluchting alleen en eenmaal voorbij de plaats waar vorig jaar mijn Marmotte tot een voortijdig einde kwam begon ik wat soepeler te dalen. In de laatste paar kilometer haalde ik nog wat deelnemers in en met zijn zessen begonnen we aan het dal richting de Telegraph...

09:00 Richting Telegraph
Tot mijn grote verbazing zien we al snel de kopgroep rijden en kunnen we eenvoudig aansluiten! Blijkbaar wil niemand rijden en dus rijden we met zo'n 25-35 km/h richting St. Michel de Maurienne. Ondanks mijn gebrek aan koerservaring (lees: GEEN) weet ik me voor in de groep te handhaven en begin in pakweg 30ste positie aan de Telegraph.

09:45 Voet Telegraph
Onderaan de beklimming gaat het tempo meteen goed omhoog en na een paar kilometer laat ik toch maar lopen; liever ga ik in mijn eigen tempo en een beetje op reserve omhoog. Een kwartiertje later begin ik gelosten uit de kopgroep in te halen en vind een lekker tempo. Net onder de top stond er weer bevoorradingspost van alpedhuezfietsreizen en daar pik ik mijn tasje met volle bidons en gelletjes op. Na een duwtje begin ik aan de laatste paar honderd meter tot de top en de afdaling na Valloire.

10:30 Valloire
Rond half 11 rijd ik over de tijdregistratie in Valloire en begin ik aan de klim van de Galibier. Voor me zie ik twee groepjes renners die hebben moeten lossen uit de kopgroep; ik versnel even om het eerste groepje bij te halen zodat ik niet alleen door het 'dal' naar Plan le Chat hoef te rijden.
Bij Plan le Chat voel ik me nog relatief fris, maar moet een paar man uit het groepje helaas laten lopen. Tot vlak onder de top blijf ik in het wiel van Frank Scheffers, de week voor de Marmotte nog winnaar in zijn leeftijdscategorie tijdens de GF Pantani!

11:45 Top Galibier
Na ruim 4,5 uur fietsen bereik ik de top van Galibier waar ik van Peter, Imke, Mart, Els en Jildou twee volle bidons en wat te eten aan neem en snel de laatste kilometer naar de top afwerk. In de afdaling van de Galibier verlies ik een vijftal plaatsen aan snellere dalers en eenmaal op de Lautaret wordt ik door nog 4 man bijgehaald. Echt geweldig werken we niet samen, ik verzaak zelf ook een aantal keer om over te nemen, maar al snel stuiven we voorbij de laatste bevoorrading van Alpedhuezfietsreizen en niet veel later voorbij de afslag naar Vénosc. Nog maar drie kilometer tot de voet van de alp en inmiddels hebben we een aantal deelnemers van de mi-marmotte bijgehaald en vormen we een mooi treintje.

12:50 Voet Alpe d'Huez
5 uur en 40 minuten na de start arriveer ik aan de voet van de alp. Omdat ik op dat moment nog 1,5 liter water in mijn bidons heb stop ik niet bij de bevoorrading en begin meteen aan de beklimming. Ik durf niet op mijn hartslagmeter te kijken hoe lang ik al onderweg ben; ik zie wel wat het wordt. Al snel voel ik dat het niet al te best gaat; mijn kop ontploft bijna van de hitte en ik peddel een beetje rond op mijn op 1 na kleinste verzet. Had ik tijdens de afdaling van de Lautaret al wat last gehad van mijn volle blaas, tijdens de klim kan ik nergens anders meer aan denken en in bocht 9 moet ik echt even stoppen. Vanaf de voet van de alp voelde ik ook allebei mijn kuiten af en toe samen trekken, maar gelukkig krijg ik nog geen kramp. Toch durf ik niet af te stappen en dus sta ik met de fiets tussen mijn benen even te druk af te laten. Er lijkt geen einde aan de stroom te komen, maar na wat een eeuwigheid leek te duren begin ik aan het laatste stuk van de klim. Mijn hartslag schiet meteen weer omhoog en de snelheid blijft helaas hangen op zo'n 9 á 10 kilometer per uur. Inmiddels wordt ik ook steeds vaker ingehaald door andere deelnemers, maar dat interesseert me niet langer; zolang ik maar geen kramp krijg. Bij de bevoorrading in bocht 7 stop ik weer, dit keer om water in mijn kraag te gooien want inmiddels is mijn kwartje gevallen; ik heb gewoon last van de hitte. Terwijl ik het ene na het andere bekertje in mijn kraag of keel giet zie ik een man met een tuinslang staan, ik strompel naar hem toe en pak de slang van hem af om hem vervolgens in mijn kraag te steken... Heerlijk!
Na deze verfrissende douche begin ik aan het laatste stuk en constateer dat het water heeft geholpen! Niet dat ik nu direct harder fiets maar mijn hartslag is wel zo'n 30 slagen lager dan voor de douche. Na bocht 4 staat er ook nog eens een lekker fris windje en ga ik me weer wat beter voelen. De laatste twee kilometer vallen me echter nog steeds zwaar en ik ben maar wat blij als ik eindelijk de finish-straat in zicht krijg! Pap en Marianne staan al boven en moedigen me nog aan voor de laatste meters en na wat later 7uur 6minuten en 53seconden blijken te zijn geweest bereik ik als 97ste de finish.

14:00
Even na 2 uur rijd ik dus over de finish. Volgens mijn Polar heb ik 1uur en 10minuten over de alp gedaan, maar daar moeten nog zo'n 10 minuten bij worden opgeteld omdat ik 2 maal ben gestopt. Moe en niet helemaal voldaan stap ik van mijn fiets en plof neer in de schaduw. Als eerste heb ik mijn schoenen uitgedaan, mijn voetzolen deden al 'zeer' vanaf Valloire, en zakjes van het Gaul! shirt geleegd en ben even op mijn rug gaan liggen om te bellen met het thuisfront. Tijdens het klimmen, zeg maar gerust harken, heb ik blijkbaar zo geforceerd dat ik enorme last heb van mijn onderrug.. Achteraf gezien had ik vandaag misschien wat vaker moeten gaan staan, dan had ik waarschijnlijk minder last gehad.

Na beschouwing
De hamvraag is natuurlijk of ik tevreden ben met mijn tijd en positie? Het antwoord is, ondanks dat ik mijn doelen niet gehaald heb, JA. Gezien de omstandigheden had ik afgelopen zaterdag gewoon niet beter gekund. Misschien had ik minder lang met de kopgroep mee moeten rijden of had ik bij ieder bevoorradingspunt even een paar bekertjes water in mijn kraag moeten gieten en had ik dan niet over verhit geraakt. Wie zal het zeggen? Het belangrijkste voor mijzelf is dat ik de rit heb uitgereden en dat ik er enorm van heb kunnen genieten! Het meerijden in de kop van de wedstrijd was een geweldige ervaring en van het afzien op de Alp heb ik veel geleerd. Volgend jaar doe ik weer een nieuwe poging!

Tijdens de Marmotte heb ik vast wat nieuwe uitdagingen bedacht voor 2010/2011;
- Misschien dit jaar nog deelname aan de Velomediane Claudy Criquelion.
Doel; uitrijden

Voor 2011 - Deelname aan;
- Les Trois Ballons;
Doel top 100.
- Nove Colli;
Doel; uitrijden.
- La Vaujany;
Doel; top 50.
- La Marmotte 2011;
Doel; 6u30minuten (doel top 50).
- Alpe d'Huez in 45 minuten (Alped'huezfietsreizen- finish), dus nog 2 minuutjes er af.

En nu?
Wat ik met dit blog ga doen daar ben ik nog niet helemaal uit. Ik vond het erg leuk om iedere dag even een stukje te schrijven over mijn belevenissen op en naast de fiets en deze later weer terug te lezen. Dit avontuur is nu afgelopen, maar er liggen nog genoeg nieuwe uitdagingen in het verschiet. Bijvoorbeeld de vakantie samen met Heleen naar Thailand (over 3 weken), maar ook het stage-traject bij Sara Lee waar ik waarschijnlijk begin September zal beginnen. Misschien houd ik het blog wel gewoon aan en schrijf ik zo nu en dan een verhaaltje.

Voorlopig de laatste Haiku;
opnieuw aan de start
nervositeit in de kop
eindelijk gelukt

Eindelijk was het dan zo ver

2010-07-03T13:14:00.000-07:00

Even een kortberichtje na de Marmotte, een uitgebreid verslag volgt nog.

Vandaag 96e geworden in een tijd van 7uur 6minuten en 53 seconden. Ik heb mijn doel van 6uur en 45minuten dus niet gehaald. De reden is dat ik op de Alp helemaal stuk zat van de hitte.

De weg naar de Marmotte

2010-06-29T14:39:00.001-07:00

Zoals ik in de introductie al heb verteld schreef ik mij in Oktober 2008 in voor la Marmotte van 2009 en ben ik vanaf dat moment meer en vooral ook bewuster gaan trainen. Voordat ik mij had ingeschreven fietste ik meestal twee keer per week, vaak samen met pap, een rondje van tussen de 50 en 70 kilometer en deed ik de wintermaanden aan spinning. De afwisseling tussen spinning en buiten trainen bevalt me nog steeds prima en ik spin ook steeds vaker gedurende de zomermaanden. Voor mij is er, behalve het daadwerkelijk trainen in de bergen, geen betere voorbereiding denkbaar dan een lekker intensieve strength les! Al kan het qua voldoening nog steeds niet tippen aan een goede training op de fiets.

Sinds 1 januari 2009 houd ik een logboek bij van de training uurtjes en heb ik vrijwel altijd mijn Polar CS400 bij me. Gedurende de afgelopen 1,5 jaar is dat logboek steeds verder uitgebreid met gegevens van de polar (denk aan gemiddelde hartslag, RPM en verbrande calorieën). Nu la Marmotte bijna voor de deur staat vond ik het wel een leuk idee eens een poosje terug te kijken in dat logboek;

Na het ongeluk tijdens de Marmotte heb ik bijna drie maanden niet kunnen trainen; pas eind September zie ik in mijn logboek weer wat vermeldingen van trainingen verschijnen. Op dat moment ging ik 1 of 2 keer per week spinnen, maar vanaf 1 November ging ik weer 3 á 4 keer per week naar de spinningzaal, meestal voor een training van rond het uur.
Vanaf begin December worden de trainingen steeds langer en besteeg ik 4 tot 6 keer per week de spinning fiets. In Februari heb ik de langste training afgewerkt; aan de hartslag te zien een klim training van ruim 3 uur. Vermoedelijk had ik toen de Tacx DVD van la Marmotte op staan.
In totaal heb ik in de periode tussen 25 September 2009 en 9 Maart 2009 ruim 140uur gespind.

Tweede Kerstdag heb ik nog een kort rondje door de sneeuw gefietst op de mountainbike, zodat ik in 2009 toch nog een keer op de fiets zou zitten. 9 Maart was het stuk aangenamer om buiten te fietsen en heb ik mijn eerste rondje vanuit Ede gereden; bijna 60 kilometer met 29,9 gemiddeld. Niet gek voor de eerste echte buiten training sinds het ongeluk.
Was vorig jaar 100 kilometer nog een soort psychologische barriére die ik maar moeilijk kon doorbreken, nu reed ik twee weken na de eerste training al meer dan 100 kilometer met een gemiddelde van bijna 31km/h.

Toen ik 2 Mei richting Frankrijk vertrok had ik 2066km en in totaal 135uur, spinning incluis, in de benen. Inmiddels zijn er bijna 3300 kilometer, 144 uur en ruim 70.000 (!!!) hoogtemeters bij gekomen! Het totaal dit jaar komt daarmee op bijna 5300km en 209uur (314 uur in inclusief spinning). Ik heb nog nooit zo veel gefietst of gespind als dit jaar en we zijn nog niet eens halverwege 2009! Het verklaard wel waarom het de afgelopen weken zo lekker ging op de fiets. Nu maar hopen dat ik straks in November niet weer vanaf nul hoef te beginnen…

Vandaag weer een nieuw Haiku;
polsen worden smal
mijn kuiten langzaam breder
ik ben er klaar voor

Time flies when you're having fun...

2010-06-27T14:38:00.000-07:00

De titel zegt het al; de week is weer omgevlogen. In de loop van de week verder uitgebreid met Peter, Ruben, Andries, Jildou, Imke, Koen, Marjolein en inmiddels zijn ook mijn vader en Marianne aangekomen. Pap rijdt de komende week de volgwagen en Marianne gaat mee als fotografe en support. Vandaag kwamen ook alle deelnemers van de Marmotte trainingsweek aan, dus is het vandaag precies een jaar geleden dat pap en ik onze kamer in la Grange betrokken. Net als toen zijn ook nu de drie aangrenzende chalets verhuurd aan trainingsweek deelnemers en dat betekende dat we de afgelopen dagen niet alleen veel gefietst hebben, maar ook veel bedden hebben versleept en opgemaakt. Vanavond was de eerste test voor onze chefkok Cor en die is helaas niet geheel vlekkeloos verlopen. Laten we zeggen dat het bord halfvol was en dat Cor morgen wat extra's voor zal schotelen.

Natuurlijk heb ik sinds woensdag ook nog gefietst. Donderdag hadden we een groep collega's uit het tweesteden ziekenhuis van Tilburg/Waalwijk en hebben daarmee Villard Reculas bedwongen. Ondanks de inspannende rit de dag ervoor, Bert smste dat hij ook een rustdag had ingelast, voelden mijn benen best aardig aan. Toch ben ik lekker rustig met de wat minder snelle deelnemers opgefietst. Achteraf gezien misschien wel iets te rustig want ik heb sinds donderdagavond een beetje last van een peesje in mijn knie.

Op vrijdag kwam er nog een groepje van 15 uit Friesland bij en hebben we met de hele groep de klim naar la Bérarde gereden. Het was prachtig weer, maar wel een tikkeltje warm.. Omdat we met veel voorrijders waren mocht ik lekker mijn gang gaan en heb ik flink heen en weer 'gecrost' tussen de snelste en langzaamste deelnemers om uiteindelijk met de snelsten mee gefietst, die toen overgingen in een rustig tempo om ook een beetje om zich heen te kunnen kijken. Uiteindelijk was deze rit toch nog goed voor ruim 90 kilometer, meer dan ik had verwacht.

Zaterdag was zoals gebruikelijk weer de beklimming van de Alpe d'Huez en die is wederom goed verlopen. De snelste deelnemer was in 55minuten en een beetje op de top, de langzaamste dame heb ik de tweede helft omhoog gekletst en bleef uiteindelijk ruim onder haar doel van binnen drie uur boven komen; het werd 2uur en 3minuten. Onderweg weinig last gehad van mijn knie, maar 's avonds voelde hij toch weer een beetje 'zwaar'.

Vandaag was dus een rustdag, ik heb in ieder geval niet gefietst. Wel ben ik net als de rest de hele dag in touw geweest met het bevooraden van de chalets en het ontvangen van de gasten. Zoals ik eerder al schreef kwamen vandaag ook pap en Marianne aan en die brachten heel wat moois voor me mee! Naast een pot pindakaas hadden zij ook mijn nieuwe wielen en het shirtje van Gaul! (www.Gaul!.nl) bij zich. De wielen zijn inmiddels voorzien van bandjes en morgenmiddag gaat ook de cassette er op zodat ik ze dinsdag op het rondje la Morte kan uitproberen. Dinsdag of woensdag volgt er weer een verslagje (mits ik de dongle kan bemachtigen..).

De haiku van vandaag;
maanden van training
zowel fysiek als mentaal
alles voor één dag

Generale repetitie

2010-06-23T12:48:00.000-07:00

Op het moment van schrijven is het woensdagavond 23 Juni en nog maar dertien nachtjes slapen voor ik weer terug zal keren naar Nederland. Time flies when you’re having fun..

Gisteren heb ik niet veel gefietst zodat ik vandaag een beetje fit zou zijn voor de Marmotton. De dag begon al vroeg; om 6 uur stond ik al weer naast mijn bed, niet omdat het moest maar gewoon omdat ik uitgeslapen was. Om een uur of 9 ben ik met de volgauto naar Alpe d’Huez gereden, want Gerard en Elly gingen met twee klanten een tijdrit op de alp doen. Onderweg heb ik wat foto’s genomen en toen ze beiden boven waren heb ik de Witte Dame (op dat moment niet meer zo wit en hard aan een poetsbeurt toe..) van de auto gehaald en ben ik afgedaald langs Villard Reculas en rustig naar huis gefietst. Best een lekker herstel ritje :-)

Vandaag was alles behalve een herstel rit, want de korte versie van de Marmotte (de Marmotton) stond op het programma. Omstreeks half 9 pikten Sieger en ik Bert op bij camping Belle Donne en reden door naar de voet van de Glandon. Sieger zou zijn eigen tempo rijden en Bert had besloten in mijn tempo mee omhoog te rijden. Mijn tempo betekende vandaag zo’n 165-170 hartslagen per minuut; het tempo dat ik op 3 Juli ook wil aanhouden. Na een ongeveer 1uur en 15 minuten, ongeveer een minuutje langzamer dan tijdens de Marmotte van vorig jaar, bereikten we de top van de Glandon waar we op Sieger zouden wachten. Een kwartiertje en twee gelletjes later zetten we gezamenlijk de afdaling in en omdat hij toch op mijn helm zat heb ik de afdaling maar gefilmd :-). Bert ging voorop en ik koos het wiel van Sieger, nouja op een veilige afstand dan. Al snel zoefden we langs de locatie waar ik vorig jaar gevallen ben en, waarschijnlijk vanwege de hoge snelheid, viel me iets op wat denk ik heeft bijgedragen aan mijn valpartij; op het punt waar de man vorig jaar viel verplaats je om de bocht goed aan te snijden min of meer onbewust je lichaamsgewicht al wat naar links (de kant van het ravijn).
De afdaling was goed voor mijn zelfvertrouwen, ik kon Bert en Sieger namelijk goed volgen! Ik zeg bewust volgen, want ik zie mezelf in mijn eentje nog niet zo hard afdalen. Met deze snelheid was de afdaling zo gepiept en begonnen we aan het stuk door het dal richting St. Michel de Maurienne. Met Bert op kop ging dat al snel zo hard dat Sieger op eigen tempo besloot op eigen tempo verder te rijden. Ik heb toen nog een paar kilometer met een hartslag dicht tegen mijn omslagpunt in het wiel gezeten en uiteindelijk toch maar even geroepen dat ik zijn tempo niet kon bijbenen. Gelukkig waren we al bijna aan de voet van de Telegraph die we ook in mijn tempo omhoog zijn gereden. Net voor de top haalden we een groepje gesoigneerde fietsers bij, voor Bert een teken om even flink aan te zetten en er zo hard mogelijk voorbij te gaan. Ik kon nog net volgen, maar was blij dat we op de top waren. Daar hebben we even op Sieger gewacht en wat gedronken voordat we aan de Galibier begonnen.
Op het 'vals plat' richting Plan le Chat voelde ik me al niet zo fris meer, maar kon nog steeds een aardig tempo aanhouden bij wederom een hartslag van 165-170 slagen per minuut. Na de eerste paar haarspeldbochten zakte mijn snelheid wat en reed Bert langzaam bij me weg. Ik had eigenlijk gedacht hem niet meer bij te halen, maar zo'n 2,5 kilometer voor de top liep ik toch weer op hem in en haalde hem zelfs bij. Net voor de top hebben we snel een windbreaker en armstukken aangedaan en afgedaald naar de Lautaret, waar de vrouw en schoonvader van Bert op ons stonden te wachten. Samen zijn we de rest van de Lautaret afgedaald en bij de afslag naar Venosc scheidden onze wegen.

In totaal heb ik vandaag 174km een ruim 4000 hoogtemeters gereden. De netto fietstijd (dus zonder de stops) bedroeg 6 uur en 5 minuten, tijdens de Marmotte moet dat dus nog wat sneller om mijn doel te halen.

De haiku van vandaag;
kriebels in mijn buik
rondje Marmotton met Bert
zelfvertrouwen groeit

Marmotte in zicht

2010-06-21T13:58:00.001-07:00

Gisteren ondanks het wisselvallige weer heerlijk gefietst. Tot de afslag Col d’Ornon heb ik met Elly, Gerard en Sieger opgereden en daarna de helmcamera ‘gevuld’ met de beklimmingen en afdalingen van Oulles en en Villard-Reymond. Mijn benen voelden super, waarschijnlijk omdat ik op zaterdag de tijdregistratie had gedaan, maar omdat ik deze week nog een keer de Marmotton of Marmotte wilde gaan rijden bleef ik braaf in zone D2. Toen ik thuiskwam stond de polar op 1840 hoogtemeters en 66 kilometer en mijn humeur op zonnig :-)

Gisteren werd ik weer even herinnerd aan het feit dat 3 Juli en daarmee de Marmotte rap dichterbij komt. Martijn vertelde tijdens het avondeten dat 4malig Marmotte winnaar ’s middags was aangekomen om zich de komende week voor te bereiden op de Vaujany en de Marmotte. Sieger had met de bar-man van het fietshotel afgesproken een rondje de la Morte te rijden en Martijn had daar ook wel zin in. Bert was van plan om de Marmotton te rijden, maar vanwege de lage temperaturen (natte sneeuw op de Galibier) wilde hij liever wat lager blijven en had aangegeven ook het rondje de la Morte (onderdeel van de Vaujany) te gaan rijden. Tegen zo veel eensgezindheid kon ik natuurlijk niet op en dus reden we vanochtend omstreeks tien uur in een treintje van 5 richting Grenoble. De verhoudingen binnen de groep werden op de eerste beklimming van de dag al snel duidelijk; samen met Bert reed ik al snel weg van Sieger, Martijn en Bas. Sieger’s ketting was er aan de voet de col de la Morte afgelopen, maar al snel had hij ons weer bijgehaald. Hij had zich in de achtervolging waarschijnlijk iets over de kop gereden en hij moest ons even later toch weer laten gaan.
Op de top hebben Bert en ik ondanks de kou (ik kon mijn adem zien!) op de rest gewacht. Toen ook Bas boven was zijn we als een gek afgedaald en ik moest even gaatje laten toen er op het relatief vlakke stuk naar Valbonnais flink gasgegeven werd. Gelukkig begon het al weer snel te stijgen en kon ik het gaatje weer dichtrijden. Mijn benen voelden wel steeds zwaarder aan, misschien was de klim naar Villard-Reymond toch niet zo’n goed idee.

Sieger besloot bij Bas te blijven, die het inmiddels behoorlijk zwaar begon te krijgen, dus begonnen we met zijn drieën aan de beklimming van de Ornon.. Martijn vond het tempo wel prima en spoorde Bert en mij aan om ins ons eigen tempo door te rijden. Zo gezegd zo gedaan en even had ik een gaatje van zo’n honderd meter op Bert, maar lang kon ik er niet van genieten. Bert haalde me bij en versnelde nog een beetje, maar ik kon zijn wiel houden en er zelfs weer naast komen rijden. De afdaling van de Ornon heb ik tegen het graatmagere achterwerk van Bert aangekeken en ondanks de rukwinden was de afdaling zo gepiept. Op de terugweg zijn we nog even gestopt bij de fietsenmaker in Bourg d’Oissans en daarna ben ik samen met Martijn terug naar Venosc gereden.

Na een lekker douche heb ik het rondje van vandaag even vergeleken met dat van vorig jaar;

2009 2010
Afstand (km) 122,1 122,8
Gemiddelde snelheid (km/h) 27,3 27,5
Hoogtemeters 2130 2165
Gemiddelde hartslag 136 133
Maximale hartslag 184 173

Woensdag ga ik samen met Bert de Marmotton rijden (misschien de Marmotte) en wil ik dus fit zijn! Morgen ga ik even een rondje losrijden op het ‘vlakke’ rondom het stuwmeer en verder niet te veel uitvoeren. Nu is het tijd om eens lekker te gaan slapen, herstellen en dromen van de mooie Shimano wielen die pap komende zondag mee naar Venosc zal nemen. Heb ik eindelijk weer een stel lichte wielen!

De haiku van vandaag;
in het wiel van Bert
komt de marmotte dicht bij
twaalf nachtjes slapen

Tussen de buien door

2010-06-19T23:35:00.001-07:00

Mijn zevende week in de schaduw van Alpe d'Huez wordt gekenmerkt door wisselvallig weer en dat resulteert in wat minder berichtjes, want regen betekend meer viezigheid, meer slijtage en dus meer poetswerk. Daarnaast hadden we de afgelopen dagen natuurlijk ook klanten en viel er dus genoeg te doen.

Woensdag
Samen met Sieger heb ik een rondje gereden langs het stuwmeer en de klim naar Villard Reculas. Ondanks de regen zijn we 's ochtends toch maar opgestapt en het viel uiteindelijk reuze mee, de temperatuur was in ieder geval aangenaam om te klimmen.
De afgelopen keren had ik de dagen na een tijdrit op de alp behoorlijk last van mijn kuiten, maar van 'de knoop' heb ik geen last gehad. Wel heeft het even geduurd voor ik me weer een beetje fit begon te voelen.

Donderdag
Jules en Dick gingen een rondje la Morte rijden en ik heb mijn karretje maar aangehaakt. Vorig jaar heb ik dit rondje tijdens de trainingsweek gereden, toen met temperaturen boven de 35 graden, maar vandaag was het stuk frisser. Op de heenweg was het wegdek nog behoorlijk nat, maar gelukkig hielden we het droog. Voor de beklimming van de col d'Ornon hebben we even een bakje koffie gedaan en dachten aan een hoosbui te zijn ontsnapt, helaas bleef deze een beetje hangen boven de Ornon en zo reden het laatste stuk van de beklimming alsnog in de regen.

Vrijdag
Heb ik samen met Elly en Gerard de clinic verzorgd voor een groepje van 12 fietsers, om daarna naar de col d'Ornon te fietsen. Het niveau van deze spinningclub uit Bussum was (ver) boven gemiddeld, met zelfs een ex-Nederlands kampioene mountainbiken in de groep. Ook de minst snelle van de groep reed nog aardig door en dus waren we vrij snel boven. Het weer viel op vrijdag trouwens reuze mee, we reden zelfs regelmatig in de zon.

De beklimming
Afgelopen zaterdag, net voor de aankomst van de Dauphiné, werd Martijn aangesproken door een niet zo vriendelijke Gendarme over de tijdregistratie en dat had mogelijk grote gevolgen. De gemeente van Huez heeft namelijk een vergunning afgegeven aan locale onderneming welke ook groepen met fietsers begeleid bij het beklimmen van de alp en Martijn zou zo'n zelfde vergunning nodig hebben. Dat introduceerde een nieuw karweitje; het plastificeren van naamkaartjes. Zo lang er nog geen duidelijkheid is over welke vergunningen er nodig zijn moet de hele operatie zo 'under cover' mogelijk verlopen en dus reden we gisteren zonder startnummers maar met naambordjes en helaas ook zonder klok op de auto. Samen met Elly heb ik gisteren de tijdregistratie verzorgd, dus mocht ik gisteren met de auto omhoog in plaats van met de fiets. Helaas voor de deelnemers was het gisteren behoorlijk fris, nog geen 10 graden op de top en er stond behoorlijk wat wind, maar dat mocht de pret niet drukken. De snelste deelnemer was gisteren in 50minuten boven, een verbetering van 4 minuten ten opzichte van vorig jaar, waar de minst snelle er uiteindelijk 2uur en 49minuten over deed.

De haiku van vandaag;
druppels op mijn bril
koude wind in mijn gezicht
kippenvel moment

Dans le pluie

2010-06-15T10:00:00.001-07:00

Deze week hebben we het niet getroffen met het weer; het regent veel en hard en het lijkt er sterk op dat we het tot volgend weekend met het zonnetje van gisteren moeten doen. Ondanks de regen ben ik vandaag toch een ritje gaan maken, mede vanwege het feit dat ik gisteren al een rustdag had ingelast (verkeerde planning gezien het prachtige weer van gisteren) had ik weinig trek om de hele dag binnen te zitten. De rit van vandaag startte al onder de douche, waar ik me mentaal moest voorbereiden op het fietsen in de regen, het schoonmaken van de Witte Dame na het fietsen en op pijn. Pijn? Ja ik had het plan opgevat om vandaag mijn tijd op de Alp wat scherper te stellen en dat gaat nu eenmaal niet vanzelf.

Op de parkeerplaats aan de voet van de alp ben ik even gestopt om mijn helmcamera aan te zetten en mijn regenjasje uit te doen en tot mijn verbazing was ik niet de enige sukkel die de regen trotseerde. Een groepje van zo’n twintig Fransen kwam over de rotonde en reed net richting de alp toen ik richting het 50km/h bord reed. Voor de start heb ik nog even mijn hartslag meter opnieuw gestart en mijn oordopjes ingedaan met de muziek van de laatste spinningles die ik heb gegeven voor ik naar Frankrijk vertrok (toevallig had deze les Alpe d’Huez als thema..). Een halve minuut later knalde ik in volle vaart naar de voet van de alp en begon ik op het buitenblad aan de klim.

Afgelopen zaterdag lag de finish van de Dauphiné Liberé boven op de alp en dus hebben we even getimed hoe lang de snelle mannen over het stuk naar alpedhuezfietsreizen-finish doen; 39 minuten en 30 seconden. Daarbij moet ik wel even melden dat Contador en Brajkovic met elkaar ‘zaten te spelen’ en het dus nog sneller zou kunnen. Helaas heet ik geen Contador en dus moest ik al snel naar het binnenblad. De benen voelden goed vandaag en ik kon dan ook een stevig tempo aanhouden, de groep Fransen had ik bij bocht 19 al gepasseerd en ook op het stuk na het dorpje La Garde kon ik een mooi tempo aanhouden, daarbij lag mijn hartslag vrijwel continue tussen de 180 en 186 slagen per minuut. Helaas kreeg ik het even voor het kerkje bij St Ferreol, ook wel bekend als de Nederlandse bocht, even te zwaar en moest ik mijn tempo iets minderen. Na bocht zeven wist ik me te herpakken en kon ik mijn tempo weer iets verhogen. Met het uiteindelijke resultaat van 47minuten 15seconden ben ik bijzonder te vreden, het doel van 45 minuten komt in zicht.

Na een grand café noir met uitzicht op de finishlijn zette ik de afdaling in en bij la Garde ben ik afgeslagen richting Auris/Armentier om via ‘de richel’ en le Freney terug naar Vénosc te fietsen. Met dat lusje kwam de totale afstand vandaag op 66 kilometer en 1760 hoogtemeters, niet slecht voor een zelfverklaard ‘mooi weer fietser’.

De haiku van vandaag;
lauw warme regen
elke druppel brengt zuurstof
ik adem haar in

What goes up must come down

2010-06-14T23:16:00.001-07:00

Ik had het zojuist even over de snelheid tijdens het dalen en daar wil ik nog even op terugkomen. Afgelopen zaterdag, tijdens het rijden van de Marmotton, besefte ik namelijk iets waar ik nog niet eerder bij had stilgestaan; mijn tijdsverlies in de afdalingen tijdens de Marmotte. De trouwe volger weet inmiddels dat ik geloof in het motto ‘meten is weten’ en niet vies ben van statistiek en zal het dus niet verbazen dat ik even aan het rekenen ben geslagen en ben tot de conclusie gekomen dat ik in de afdalingen van de Glandon, Galibier en Lautaret bijna een kwartier zal verliezen ten opzichte van de toppers. Dat verschil ga ik zeker niet goedmaken tijdens de beklimmingen en ik schat mijn best haalbare tijd nu in als 6uur en 45minuten. Nouja ik zal wel zien hoe het gaat, ben in ieder geval niet van plan meer risico’s te gaan nemen tijdens de afdaling.

De haiku voor vandaag;
de smeltende sneeuw
doet la Romanche stromen
het waterpeil stijgt

Een druk weekend

2010-06-14T23:09:00.000-07:00

De trouwe volger van dit blog heeft het inmiddels waarschijnlijk al opgemerkt; het wordt drukker in het fiets-walhalla en dat betekend minder vrije tijd. De keuze tussen schrijven en fietsen is eenvoudig, maar heeft tot gevolg dat ik wat minder tijd achter de laptop doorbreng dan voorgaande weken. Tel daar bij op dat ik van het weekend over de oplader ben gestruikeld en daarmee een kabelbreuk heb veroorzaakt en dus met een lege laptop zat. Inmiddels heb ik met een tweetal knijpers een, niet geheel KEMA approved, constructie in elkaar geflanst en kan ik weer internetten.

Genoeg over de laptop het is tijd om het weer over fietsen te hebben. Ik was gebleven bij de clinic van afgelopen vrijdag die, ondanks de omvang van de groep en de wegafzettingen m.b.t. de Dauphiné Liberé, goed was verlopen. De beklimming van Alpe d'Huez op zaterdag was zo mogelijk nog drukker! In totaal hadden we 88 deelnemers, Marjolein en Margriet hadden het zowaar druk met de (dubbele) tijdregistratie.
Vanwege de aankomst van de Dauphiné Liberé op de alp hadden we de start een half uurtje vervroegd en dus reed ik, gewapend met helmcamera, om half 10 achter de groep minder snelle deelnemers aan naar bocht 21. Één van de deelnemers kreeg nog voor deze bocht al problemen met zijn ademhaling en moest even van de fiets. Na de man weer op de fiets te hebben geholpen heb ik hem 'overgedragen' aan Jules en ben weer afgedaald naar de rotonde om om 10 uur met de snellere groep te starten.
Gerard ging mee met de snelsten van de snelle groep en Dick bleef bij de laatste, waarmee voor mij een plekje tussen die twee over bleef. Ik heb aardig wat heen en weer gependeld en heb in totaal zo'n 16 kilometer geklommen (de klim bedraagt eigenlijk maar 12,8km). De snelste was vandaag in 59 minuten en een beetje boven, de traagste kwam uiteindelijk na 2 uur en 12 minuten over de streep. De afdaling verliep gelukkig weer zonder problemen. Op de terugweg naar Vénosc voelde ik me niet zo fris meer, maar kon gelukkig bij Sieger en Dick in het wiel. Achteraf gezien had ik wat te weinig gedronken, want tijdens de (wel erg late) lunch heb ik erg veel gedronken. ’s Avonds hebben Jules, Martijn en ik meegegeten op camping Rencontre du Soleil, waar de sfeer er goed in zat.

Zondag rustdag
Dat was tenminste mijn bedoeling, maar het mooie weer en de slechte weersvoorspellingen voor de komende week deden mij toch anders besluiten. Na het leegruimen van de huisjes op de camping en het schoonmaken van de chalets in Vénosc zijn we toch nog vertrokken voor een rondje. Even voor 1 uur zetten Sieger, Martijn, Dick, Gerard, Jules en ik de afdaling in en dat ging goed hard! Misschien dat ik komende week een keer met Sieger de Glandon kan gaan afdalen; daar kan ik namelijk nog wat van leren! Op het programma stond Les Deux Alpes via de richel bij het plaatsje Bons en de richel naar la Garde gevolgd door de beklimming van Alpe d’Huez met als slot de afdaling langs Villard Reculas. Blijkbaar had ik niet goed opgelet want even voor de top van Les Deus Alpes ging mijn telefoon; de rest stond al bij het stuwmeer en wilde aan de richel beginnen. Ik heb nog een poging ondernomen ze bij te halen, maar op het steile stuk richting Auris en Oisans voelde ik de vermoeidheid in mijn benen en besloot ik om de kortste weg naar huis te nemen. Bij la Garde ben ik de laatste (of eerste) paar bochten van Alpe d’Huez afgedaald en heb daarbij een nieuw snelheidsrecord genoteerd. Nog steeds geen record om over naar huis te schrijven, maar dit was voor het eerst dat ik boven de 76 per uur ben gekomen (de snelheid waarbij het vorig jaar fout ging in de afdaling van de Glandon). Daarna ben ik rustig terug gefietst en bij thuiskomst de Witte Dame een poetsbeurt gegeven.

Maandag rustdag
Gisteren heb ik wel echt een rustdag genomen en helemaal niet gefietst. Met een beetje studeren en flink wat rondlummelen heb ik de dag gevuld. Tegen mijn gewoonte in heb ik zelfs een half uurtje van het Nederlands elftal gezien (ik heb de televisie aangesloten op de schotel van de ouders van Martijn en bleef per ongeluk even plakken).

De haiku van vandaag;
er is niets mooiers
dan eenzaam rond te fietsen
na regen komt zon

Gran fondo tempo

2010-06-11T09:44:00.000-07:00

Donderdag 10 Juni
Vanochtend even voor 9 stapte ik op de fiets. Vijf minuten daarvoor regende het nog pijpenstelen, maar inmiddels scheen de zon. De afdaling was nog behoorlijk nat en eigenlijk verwachtte ik met een uurtje weer thuis te zijn. Bij de afslag naar Bourg d’Oisans was het wegdek nog helemaal droog en tot mijn verbazing scheen bij Allemont zelfs de zon. Vandaag heb ik een variatie op het rondje stuwmeer gereden, waarbij ik vanuit Allemond Eglise het klimmetje naar la Traverse / les Clots ben opgefietst. Vanaf de andere kant van het meer had ik dit klimmetje zien liggen en was benieuwd waar de klim zou eindigen. Uiteindelijk bleek het klimmetje ongeveer 6,5 kilometer lang en behoorlijk stijl te zijn, voor mijn gevoel was hij merendeels boven de 10 procent , en ging aan het einde over in een grindpad. Het was een mooi terrein voor een intensieve interval training.
De afdaling was op zijn zachtst gezegd beroerd; het wegdek zat vol met putten en lag bezaaid met kleine steentjes. Terug in Allemont Eglise ben ik doorgereden naar de Col de la Croix de Fer, even heb ik getwijfeld of ik door zou rijden tot le Rivier, en ben uiteindelijk afgeslagen en begonnen aan de klim naar Oz station. Bij het kerkhofje na de steile eerste kilometer kwam ik een aantal snelle jongens die hadden meegedaan aan de clinic van afgelopen zondag tegen en ben met hen de Col d’Ornon opgereden. Op de Ornon was het behoorlijk benauwd, de regen van de vroege ochtend maakte dat er nog aardig wat vocht in de lucht zat, maar naarmate we dichter bij de top kwamen werd het koeler en op de top stond er zelfs behoorlijk wat wind. Toen we bovenkwamen stond er een touringcar van een grote groep Nederlanders en nadat wij door een hele vriendelijke Fransoos van het terras werden gejaagd kregen we koffie en een lekker koek aangeboden. Ik moest om de een of andere reden denken aan de spotjes van ‘aardige mensen, hoe ga je er mee om?’.

’s Middags ben ik naar de chalets in Vénosc gegaan om de new arrivals hun kamers te wijzen. In totaal zitten er in de vier chalets zo’n 45 mensen, voornamelijk koppels of groepjes van een man of vier, waarvan ruim de helft nog nooit op een racefiets had gezeten. Dat beloofd wat voor Elly en Gerard.. Gelukkig ga ik met Martijn en Jules, vandaag zijn twee vrienden van Martijn aangekomen die ook als voorrijders mee gaan, de mensen op de camping onderaan Alpe d’Huez op te halen.

Vrijdag 11 Juni
Vandaag hadden we een drukke dag; ruim 80 mensen verdeeld in twee groepen. Elly, Gerard en Dick hadden pech; zij mochten met de groep uit Vénosc op pad. Uiteindelijk is dat best aardig verlopen, maar de meningen over sommige deelnemers zijn eenduidig en niet bepaald positief.
Wij (Martijn, Jules en ik) hadden meer geluk; het merendeel heeft zijn eigen fiets bij, wat altijd een goed teken is en de drie groepen op camping Rencontre du Soleil kunnen het prima met elkaar vinden en zijn bovendien meer ervaren.
De klim verliep zonder problemen, ondanks de weg werkzaamheden bij de top. Ook de afdaling verliep soepel, al waren er wel twee ‘dare devils’ die niet achter mij wilden blijven en de nodige risico’s namen om elkaar af te kunnen troeven. Beneden aan de Ornon hebben we gehergroepeerd en zijn snel naar de rotonde aan de voet van Alpe d’Huez gereden, want om 1 uur werd de weg afgesloten voor de Dauphiné Liberé. Na verlekkerd naar de mooie spullen op de volgauto’s te hebben gekeken hebben Jules en ik ons bij de groep van Elly, Gerard en Dick gevoegd om terug naar Vénosc te fietsen.

De haiku van vandaag;
gran fondo tempo
honderdzeventig slagen
een heerlijk gevoel

Op en neer

2010-06-09T08:03:00.001-07:00

De deelnemers van de clinic, bestaande uit een groep collega’s van het Provinciehuis Zuid-Holland en de Belastingdienst, van afgelopen weekend verbleven in het (compleet uitgestorven) ski-dorp Oz station. Omdat we de groep na de beklimming van Alpe d’Huez weer terug zouden brengen naar Oz Station namen we de bus. Om kwart over 8 laadde ik de Witte Dame achterin de bus van Elly en Gerard en even over negen begonnen we met 34 deelnemers en 3 begeleiders aan de afdaling naar het stuwmeer van Allemont. Op zondag hadden we na de clinic met het grootste deel van de groep een ronde om het stuwmeer gereden en de klim terug naar Oz gefietst, een groepje meer ervaren fietsers deed niet mee aan de clinic en was ’s ochtends al vertrokken om de Col de la Croix de Fer te beklimmen, maar deed wel mee met de beklimming van de Alp.
Stipt om tien uur begonnen we aan de beklimming en gewapend startte ik als laatste. Mijn taak was om met de snelsten mee naar boven te rijden en daar hadden mijn benen ook wel zin in! Tot de eerste bocht heb ik het buitenblad gebruikt om snel in te lopen op de eersten, op dat moment hadden de eerste 2 al een flink gaatje ten opzichte van de nummers 3,4 en 5. Vooral de nummer 1 (Richard) was goed op stoom en ik schatte hem in op een tijd van 55 minuten tot de top. Tot aan bocht tien ben ik met de top 5 mee omhoog gereden, daarbij reed ik steeds heen en weer tussen de nummer 2 en nummer 5 (vandaar de titel). Bij bocht 11 dacht ik nog wel eventjes bij de eerste te kunnen gaan kijken. Nu viel dat toch wel een beetje tegen; het gat was inmiddels gegroeid tot een 4 a 5 minuten! Ik reed al een kleine tien minuten net onder de verzuring en nog steeds kreeg ik Richard niet in beeld. Bij bocht 7 kreeg ik hem eindelijk in zicht, maar het kostte nog aardig wat moeite om de laatste paar honderd meter dicht te rijden. Bij bocht 6 kreeg ik zijn bidon, die hij eerder had afgegeven om te laten vullen, aangereikt uit de volgauto en net voor de fotograaf in bocht 5 had ik hem te pakken. Snel heb ik zijn bidon afgegeven om me daarna te laten terugzakken naar de tweede. Terwijl ik afdaalde besefte ik feitelijk pas wat een gat ik had moeten dichtrijden! De top vijf lag voor de rest redelijk dicht bij elkaar en uiteindelijk ben ik met de 6e meegereden tot aan de top.
Bij de streep was het heerlijk weer; ik kon zonder jasje de andere deelnemers van de clinic filmen terwijl ze over de streep kwamen. Het gat tussen de eerste en tweede bedroeg uiteindelijk ruim tien (!) minuten, de eerste had een tijd van 52minuten en een beetje geklokt en ‘the best of the rest’ deed er 1uur en 2 minuten over. Al met al was dit een fitte groep; zo’n 70 procent van de groep kwam binnen 1u en 15 minuten binnen, de langzaamste zou uiteindelijk 2uur en 2 minuten over de klim van 12,8 kilometer doen.
Terwijl de laatste nog stond uit te hijgen begon de lucht om ons heen opeens te betrekken, reden voor ons om snel de afdaling via Villard Reculas in te zetten. Tijdens de afdaling voelde ik af en toe wat spetters, maar gelukkig hielden we het droog. Wel was het snel afgekoeld, maar met de klim naar Oz voor de boeg was dat eigenlijk wel lekker. Deze klim ben ik bij de lantaarndrager gebleven en heb hem het laatste stuk echt omhoog moeten praten. Het blijft toch een beetje vreemd om te zien hoe mensen aan ‘jouw woorden’ kunnen vastklampen; op een gegeven moment vergiste ik me in het stijgingspercentage na een bocht (het werd steiler in plaats van minder steil) en toch kon de man versnellen. Bovengekomen heb ik snel mijn fiets weer in de auto gezet en ben ik met Elly en Gerard huiswaarts gekeerd om de diploma’s en foto’s voor de uitreiking uit te zoeken. Die uitreiking hebben we ’s avonds in de bar van hun hotel met zijn viertjes gedaan en het was zo gezellig dat we pas na 11en terug naar Vénosc reden.

Woensdag 9 Juni
Het voornemen om de Marmotton nog een keer te rijden heb ik gisteravond overboord gezet. De voorspelling van slecht weer (harde wind en regen in de (na)middag), de vele voorbereidingen voor de groepen die morgen aan zullen komen en het feit dat we komende week de Marmotte ook met een groepje zullen rijden was voor mij reden genoeg om vandaag even niet op de fiets te stappen.
Niet fietsen kan best wel vermoeiend zijn, ik kan eerlijk gezegd geen beddengoed of koelkast meer zien! Inmiddels is het half vijf en zit ik net een half uurtje op de bank om dit berichtje af te maken. De weersvoorspelling voor morgen is in ieder geval gunstiger dan vandaag en dus ga ik morgenochtend even lekker een rondje fietsen; ik denk dat ik de Col de Lautaret op ga fietsen en ook de laatste kilometers van de Galibier op rijd. Op die manier kan ik de laatste (toch wel lange) afdaling van de Marmotte alvast nog een keertje verkennen.

Ook vandaag heb ik weer een haiku;
een gemend gevoel
geen wrok, geen haat, maar liefde
de berg en haar dal

Eindelijk vakantie (deel 2)

2010-06-06T13:21:00.000-07:00

Zaterdag – de Galibier is open!
Vrijdagavond wist één van onze buren ons te vertellen dat de Galibier vrijdagmiddag geopend was en dat zij er met de auto al omhoog waren gereden. Dat was nog eens goed nieuws! Tijd om de plannen te wijzigen en dus vertrokken Elly, Gerard en ik zaterdagochtend om half 8 richting Alpe d’Huez om la Marmotton te rijden. Deze verkorte versie van la Marmotte mist alleen de beklimming van Alpe d’Huez en mist dus 1100 hoogtemeters. Desalniettemin is het een ideale voorbereiding voor 3 Juni. In eerste instantie hadden we afgesproken gezamenlijk naar de voet van de Glandon te rijden en vanaf daar ieder ons eigen tempo te rijden, maar bij het stuwmeer van Allemont raakte ik aan de praat met een aardige kerel uit Nieuw-Zeeland, waarvan ik de naam alweer vergeten ben maar vanaf nu door het leven gaat als Greg. Omdat hij wel een aardig tempo reed zijn we al kletsend samen naar boven gereden. Het tempo van Greg viel wel een beetje tegen dus mijn hartslag was een 10-15 slagen lager dan ik mij van te voren had voorgenomen. Op de top spraken we af samen naar de voet van de Col de la Telegraph te rijden en vanaf daar ieder ons eigen tempo te rijden.

Zo gezegd, zo gedaan. Helaas had ik in de vallei niets aan Greg en heb ik het hele stuk op kop gereden, maar doordat we de wind tegen hadden kon ik mijn hartslag wel netjes tussen de 160 en 165 slagen houden. Aan de voet hebben gedag gezegd en heb ik wat geëxperimenteerd met het tempo dat ik tijdens de Marmotte zou willen rijden; aanvankelijk begon ik met een hartslag van 170 slagen per minuut, maar al snel zat ik hoog in de 170. Ik voelde me super en had het idee dat tempo nog wel even vol te kunnen houden. Op de top heb ik even gezocht naar een water punt, maar kon zo 1,2,3 niets vinden en ben doorgereden naar Valloire. Ook in Valloire kwam ik geen water punt tegen en ik zag het niet zitten om bij een terras te stoppen, want ik wilde zien of ik het tempo van de Telegraph ook op de Galibier kon volhouden. Ergens voor de haarspeldbochten en het steile stuk zat er volgens mij nog een water punt, maar dat bleek niet zo te zijn en zo begon ik met een bijna lege bidon aan het zwaarste stuk van de beklimming.
Op het stuk voor de haarspeldbochten had ik een aantal Franse coureurs, ik vermoed amateur-renners, ingehaald en na de haarspeldbochten had ik een gat van zo’n 1,5 minuut ten opzichte van de eerste. Inmiddels zat er echt geen druppel water meer in mijn bidons en begon ik me ook minder fit te voelen. Ik was met een hartslag van 181 aan het steile stuk begonnen, maar op het tussenstuk (dat altijd langer lijkt dan het is) begon mijn hartslag een beetje in te zakken en voelde ik de kracht uit mijn benen verdwijnen. Met nog twee kilometer te gaan was mijn hartslag stabiel op 171 slagen en reed ik nog steeds zo’n 10 kilometer per uur, maar toen ik achterom keek zag ik dat het gat op de Fransman een gaatje was geworden.. Net voor de top haalde hij me in, maar ik kon eenvoudig weg niet meer versnellen. Tot mijn grote opluchting was de weg naar de top gesloten, ook de fietsers moesten nog door de tunnel, en kon ik stoppen bij een barretje even voor de tunnel. De visioenen van een koud flesje Cola, waar ik de laatste paar honderd meter nog enige motivatie uit wist te putten, vervlogen bij het zien van de bar; alle luiken zaten nog dicht.. Toen ik achterom liep stond de eigenaresse sneeuw te scheppen van het terras, ze waren dus toch open! Twee minuten later plofte ik met een ijskoude Cola, net als in de visioenen in een glazen flesje met dauw-druppels, en 2 liter water op het terras. Een kwartiertje later was ik voldoende hersteld om aan de afdaling naar de Lautaret te beginnen.

Na de donkere tunnel ben ik even gestopt om naar het prachtige uitzicht te kijken. Tijdens de beklimming had ik wel gemerkt dat er nog flinke sneeuw muren langs de weg lagen, maar had er eerlijk gezegd geen aandacht meer voor. De hoge sneeuw muren gaven tijdens de afdaling een beetje een vals gevoel van veiligheid; het was alsof de weg was omgeven door een kussen van zachte watten.

De afdaling van de Lautaret naar de afslag bij Vénosc was behoorlijk warm en ik kon goed voelen dat ik nog niet helemaal hersteld was. De kleine stukjes vals plat bij het stuwmeer bij Les Deux Alpes en richting le Freney kon ik met moeite nog op het buitenblad blijven, maar voelde toch een beetje kramp opkomen in mijn kuiten. Bij de afslag naar Vénosc heb ik nog één keer mijn bidons gevuld en rustig de laatste acht kilometer naar huis gereden. Uiteindelijk stond de teller bij thuiskomst op 174,4 kilometer en 3880 hoogtemeters; een hele mooie voorbereiding op la Marmotte en wederom een herinnering dat voldoende water drinken cruciaal is voor een goede prestatie.

Zondag
Vandaag hadden we weer een clinic dit keer met een groep van ruim twintig werknemers van de belastingdienst. Tijdens de klim naar Oz-Station was het in de zon 31 graden, maar gelukkig stond er een zacht windje dat voor wat verkoeling zorgde. Met een gebroken ketting, afgebroken voor-derailleur, lekke banden en gedoe met verkeerde plaatjes/pedalen was het voor onze technicus (Gerard) een drukke dag.

Nog even een korte terugblik op afgelopen week, dit keer zonder foto's. Laat ik beginnen met de cijfertjes; 489,5 kilometer 22 uur 10.955 hoogtemeters
Bovenstaande cijfers getuigen, net als de aftekening op mijn armen en benen, dat ik niet heb stil gezeten de afgelopen week dus morgen houd ik weer even een rustdag. Dinsdag gaan we met de groep van vandaag de Alpe d’Huez beklimmen en dan hebben we weer twee dagen vrij tot de volgende groep komt. Wellicht ga ik woensdag weer de Marmotton rijden, maar voor die tijd vind ik nog wel even de tijd om een berichtje te posten.

De haiku van vandaag;
de smeltende sneeuw
doet la Romanche stromen
het waterpeil stijgt

Eindelijk vakantie (deel 1)

2010-06-06T12:44:00.001-07:00

Na weken van ‘hard’ werken had ik afgelopen week eindelijk vakantie ;-) Vreemd genoeg heb ik geen tijd vrij gemaakt om een berichtje over mijn belevenissen te plaatsen. Tijd om even wat in te halen;

Woensdag heb ik samen met Ruben lekker een beetje uitgereden rond het stuwmeer bij Allemont en ’s middags de Witte Dame wat gepoetst. Ook ben ik nog even langs de fietsenwinkel in Bourg d’ Oissans gereden om een paar dozen om de Easton wielen in terug te sturen. Na Alpe d’Huzes kon ik ze ophalen :-).

Donderdagochtend was ik al vroeg wakker van de zon die mijn kamer binnen scheen. Na het ontbijt zijn Elly en Gerard vertrokken om via de Col de Sarenne naar de top van Alpe d’Huez te fietsen en een groep vrienden die mee deden aan Alpe d’Huzes op te zoeken. Ruben en ik hebben nog wat gestudeerd en zijn pas na de lunch vertrokken voor dezelfde route.

Vanwege de relatieve rust van woensdag voelden mijn benen nog steeds super aan, maar ik had met Ruben afgesproken om op vrijdag naar de Mont Ventoux te gaan en daarom wilde ik me een beetje sparen. Ruben had de inspanning van de dag er voor nog niet helemaal verteerd en deed dus ook relatief rustig aan. Het was rond half 2 toen we aan de Sarenne begonnen en de berg lag inmiddels in de volle zon. Dat was flink zweten!
Tijdens de beklimming heb ik goed om me heen gekeken en was verbaasd over het verschil met twee weken eerder; in plaats van sneeuw zagen alle toppen nu groen of zwart en de natuur direct aan de weg was veranderd van een groene weide in een bonte verzameling rode, blauwe, paarse, gele en witte bloemen. Dichter bij de top was het nog steeds goed oppassen voor de vele stenen, de weg is officieel nog niet vrij gegeven, maar we konden dit maal wel doorfietsen tot de top.
Na een korte, door de stenen toch wel gevaarlijke, afdaling reden we de feest drukte op te top van Alpe d’Huez binnen; voor de sporthal waar ook de Marmotte finisht was de finish-straat van Alpe d’Huzes. Al snel kwamen we het groepje dat dinsdag bij ons de clinic had gevolgd tegen. Één van hen (Raymond) stond op het punt om af te gaan dalen voor zijn 5e en laatste beklimming en dus ben ik met hem meegereden. Niet geheel toevallig had ik een opgeladen helm camera op mijn hoofd en dus heb ik de afdaling en beklimming gefilmd :-). Ik vond het super om te zien hoe iedereen zich inzette voor het goede doel, met name ook alle vrijwilligers die het evenement in goede banen moesten lijden, maar reed wel een beetje met een schuldgevoel in de rondte. Ik reed immers nog okselfris omhoog tussen mensen die voor de 4e, 5e of 6e keer aan de beklimming bezig waren en al flink kapot zaten. Na de finish van Raymond rond half 8 zijn Ruben en ik afgedaald en hebben we in de vallei nog even gas gegeven om op tijd thuis te zijn voor het avondeten.

Vrijdagochtend.
Helaas voor mij had Ruben op donderdag een plekje geregeld in een touringcar van deelnemers aan Alpe d’Huzes; daar ging mijn buddy voor de Mont Ventoux. Ik heb nog even nagedacht of ik in de loop van de middag de auto zou nemen en in Bédoin of Malaucene zou overnachten, maar kwam er al snel achter dat de cyclo ‘la Ventoux – Baumes de Venise’ die zaterdag verreden zou worden. Het leek me dan ook dat het vrijdagavond moelijk zou zijn een hotelkamer te vinden dicht bij de Ventoux en dus heb ik er maar een rustdag van gemaakt. ’s Middags heb ik de Easton’s terug gestuurd naar Rose Versand; als alles goed gaat worden de nieuwe Shimano wielen voor de 24ste van deze maand bezorgd in Bergen op Zoom en kan pap ze meenemen als hij naar Frankrijk komt voor de trainingsweek voorafgaand aan La Marmotte.
Het plan voor zaterdag, eerst een rustdag, had ik inmiddels gewijzigd voor een stevige ronde als voorbereiding op la Marmotte; beklimming Glandon, afdaling Glandon, langs het ziekenhuis in Saint Jean-de-Maurienne en de beklimming van de Col de la Croix de Fer.

Een kort berichtje

2010-06-05T14:19:00.000-07:00

Vandaag even een kort berichtje, morgen volgt er een uitgebreider verslag.

Ik begin gewoon met goed nieuws; meteen na de 'betaalde vakantie' hier in Frankrijk kan ik langs Sara Lee Utrecht om de laatste zaken te regelen. Wat moet er geregeld worden dan? Ik heb een stageplek gevonden bij 'de koffie fabriek van Douwe Egberts' in Urecht!

Verder kan ik vast verklappen dat het bericht van morgen over Alpe d'Huzes en de ronde die ik vandaag gefietst heb zal gaan. De Haiku van vandaag verklapt ook al iets;

dehydratatie
slechts vijf lettergrepen lang
de gevolgen groot

Na rust komt herstel

2010-06-01T18:45:00.000-07:00

Na twee dagen stilte heb ik weer even de tijd genomen om een berichtje te posten.
Zondagochtend ging om 5u de wekker en om half 6 reden we gezamenlijk richting camping Rencontre du Soleil, aan de voet van de alp, om één van de groepen uit te zwaaien en de chalets schoon te maken en uit te ruimen. Daarna hebben we even koffie gedronken in Bourg d’Oissans en de huisjes van camping Belle Donne schoongemaakt en uitgeruimd. Dat uitruimen is best aardig werk maar heeft 1 nadeel; alle restjes yoghurt, nutella en andere waren uit de koelkast eindigen bij ons in de koel- / provisiekast (zie foto). Van de nood hebben we maar een deugd gemaakt en vruchtenyoghurtjes maar ingevroren, zo kunnen we na het fietsen van een lekker yoghurt ijsje genieten. De rest van de dag heb ik wat aangelummeld; wat gestudeerd, een filmpje gekeken en mijn fiets gepoetst.

Voor maandag had ik met Ruben afgesproken om naar Grenoble te gaan. Hij wilde graag wat van de omgeving zien en het was voor mij een mooie manier om nog een extra rustdag in te gelasten. ’s Ochtends heb ik nog wat gestudeerd en rond 12 uur zijn we naar Grenoble gereden. De wegen waren bij het vertrek nog nat van de regen, maar de zon begon steeds meer te schijnen en met een graad of 18 was het heerlijk weer. Als eerste zijn we naar de Bastille gewandeld, maar daar was niet veel te doen. Vanaf de Bastille was wel goed te zien dat de regen en het smeltwater het waterpeil flink hadden doen stijgen en er ook aardig wat hout en andere rotzooi los gespoeld was. Na de Bastille hebben we nog een uurtje of 2 door het centrum gestruind en min of meer dezelfde route gelopen als Heleen en ik vier weken geleden. Na het avondeten, een door chéf Cor zelf gebakken pizza, ben ik vroeg naar bed gegaan.

Vandaag heb ik 126,7 kilometer gefietst en 2720 hoogtemeters gemaakt. Officieel hebben we deze week vakantie, toch hadden we vanochtend een groepje van 7 voor de clinic. Donderdag zullen zij voor Alpe d’Huzes de alp gaan beklimmen. Nadat we met hen de Col d’ Ornon hadden beklommen én weer afgedaald zijn Ruben en ik afgeslagen naar Allemont om samen de Col de la Croix de Fer te beklimmen. Het stuk naar le Rivier ging super; ik voelde mijn benen haast niet. Na le Rivier volgt er een korte afdaling met meteen na het oversteken van de rivier een behoorlijk stijl stuk, maar ook hier voelde ik mijn benen niet. Op het stuk naar het stuwmeer heb ik een sprintje genomen om wat afstand te nemen van Ruben, ik had namelijk beloofd wat foto’s van hem te nemen als bewijs, en daarbij kwam voor het eerst in 1,5 week m’n hartslag weer boven de 180 slagen. Yes! Waar een beetje rust al niet goed voor kan zijn!
De rest van de beklimming hebben we samen gedaan en heb ik nog wat foto’s genomen van de omgeving. Even voor de top had er een bescheiden aardverschuiving plaatsgevonden waardoor er nog maar 1 rijbaan vrij was. Tot mijn verbazing was de bar op de top geopend en na de verplichte foto bij het bord op de top hebben we even lekker op het terras gezeten. Uit de wind en in de zon was het daar goed toeven! De afdaling was wel een beetje fris en de wind was flink aangetrokken. In het dal van Bourg d’ Oissans was ook de lucht een beetje betrokken, maar gelukkig scheen in Venosc de zon.

Dat was het weer voor vandaag. Morgen ga ik denk ik een relatief vlak rondje fietsen, misschien wel weer een rondje stuwmeer. De plannen voor de rest van de week zijn nog niet helemaal zeker. Donderdag gaan we waarschijnlijk langs de col de Sarenne naar de top van Alpe d’Huez om de deelnemers van de Alpe d’Huzes aanmoedigen en vrijdag ga ik (met Ruben of Cor) naar de Mont Ventoux. Donderdag zal ik in ieder geval weer een verhaaltje posten. Rest mij enkel nog een Haiku;

de gesmolten sneeuw
heeft plaatsgemaakt voor bloemen
blauw, geel, wit en paars

Voor de 7e keer

2010-05-29T09:55:00.000-07:00

Vanochtend om 8u15 vertrokken Gerard en ik naar camping Belle Donne om 1 van de groepen op te halen. Gerard heeft de langzame groep op sleeptouw genomen en een half uurtje later ben ik met de snelle groep naar de voet van de alp gereden. Om half 11 vertrok ik als laatste van de snelle groep voor mijn 7e beklimming van de alp. Het verschil in de snelle groep was behoorlijk groot; de snelste zou uiteindelijk in 57 minuten de finish lijn passeren, de traagste deed er ruim anderhalf uur over.
Bij bocht 8 kwam ik Ruben tegen met de traagste van de langzame groep. Ruben is toen in zijn eigen tempo doorgereden en ik ben met de laatste deelnemer verder gefietst. Fietsen is misschien een groot woord, want met snelheden tussen de 3 (!!!) en 7 kilometer per uur leek het meer op wandelen. Helaas gaf deze man na ruim 2 uur even voor bocht 3 op en is in de volgauto naar de top gereden.
Op de top heb ik de groep van 7 uit Aalsmeer meegenomen richting de Col de Sarenne, de heren wilden graag even langs de Tour finish en nog even met sneeuw op de foto. Uiteindelijk stond mijn teller bij thuiskomst vandaag op ruim 70 kilometer en 1500 hoogtemeters.

Vandaag heb ik ook even terug geblikt op de afgelopen weken. Morgen ben ik hier precies vier weken, in die tijd heb ik 24 keer op de fiets/rollers gezeten en de volgende cijfertjes bij elkaar gefietst;

1357,4 km 62uur en 26 minuten 27.820 hoogtemeters

Daarmee heb ik misschien een goede verklaring gevonden voor de vermoeidheid die ik vandaag, ondanks de rust van de afgelopen dagen, nog in mijn benen voelde. Daarom houd ik morgen weer even een rustdag en misschien doe ik maandag ook wel even niets op de fiets.

De haiku van vandaag;

op het steilste stuk
hoor ik mijn hartslag en voel
aderen kloppen

La ligne idéale

2010-05-28T09:33:00.000-07:00

Vandaag was al weer mijn 4e vrijdag in Frankrijk en het was heerlijk fiets weer; een zonnetje, niet te veel wind en de temperatuur kwam rond de middag net door de twintig graden.

Om negen uur heb ik de groep van 9 opgehaald in La Grange. Na het afstellen van de fietsen heb ik even een voorproefje van de clinic gegeven door alvast iets te vertellen over het afdalen, aangezien de échte clinic op Belle Donne werd gegeven. De Col d'Ornon stond weer op het menu voor vandaag en het was er behoorlijk druk. Behalve onze groepen, toch zo'n 60 deelnemers, was ook Chalet Beyond aanwezig met een groep en nog wat mensen in voorbereiding op AlpeHuzes. Het niveau verschil tussen de deelnemers was behoorlijk groot en dat beloofd wat voor morgen als er weer een snelle en een langzame groep de alp op.

Vandaag had ik in de afdaling eindelijk het goede gevoel. In de groep van Belle Donne zaten wat snelle dalers en dus waren we in een zucht beneden en doordat we pas rond lunchtijd begonnen aan de afdaling was het lekker rustig en kon ik vaak de ideale lijn aanhouden.

De Haiku van vandaag;

langzaam passeren
witte strepen op de weg
de tijd vliegt voorbij

Hoge pieken, diepe dalen

2010-05-27T13:39:00.001-07:00

Woensdag 26 Mei

Gisteren overviel het me toch wel een beetje, ondanks de hersteltrainingen was ik toch zo vermoeid dat mijn hartslag niet boven de 180 kwam en zich ook veel trager herstelde dan normaal gesproken het geval is. Daarom hield ik gisteren even een rustdag. ’s Ochtends heb ik wat gelezen, gestudeerd en lekker wat op internet gezeten. Ik moet eerlijk bekennen dat ik erg blij ben met de het internet, zo krijg ik toch dagelijks mijn portie nieuws en onzin binnen en blijf ik via de mail in contact met ‘het thuisfront’.

Na de lunch ben ik samen met Ruben even naar Bourg d’Oissans gereden om een boodschapje, echter waren wij de lunchpauze even vergeten; tussen 12 en 2 zijn de winkels gesloten. Daarop besloten we de Col de la Croix de Fer op te rijden, Ruben wilde deze graag even verkennen voordat hij hem op zou fietsen, en op de terugweg even langs de plaats waar ik vorig jaar tijdens de Marmotte gevallen ben te rijden. Zo gezegd, zo gedaan en om half 3 lag ik op een groot stuk sneeuw in de afzink waar ik vorig jaar twee wervels heb gebroken. Toch wel een beetje vreemd om daar weer te staan en vast te stellen dat ik geen dieper punt had kunnen uitzoeken, de twee bochten er voor en er na zijn een stuk minder diep. Nouja ik hoop er over een maandje zonder problemen voorbij te zoeven. Onderweg naar Le Rivier kregen we nog twee buitjes over ons heen, maar in de auto heb je daar gelukkig last van. In Bourg d’Oissans, waar het zonnetje gelukkig weer scheen, nog even wat boodschapjes gedaan en daarna heb ik thuis nog even een stukje over polysacchariden doorgenomen in het zonnetje. ’s Avonds hebben we gezamenlijk lasagna a la Cor gegeten in La Grange, het gastenverblijf in Venosc, en om kwart over tien lag ik op bed.

Donderdag 27 Mei

Na de rustdag van gisteren en een goede nachtrust, ik werd pas om half 8 wakker, voelde ik me vandaag een stuk fitter. Vanochtend is de rest van de begeleiders is de huisjes op camping Belledonne gaan bevoorraden en dat gaf mij de gelegenheid wat te studeren, ben begonnen aan een hoofdstuk over eiwitten, en heb ik wat achter de computer zitten rommelen. Gezien het wisselvallige weer, af en toe een buitje, was dat helemaal zo erg niet.

Na de lunch wilde Gerard even een stukje fietsen op het ‘vlakke’. Hij waarschuwde wel dat hij lekker door wilde rijden en graag alleen, dus niet kop-over-kop, naar Rochetaillee en weer terug wilde fietsen. Vandaag heb ik dus goed kunnen oefenen op zo gestroomlijnd mogelijk in het wiel te blijven rijden en dat is best aardig gelukt. Een enkele keer moest ik even uit de herstelzone, maar niet te veel en hooguit een minuutje of twee. Vanaf de afslag naar Venosc reed Gerard langzaam bij me weg. De time to beat voor het rondje stuwmeer is nu 1u31m10s. Ik heb zo’n vermoeden dat Sieger en later ook Peter hier wel een uitdaging in zien.

De haiku van vandaag;

de zonnestralen
verstopt achter bewolking
en hoge toppen

2e pinksterdag

2010-05-27T13:38:00.000-07:00

Vanochtend zag ik dat ik 2e pinksterdag nog niet heb beschreven en dat is zonde, want het was een heerlijke dag. Het zonnetje scheen lekker en met een graad of 23 was het aangenaam fietsen. ’s ochtends heb ik nôtre chéf geholpen met boodschappen doen en een stel wielen gekocht als tijdelijke vervangers van de Easton’s. ’s Middags ben ik vertrokken voor een klein rondje langs de fietsenmaker. Alhoewel, met bijna 65 kilometer en net geen 1100 hoogtemeters was het toch nog wel een aardig rondje. Die hoogtemeters komen op rekening van La Bérarde, vanaf ons huisje in Le Bourg d’Arud is het nog een kilometer of 10 tot het einde van deze klim.

Direct na de brug over La Romanche begint de weg flink te stijgen, met percentages van meer dan tien procent is het zelfs behoorlijk pittig klimmen zo zonder warming up, maar dat is slechts voor een paar kilometer. Daarna volgt er een stukje vlakke weg langs de rivier tot het volgende stuk meer dan tien procent naar het gehucht St. Christophe. Normaal gesproken is dit een hele rustige weg en kom je vrij weinig verkeer tegen, maar 2e pinksterdag is in Frankrijk blijkbaar ook een vrije dag en het was behoorlijk druk. Aan de kentekens te zien zijn er veel lokalen aan het wandelen op de vele routes die vanaf deze, doodlopende, weg aftakken. Dichter bij het einde werd het toch weer rustiger en heb ik genoten van de mooie natuur; de sneeuw op de toppen, de watervalletjes naast de weg en de krekels in de weilanden gaan nog niet vervelen.

Nadat ik het einde van de klim had bereikt ben ik omgekeerd en afgedaald tot aan de afslag naar Les Deux Alpes en doorgefietst naar Le Bourg d’Oissans om nog even langs de fietsenmaker te gaan voor een gespecificeerde factuur. Daar stonden een paar Zweden met erg dure fietsen in het zonnetje te wachten op één van hun kameraden. Deze had in de afdaling van Alpe d’Huez te veel geremd waardoor zijn voorwiel zo heet was geworden dat de toplaag van het carbon was gaan smelten!
Toen ik weer buitenkwam en op de fiets wilde stappen sprak één van deze mannen mij aan; ‘Mooie fiets, maar wat doen die prut-wielen in je fiets?’. De beste man reed zelf een op een setje Lightweight wielen van meer dan drie duizend euro en kon niet begrijpen dat ik op een setje van nog geen 200 euro durfde rond te rijden. Ik heb hem gecomplimenteerd met zijn mooie wielen en gevraagd waarom hij zijn benen niet had geschoren, waarop zijn kameraden hard begonnen te lachen. Blijkbaar gelden ook in Zweden de ‘regels’ van het peloton.

Haiku van de dag;

een perfecte dag
om de alp te beklimmen
het lichaam was moe

La deuxième fois

2010-05-25T06:42:00.000-07:00

Dinsdag 25 Mei; een spannende dag. Vandaag heb ik weer een poging gedaan om een scherpte tijd te zetten op Alpe d’ Huez en als het goed is heeft mevr. Luning, de docente van Wageningen UR die het stagetraject van mijn opleiding zal begeleiden, vandaag een gesprek met de Saralee over een eventuele stageplek in Utrecht. Ik ben benieuwd wat daar uitkomt. De woensdag voor vertrek ben ik daar langs geweest voor een kennismakingsgesprek en zie het wel zitten om daar de stage en mogelijk ook het onderzoekstraject uit te voeren.

De beklimming van de alp ging niet helemaal zoals ik had gepland, helaas kan ik het niet op het materiaal steken; de Mavic Aksium wieltjes doen het prima en zonder gekraak. Nee, de oorzaak ligt bij mijzelf; ik ben de afgelopen weken wat te gretig geweest en begin een beetje vermoeid te raken. Anderhalve week geleden reed ik met een gemiddelde hartslag van 181 omhoog, net onder mijn omslagpunt, maar vandaag kwam mijn hartslag niet uit de 170. De eerste paar bochten, het steilste stuk van de beklimming, wilde hij maar niet stijgen en ik kon niet echt versnellen in de bochten. Pas bij La Garde zat de hartslag hoog in de 170. Ik heb even gedacht om terug te schakelen en rustig verder te fietsen of zelfs af te stappen, maar ben uiteindelijk toch maar doorgereden. De laatste paar kilometer tot de top heb ik blijkbaar nog wat tijd goed kunnen maken, want uiteindelijk was ik toch weer binnen de 50 minuten boven, negen seconden langzamer dan twee weken terug.

Zo ik heb mijn dagelijkse dosis internet weer tot me genomen en ga dit berichtje snel afronden om even in het zonnetje te gaan liggen. Voor ik dat doe, volgt de dagelijkse Haiku;

een gretige geest
geklopt door de vermoeidheid
gesloopt door de berg

Een goede training

2010-05-23T00:12:00.000-07:00

Toen gisterochtend om 7 uur de wekker ging lag ik al even wakker. Het was schitterend weer, het zonnetje scheen mijn slaapkamer al binnen en mijn benen waren aardig opgeknapt van de rust van vrijdagmiddag en een goede nachtrust. Na een stevig ontbijt zijn Gijsbert, Ruben en ik naar camping Belle Donne gereden om de groep Iedema op te halen voor de rit naar de Alpe d'Huez. In totaal gingen er gisteren zo'n 45 deelnemers de alp omhoog en waren weer in een snelle en een tragere groep verdeeld. Er zaten een handvol renners bij die binnen het uur naar boven reden, de snelste tijd bedroeg gisteren 53 minuten en een beetje. Bovenop de alp scheen het zonnetje en was het een graad of 15; prima weer om te wachten op de langzamere deelnemers. Het was trouwens behoorlijk druk, met heel veel fietsers die naar boven wilden.

Een franse monsieur bezorgde mij een goede dag door foto's te nemen van de Witte Dame en er minuten lang omheen te lopen, terwijl er een hele zwik dure BMC's en Cervelo's naast stonden. Dat verzachtte het leed toch weer een beetje, want ik heb gisteren namelijk mijn achterwiel volledig aan gort gereden! Het begon met een klein tikje, maar halverwege de beklimming kraakte het zo luid dat de deelnemers mij op een bocht afstand konden horen aankomen. De afdaling via Villard Reculas richting Allemont heb ik dan ook voorzichtig gereden, het vertrouwen in de wielen is volledig weg.
Een aantal fanatiekelingen uit de groep wilden ook de Croix de Fer nog op. Samen met Gijsbert en 8 anderen zijn we eerst naar Le Rivier geklommen en hebben daar even een cola gedronken. De uitbaatster van het barretje is een Zuid-Afrikaanse en trakteerde op een heerlijk stuk Zuid-Afrikaanse Caramel cake. Dat was al snel als sneeuw voor de zon verdwenen. Dat was maar goed ook, want de klim naar de top duurde nog ongeveer een uur en de reepjes waren op. Na het stuwmeer heb ik heerlijk om mij heen zitten kijken en behalve de nodige marmotten, daaraan kun je toch merken dat het nog rustig is op de toppen, viel het me op dat er ook veel rotsen op de flanken van de Glandon/Croix de Fer liggen. Ik ga komende week maar eens kijken of op de plaats van mijn val ook zo veel rotsen liggen... Het hek is namelijk weg gehaald en de top is nu prima te bereiken.
De enige dame, chapeau, van het stel vond het bij de afslag naar de Glandon wel mooi geweest, maar de mannen zijn nog even doorgereden naar de top van de Croix de Fer. Voor mij was dat ook de eerste keer en ik moet zeggen; het is zeker de moeite waard. De sneeuw van vorige week is de afgelopen dagen trouwens flink gesmolten en dat was vanaf de top goed zichtbaar; vanaf de top heb je een prachtig uitzicht op het Maurienne dal en het stuwmeer richting Le Rivier.

Op de top hebben even een foto genomen en zijn daarna snel afgedaald om op de top van de Glandon nog een foto te nemen (valsspelers). Inmiddels was het al half 5 en dus zijn we snel terug naar de camping gereden, de deelnemers moesten namelijk om 7 uur aan het avondeten. Gijsbert en ik zijn daarna terug gefietst naar Venosc. Gijsbert pakte het laatste stukje de auto om nog op tijd te zijn om naar de camping te gaan en ik heb de 8 kilometer gebruikt om mezelf even goed te testen en met een stevig tempo het klimmetje af te werken. Ik kon op het buitenblad nog een mooi tempo vasthouden, het achterwiel vond dat maar niets en kraakte bij iedere trap, maar het beste was er wel vanaf. Op het steile stukje net voor Venosc trok ik nog een sprintje, maar mijn hartslag bleef steken op 166 slagen waar ik anders toch zeker rond de 185 had moeten zitten.

Na een lange en vermoeiende week is dat ook eigenlijk niet zo gek en dus houd ik vandaag een rustdag en ga ik wat studeren. De Witte Dame kan ook nog wel wat verzorging gebruiken. Morgen ga ik denk ik een setje goedkope Mavic wielen aanschaffen in Bourg d' Oissans en even bellen met Rose Versand. Ik ga ze vragen of ik de Easton's kan inruilen op een nieuwe set Shimano Dura-ace wielen. Misschien dat ik 's middags nog even een rondje stuwmeer kan doen als herstel training en daarna iets ondernemen met pap en Marianne. Zij zullen vandaag rond de middag arriveren en waarschijnlijk gaan we vanavond ergens een lekker hapje eten.

Dat was het weer voor vandaag en dus is het weer tijd voor een nieuwe Haiku;

stukken elf procent
op het buitenblad omhoog
vijftig negentien

Zware benen snel thuis

2010-05-21T14:01:00.000-07:00

Vanochtend ging om 7 uur de wekker, want we zouden al om kwart voor negen vertrekken richting Belle Donne om daar de groep van Iedema op te halen en ik wilde voor het vertrek nog even nieuwe remblokken monteren. De benen voelden vandaag niet goed aan, al bij het klimmetje van Le Bourg d'Arud naar Venosc (thuis zouden we dit een stevig viaduct noemen) liepen de benen vol. Gelukkig had ik dat verwacht en zou de rit van vandaag niet al te zwaar worden.

Omstreeks 10 uur zijn we vertrokken voor een ronde rond het stuwmeer richting de Glandon om daarna de klim naar Oz station te doen. Deze klim van een kleine 9 kilometer begint flink steil en zwakt daarna wat af (profieltje)
Het was echt heerlijk weer om te klimmen, niet te warm, een lekker zonnetje en niet te harde wind, al bleek later dat het op Villard Reculas bewolkt en dus ook frisjes was. Martijn, Ruben en Gijsbert zouden de fanatiekelingen nog mee omhoog nemen naar Villard Reculas en ik zou de rest van de groep terug brengen naar de camping. Daarna ben ik op mijn gemakje naar Venosc gefietst, ondertussen genietend van het mooie weer en de natuur. Wat opviel is dat de sneeuw van afgelopen week al behoorlijk is gesmolten.

De rest van de middag heb ik de kok geholpen met boodschappen doen, een beetje in de zon gelegen, wat (rugspier)oefeningen gedaan met de Swiss ball en wat gerust in de hoop dat mijn benen morgen beter zullen zijn. Morgen is het namelijk weer D-day; ongeveer 45 man willen de alp op. Er zitten ambitieuze fietsers tussen die binnen het uur naar boven willen en ook minder ervaren fietsers die alleen maar boven willen komen. Morgenavond volgt er weer een update, maar nu eindig ik met de dagelijkse Haiku;

tussen bloemen loopt
een herder met zijn schapen
geniet van de zon

Moe maar voldaan

2010-05-20T14:42:00.000-07:00

Moe maar voldaan; een mooie titel voor de derde donderdag in de schaduw van Alpe d’Huez. Vandaag was een super dag om te fietsen; reeds bij het opstaan scheen het zonnetje en was er geen wolkje aan de hemel. Het was vandaag nog lekker fris, maar de temperatuur was met 16 graden rond het middaguur zeer aangenaam om te fietsen, al was het door de harde wind wel zaak om uit de wind te zitten.

Elly en Gerard verzorgden vandaag de clinic over het fietsen in de bergen voor de 13 personen in La Grange, Venosc, en Martijn, Ruben, Gijsbert en ikzelf zouden de groep ‘Iedema’ op sleeptouw nemen. Op de heenweg, deze groep verblijft op camping Belle Donne in het ‘plaatsje’ Rochetaillee, zijn Gijsbert, Ruben en ik nog even omgereden via Allemont Eglise (geweldig uitzicht op het stuwmeer) en hebben een stukje van de Glandon/Croix de Fer opgereden. Uiteindelijk meldden we ons even voor half 1 op de camping met al 45 kilometer in de benen. Martijn hield zijn praatje over het fietsen in de bergen, maar dat was voor de meeste van de 36 deelnemers al bekend; sommigen zijn hier al voor de 5e keer! Het niveau van de deelnemers, zij rijden overigens voor een goed doel (ik zal morgen even noteren welk doel, want mijn geheugen laat me vanavond even in de steek), is behoorlijk hoog met een aantal mensen die in voorgaande jaren al binnen het uur de Alp omhoog reden. Martijn zorgde nog even voor wat extra druk op mijn schouders door te melden dat ik de alp vorige week in 49 minuten gefietst had. Achteraf was dat helemaal niet erg want dit zorgde voor een hoop vragen tijdens het fietsen en gezellige praatjes tijdens de beklimming van de Col d’ Ornon.

Nadat ik ook de traagste dalers, sommigen vinden het toch wel erg spannend als de weg omlaag wijst, veilig beneden had gebracht ben ik nog even achter een groep van een man of 20 die de eerste bocht(en) van de Alpe d’Huez wilden verkennen aangereden. Voor de wind haalde ik op het vlakke richting de voet van de Alp snelheden van bijna 60 km/h! Wat een vooruitgang ten opzichte van vorig jaar zeg! Of het nu aan de fiets of aan mij ligt maakt me niet uit ;-).
Nadat iedereen de eerste bocht had bereikt hebben Gijsbert, Martijn en ik de mensen weer terug naar Belle Donne gebracht en tot mijn grote opluchting merkte ik dat de wind was gedraaid. Met ruim 40 per uur zijn we dan ook met zijn drieën terug gereden naar de afslag maar Venosc. Gijsbert zat er goed doorheen en ook bij mij was het beste er wel vanaf dus werden de laatste 8 kilometer naar Le Bourg d’Arud geneutraliseerd.

Morgen staat er met de groep Iedema een rondje stuwmeer en de beklimming naar het skistation van Oz en de klim naar Villard Reculas op het programma. Wat mij betreft is dat meer dan voldoende en ik verheug me al om 's middags nog even (liggend) van het mooie weer, dat is tenminste voorspeld, te genieten. Morgenochtend moet ik weer vroeg op want we vertrekken om 8u45 en ik moet mijn remblokken nog even vervangen. Inmiddels is het al weer bijna middernacht en de hoogste tijd om naar bed te gaan, ik heb nog net even tijd voor de dagelijkse Haiku;

eenzaam en alleen
trotseert een krokus de sneeuw
de zomer nabij

Reacties

2010-05-19T14:38:00.000-07:00

Ik wil bij deze graag even opmerken dat het plaatsen van een reactie via deze site niet bepaald soepel gaat. Ik heb van verscheidene lezers/volgers een opmerking gehad over deze moeilijkheid en heb het vanmiddag even geprobeerd. Het is me niet gelukt een reactie te plaatsen en daarom wil ik jullie vragen reacties gewoon per mail te sturen en wil mijn publiek en trouwe volgers bedanken voor de leuke reacties die ik reeds per mail heb ontvangen.

Omdat ik ruim in mijn Haiku's zit doe ik er vandaag gewoon twee;

organisch gevormd
carbon en titanium
aluminium

Cameraman of pakezel

2010-05-19T14:32:00.000-07:00

Vandaag begon met mooi klim-weer; een lekker zonnetje maar zeker niet te warm. Dat kwam goed uit, want ik had Gijsbert beloofd om hem vandaag te vergezellen tijdens de beklimming van de Alpe d'Huez. Behalve voor de gezelligheid werd ik ook mee gevraagd als getuige en cameraman voor het geval Gijsbert een onwaarschijnlijk snelle tijd zou klokken, opschepperij is in de wielersport immers geen unicum.

Een verbetering van zijn PR zat er dik in, hij had gisteren namelijk een rustdag genomen. Omstreeks 11 uur vertrokken we met zijn drieën richting de alp, Ruben was onverwacht vrij en wilde ook graag zijn tijd aanscherpen. Helaas voor Gijsbert had hij de rustdag niet best verteerd en stond er ook nog eens een flinke wind in het dal, met als gevolg dat ons treintje van 3 in twee stukken brak.
Aan de voet van de alp gaven mijn nieuwe vrienden al hun overbodige ballast af om nog een paar ons/grammen te besparen, de term wieleranorexia is hier op zijn plaats. Helaas heb ik geen foto's van vandaag, maar ik moet er als een pakezel hebben uitgezien. Daarna hebben we ons opgesteld voor het bord van de start en bij het starten van de stopwatch spoten de twee er vandoor.
Na het activeren van de helmcam heb ik de achtervolging ingezet en heb tot even voor het dorpje Huez heen en weer gependeld tussen Ruben en Gijsbert. Ruben had in de eerste kilometers ongeveer een bocht voorsprong gepakt en finishte uiteindelijk in 1'04'50 ongeveer 4 minuten voor Gijsbert die uiteindelijk 1'08'41 mocht noteren. Allebei waren ze ruim sneller dan vorige week en redelijk tevreden over hun presteren. Zelf heb ik vandaag geen echte tijd kunnen zetten.

Boven heb ik wat ballast teruggegeven en zijn we afgedaald via Villard Reculas. Bij het stuwmeer van Allemont wilden Gijsbert en ik rechtsaf om de Croix de Fer nog te beklimmen en Ruben nam de kortste weg naar huis. Er hing echter een onheilspellende lucht boven de Croix de Fer en ik was mijn koude douche van 1,5 geleden nog niet vergeten; zodra de eerste druppels ons raakten hebben we dan ook rechts omkeerd gemaakt en zijn via Allemont sur Eglise naar huis gereden. Gelukkig hielden we het net droog en met de wind in de rug was het lekker blazen in de vallei. Bij de afslag Venosc was mijn energie voorraadje ver op en was Gijsbert al lang blij dat we bijna thuis waren. De laatste 8 kilometer hebben we dan ook geneutraliseerd gereden.

Daarmee kom aan het einde van vandaag, de rest van de middag en avond heb ik niet veel uitgevoerd, en bij het programma voor morgen. Morgenochtend zou ik kunnen uitslapen, maar dat lukt vast niet, want ik hoef pas rond 1 uur op camping Belledonne te zijn. Samen met Martijn en Gijsbert nemen wij morgen een club fanatieke sporters/fietsers op sleeptouw, ze zijn hier voor het tweede jaar op rij, voor de beklimming van de col d'Ornon. Maar er moet eerst even wat klein onderhoud gepleegd worden aan de Witte dame, de remmen zijn namelijk ver op.

De haiku van vandaag;

tussen berg en dal
reist de weg naar de hemel
ontroerd door schoonheid

Geweldig uitzicht en dikke pech

2010-05-18T23:26:00.001-07:00

Vanochtend toch besloten om niet naar de Mont Ventoux te rijden, maar samen met Gerard vertrokken om de Col de la Sarenne te beklimmen (klik). Deze vrij onbekende col begint bij het stuwmeer (Lac du Chambon) tussen Alpe d’ Huez en Les deus Alpes en loopt onder andere door de dorpjes Mizoën en Clavans-le-Haut. Eigenlijk is het vreemd dat ‘de andere kant van Alpe d’Huez’ zo onbekend is, maar het is daardoor wel erg lekker rustig. Ik heb om precies te zijn 2 auto’s gezien na Clavans-le-Haut! De weg wordt na dit dorpje al snel smaller en loopt geflankeerd door riviertjes van smeltwater door een bos. Een paar kilometer onder de top verlaat de weg het bos en krijg je een geweldig uitzicht (zie foto’s) op de omringende bergtoppen. Hier werd me pas goed duidelijk waarom er zo weinig water in de stuwmeren staat; er is nog te weinig sneeuw gesmolten, want alle toppen zien nog helemaal wit.
Dichter bij de top sloeg een Marmot voor me op de vlucht (camera vrees?) en was de weg versperd door een hek. Gelukkig is mijn beheersing van de Franse taal ontoereikend en dús ben ik doorgereden. Met het toenemen van de hoogtemeters groeiden ook rotsblokken en sneeuwhopen op de weg. Helemaal tot de top heb ik niet kunnen fietsen; de laatste 50 meter heb ik moeten klunen, want de weg was nog bedekt met een dik pak sneeuw. Het is feitelijk meer ijs dan sneeuw, getuige ook de schaafplekken op mijn schenen welke ik vandaag heb opgelopen toen ik door het ijs zakte (zie foto’s). Op de top heeft Gerard nog even wat foto’s genomen en daarna zijn we afgedaald naar Alpe d’ Huez. Dat was nog een taak op zich, het wegdek is daar erg slecht, maar de moeite meer dan waard want het uitzicht op Alpe d’Huez en de vallei is prachtig.

Via Villard Reculas zijn we afgedaald naar het stuwmeer bij Allemont, in het wiel van Gerard ging dat lekker vlot en toch veilig. Bij de afslag naar Sardonne nam Gerard de korste weg terug naar Venosc en ben ik afgeslagen om via het dorpje/ski-station Vaujany de col de Sabot (klik) te beklimmen. Hoewel minder indrukwekkend dan de Col de Sarenne was dit een erg mooie klim en met flinke stukken van meer dan 10 procent nog behoorlijk pittig. Na het verlaten van het dorpje Vaujany werd het steeds rustiger, kouder en winderiger. Gerard en Elly hadden deze klim gisteren al gereden en hadden al gewaarschuwd dat de top niet (per racefiets) te bereiken was; ongeveer een kilometer onder de top stuitte ik inderdaad op een flink pak sneeuw en heb ik mijn jackie en windbreaker aangedaan voor de afdaling.

Nadat ik in de zon van het uitzicht en een heerlijk muesli-reepje had genoten begon ik aan de afdaling. Na een paar kilometer had ik de eerste lekke band van de vakantie te pakken; een steentje had zich door het loopvlak van mijn achterband geboord. Het leed was snel geleden en ik kon mijn weg snel weer vervolgen. Helaas kon ik maar kort van de afdaling genieten, want bij het verlaten van Vaujany had ik weer prijs; de tweede lekke band van vandaag. Toevallig stonden nog twee Nederlanders 100 meter buiten het dorp een bandje te wisselen; ook zij waren slachtoffen geworden van een stukje glas… Dit betekende voor mij het einde van het avontuur; ik had geen extra binnenbandje of plakspullen bij me en heb naar huis gebeld. Ruben was zo goed mij op te komen halen en een uurtje later zat ik in het zonnetje voor het huisje een paar nieuwe buitenbandjes te monteren, het goede voorbeeld van Gijsbert kon ik niet negeren . De Michelins lieten zich makkelijk om de Easton’s leggen en ik moet zeggen dat ik erg tevreden ben met het resultaat; een beetje retro, maar wel lekker. Morgen zal ik eens een foto nemen.

Zo dat was een heel verhaal en ik zal eens gaan afsluiten, maar voor ik aan de haiku begin licht ik eerst nog even een tipje van de sluier wat betreft het programma voor morgen. Gerard, Elly en Ruben verzorgen morgen de clinic voor een groepje van 13 en gaan daarna een klein rondje met ze fietsen. Dat betekend dat Gijsbert en ik morgen vrij zijn en dit staat er op het menu; de beklimming van Alpe d’Huez, afdaling Villard Reculas, de beklimming van de Glandon/ Croix de Fer en terug naar Venosc.

Haiku van de dag;

tussen de bloemen
fluiten Marmotten hun lied
badend in de zon

Maandag rustdag

2010-05-17T09:15:00.000-07:00

De titel verklapt het eigenlijk al; vandaag was een rustdag, maar dat betekend niet dat ik niets heb uitgevoerd. Vanochtend om 7 uur was ik klaar wakker en twee minuten later vielen de eerste druppels; koffie en geen regen. Door het keukenraam keek ik naar de besneeuwde bergtop tegenover de wereldstad le Bourg d'Arud en stelde vast dat het een mooie dag zou gaan worden. Een paar minuten later begon ik met een lekker kopje koffie aan een rondje internet; e-mail opgehaald, (sport)nieuws bekeken en wat leuke sites om de nerd- en sportgek in mij tevreden te stellen.

Na het gezamenlijk ontbijt gingen de andere instructeurs, dit keer vergeld door le Chef (Cor) die vandaag de volgauto wel wilde rijden, op pad. Elly en Gerard trokken hun eigen plan en de rest ging gezamenlijk een kijkje nemen boven op de Col du Lautaret om te zien of weg naar de Galibier al sneeuwvrij was (nee dus). Dat kwam mij super uit, want ik wilde vandaag een lekkere rustdag houden en wat studeren.

Een uurtje of 2 (en een hoofdstuk over koolhydraten) later vond ik het wel mooi geweest en heb ik even wat boodschapjes gedaan in het dorp. Ik had namelijk beloofd pannenkoeken te bakken voor de fietsers en het bloem/meel was op. Toen ik terug kwam even snel twee grote kannen beslag gemaakt en koud gezet in afwachting van het beloofde telefoontje/smsje. Dat wachten kon ook wel op de rollenbank en dus heb ik de Tacx in de tuin gezet en heb een uurtje in herstel-modus in het zonnetje gezeten. Nog even en ik ga me echt een prof-coureur voelen!

Na de pannenkoeken, bedankt Cor!, wilde ik nog even in het zonnetje gaan liggen maar helaas trok de lucht een beetje dicht en ben ik maar weer naar binnen gegaan. Op cyclingcols.com vond ik een linkje naar het profiel van de klim van gisteren (Oulles) Klik. Morgen beloofd weer een mooie dag te worden, maar ik ben er nog niet helemaal uit wat ik ga doen. Het moet in ieder geval een stevige rit worden, liefst van een uurtje of 5 a 6 en met aardig wat hoogtemeters, als voorbereiding op la Marmotte. Een ritje naar de Chamrousse met de op de terugweg Alpe d'Huez is een mooie rit, maar ik zou ook de auto kunnen nemen en de Mont Ventoux, langs alle drie de kanten, kunnen bedwingen. De laatste optie is erg aantrekkelijk maar betekend helaas wel 6 uur in de auto. Jullie lezen woensdag wat het geworden is.

Een groot voordeel van de Tacx is trouwens dat je daar je handen niet nodig hebt, ik heb daarom van de gelegenheid gebruik gemaakt om een voorraadje haiku's aan te leggen. Deze komt nog uit de oude doos;

maanden van training
een test van motivatie
tevens van geduld

Oulles

2010-05-16T17:11:00.000-07:00

Gisteren was een drukke dag, daarom vandaag een dag van relatieve rust. Van het voornemen om uit te slapen en niet te fietsen kwam weinig terecht; vanochtend toch vroeg opgestaan om Koen, Kees en Sanne uit te zwaaien en vanmiddag samen met Elly, Gerard en Ruben een lekkere ronde gefietst. Daarbij hebben we een ongelofelijk mooie en rustige klim ontdekt; ongeveer 2-2,5 kilometer na het begin van de col D’Ornon hebben we de afslag naar het plaatsje Oulles genomen. Deze klim van 7 kilometer heeft een steigingspercentage van ruim 10 procent en de top ligt op 1413meter, te voet kun je nog verder omhoog, en biedt een geweldig uitzicht op de omringende berg toppen. De hele klim zijn we niemand tegengekomen, dat is maar goed ook want de weg is nergens breder dan 1,5 auto en ligt vol met stukken leisteen. Na een voorzichtig begin ben ik uiteindelijk in D2 naar boven gereden, niet te intensief maar wel lekker. Op de terugweg zijn we even gestopt in Bourg d’ Oissans voor een bakje koffie en daarna zijn we als een treintje naar de afslag naar Venosc gesneld. De laatste paar kilometer heb ik nog even een sprintje getrokken, om daarna lekker lui in het zonnetje te gaan zitten (zie ook de foto hier rechts).
Donderdag komen de volgende groepen weer dus tot die tijd is het lekker rustig, morgen gaat de rest voor een flinke ronde en dat is voor mij een mooie gelegenheid om even rustig te studeren. Dinsdag rijd ik wellicht naar de Mont Venttoux, maar dat hangt nog een beetje van de weersvoorspelling af.

Haiku van de dag;

zwart en scherp leisteen
gespleten door de natuur
ik kom slechts voorbij

Monter á Vélo

2010-05-15T11:36:00.001-07:00

De 2e zaterdag als voorrijder en vandaag voor het eerste met een grote groep; bijna 70 deelnemers zullen Alpe d’ Huez trachten te bedwingen. Omdat het niveau behoorlijk uiteen loopt is de groep gesplitst in een langzame en een snelle club. De eerste is om 10 uur vertrokken, een half uur later gevolgd door de snelle(re) fietsers. Beste tijd vandaag is 55 minuten en een beetje, de langzaamste deelnemer deed er uiteindelijk (met flink wat duw-werk van Gijsbert) 2 uur 58 minuten over, dat is gemiddeld maar net boven de 4 kilometer per uur… Diep respect voor het doorzettingsvermogen van deze man, maar het doet me toch nadenken of het misschien noodzakelijk is om voortaan een tijdslimiet in te stellen.

Zelf heb ik vandaag geen records gebroken, hooguit voor de meest onregelmatige beklimming van de Alp; mijn snelheid liep uiteen van 4,8 tot 24,9 kilometer per uur, maar toch was ik van te voren enigszins zenuwachtig. Het langzame rijden afgewisseld met de sprintjes tussen de eenlingen die behoorlijk verspreid zaten over de klim waren wel behoorlijk vermoeiend; morgen even een rustdag. Dan gaan we gezellig alle huisjes schoonmaken.

Haiku van de dag;

stukken 10 procent
net als de hoogtemeters
stijgt ook mijn hartslag

Vrijdag de 14e - Col d'Ornon

2010-05-15T07:43:00.001-07:00

Vandaag een mooie ronde met 2 grote groepen en in totaal net geen 70 fietsers. Het weer werkt vandaag goed mee; na wat druppels op de weg naar Bourg d’Oissans begint zelfs de zon te schijnen en met een graadje of 12 is het zelfs een lekkere klim-temperatuur. Op het programma staat de col d’Ornon en onze (Martijn, Kees, Ruben en ik groep start als eerste. Ik vertrek als laatste om iedereen even op camera vast te leggen en moet onverwacht nog stevig door rijden om de eerste deelnemers in te halen. Boven gekomen daal ik nog een aantal keer af om de wat minder snelle klimmers op te pikken. Uiteindelijk haalt op 1 na iedereen de top van de Ornon en het gerucht gaat dat 1 van de deelnemers morgen (zaterdag) binnen de 50 minuten Alpe d’Huez gaat beklimmen. Mijn benen waren vandaag in ieder geval in prima staat, maar morgen kan ik ze waarschijnlijk niet testen. Zorgen dat iedereen morgen veilig boven (en weer beneden) komt is de eerste prioriteit.
Haiku van de dag;

een buik vol vlinders
ik nam ze mee naar Frankrijk
ze geven me vleugels

Donderdag 13 mei 2010

2010-05-13T23:51:00.000-07:00

Vandaag de volgauto gereden voor een mooi rondje rond het stuwmeer van Allemont en de beklimming van Villard Reculas, de minder bekende kant van Alpe d’Huez. Elly, Cees, Ruben en Gerard begeleiden een groepje van zes fietsers uit de regio Bergen op Zoom / Hoogerheijde en hebben geluk; het weer valt vandaag reuze mee. De wegen zijn bij het vertrek nog nat, maar de zon begint al een beetje te schijnen en bij het stuwmeer stoppen we zelfs even om wat warme kleding in de auto te leggen. Even later op Villard Reculas rijden de fietsers langzaam de wolken in; koud maar goed voor een paar mooie foto’s en de beloning volgt even voor de top; zon, blauwe lucht, stapelwolken en het uitzicht op de vallei zorgen voor een perfecte achtergrond voor nog een paar foto’s (zie hiernaast).
Daarna snel de Alp weer afgedaald en de kortste weg naar huis want de lucht betrekt wat. Even na thuiskomst begint het inderdaad te regenen en terwijl er door de anderen wat gepoetst wordt doe ik even een herstel training op de Tacx; even een uurtje zweten en de spieren losmaken.

Haiku van de dag;

watt per kilogram
de maatstaf voor prestatie
fiets-anorexia

First attempt

2010-05-12T23:03:00.000-07:00

Woensdag 12 mei 2010

Even voor tien uur begeef ik me met fiets en helmcamera naarbuiten voor wat de eerste snelle beklimming van de Alp moet worden. Gijsbert, Koen en Ruben hebben ondanks de loodzware rit van gisteren (de hele dag in de regen) besloten hem ook te fietsen en Peter heeft aangeboden de volgauto te rijden en voor de tijdregistratie te zorgen. Dat heeft uiteraard niets te maken met mijn voornemen om zijn tijd uit de boeken te rijden; Peter deed vorig jaar een 47 minuten over de 12,8 kilometer (ADF streep) tot in het dorp… Helaas begint het opeens flink te regenen, waarop we besluiten ons vertrek iets uit te stellen. Een uurtje later vertrekken we alsnog richting de alp.

Ondanks de buikgriep van vorige week verliep afgelopen zaterdag het eerste ritje van 2010 op de AH niet onaardig, maar helaas kon ik achteraf weinig zeggen over mijn tijd aangezien ik tijdens de beklimming enkele keren was afgedaald naar het begin van de groep. Gisteren was een verplichte rust- en studeerdag en vandaag zou ik dus fit genoeg moeten zijn voor een snelle ‘run’. De benen voelden niet slecht, maar ook niet bijzonder ‘scherp’. Onderaan even gestopt om de regen spullen in de auto te gooien en daarna, vier op een rij, opgesteld voor de beklimming. In alle haast ben ik helaas vergeten mijn helmcamera uit te zetten, gelukkig volgen er nog genoeg beklimmingen. Peter gaf het startschot en 49 minuten en 38 seconden later kwam ik over de streep van ADF. Ruim drie minuten later reed ik over de Tour finish (in 52,52), dat is 7 minuten langzamer dan ik eigenlijk zou willen.

Even de balans opmaken; had ik verwacht vandaag al die tijd te halen? Nee eigenlijk niet. Dit was uiteindelijk nog maar de eerste poging en de komende weken kan ik de berg nog wat beter leren kennen en ondertussen dat beetje vermogen bij trainen wat ik feitelijk nog tekort komt. Peter verbeterde zich vorig seizoen met 5 minuten, dus wie weet gaat het over een paar weken toch lukken. De belangrijkste conclusie van vandaag is dat ik op de minder steile stukken meer had moeten versnellen, de bochten niet zittend maar staand had moeten doen, wat agressiever had moeten starten en misschien af en toe het omslagpunt had moeten durven overschrijden.

Voor de lezers met affiniteit voor statistiekjes;
Tijd na 12,8 km: 49m38s
Tijd tot Tour finish: 52m52s
Gemiddelde snelheid: 15,4 km/h
Gemiddelde hartslag: 181
Gemiddeld aantal RPM: 81

Haiku van de dag:

alleen op de berg
de witte dame en ik
mijn hartslag als gids

Maandag 10 Mei

2010-05-10T14:29:00.000-07:00

Vandaag vroeg opgestaan en lekker gefietst met Cees, Gerard, Elly, Ruben, Peter en Gijsbert. We zijn begonnen met Les 2 Alpes, niet via de route uit de Tour de France maar via een binnendoor weggetje door het plaatsje Bons. Daarna afgedaald naar Le Freney om ‘de richel’ te beklimmen; een erg mooi en rustig klimmetje naar Auris dat even voor de top afbuigt richting La Garde. De richel geeft een geweldig uitzicht op het dal en komt uit in bocht drie van de Alpe d’Huez. Omdat er weinig verkeer was kon er goed hard afgedaald worden, maar ik moet nu bekennen dat ik het bij 70 km/h voor gezien hield en de rest bij me weg zag rijden. Peter vond het nodig om even flink gas te geven in het dal en zo waren we in geen tijd bij de afslag naar Venosc om de laatste 8 kilometers naar Venosc en een welverdiende boterham.'S middags lekker in de zon de fietsen gepoetst.

Morgen gaan de andere voorrijders voor een rondje ‘de la Mort’; ongeveer 125km lang en ondermeer de Col de la Serre en de Col D'Ornon. Flink wat hoogtemeters dus. Morgen verruil ik de fiets voor een studieboek, hoewel.. als het zonnetje schijnt laat ik me misschien wel verleiden om een herstelrondje te doen door het dal.

Haiku van de dag;

benen lopen vol
bij het steiler worden van
de weg naar de top

L' Amour ou la haine?

2010-05-09T23:04:00.000-07:00

Vanochtend om 11 uur begonnen aan wat een lekker tochtje zou moeten worden; sinds gisteren is de Croix de Fer geopend, wat inhoud dat je ook de Glandon op kunt. Mijn plan was dan ook een retourtje crashlocatie, maar het weer (en een hek net voor de top) gooide roet in het eten.

De eerste anderhalf uur was heerlijk. Achteraf gezien was ik misschien wat ambitieus gestart, maar kon ondanks de inspanningen van de dag er voor toch een lekker tempo handhaven. In le Rivier voelde ik de eerste spatjes, omdat het nog niet echt regende ben ik toch maar doorgereden en heb na een paar kilometer een extra jasje aangedaan omdat het wat begon te miezeren en de lucht boven de top steeds grijzer werd en de druppels werden langzaam maar zeker groter. Boven gekomen bleek de top nog gebarricadeerd en net toen ik mijn regenjackje tevoorschijn haalde voor de afdaling opende iemand de kranen van de hemel en begon het te stortregenen. Het resultaat was dat ik in 2 minuten tijd helemaal doorweekt was, de afdaling kletsnat was en het gevoel al na een paar kilometer uit mijn vingers was verdwenen. Zwaar bibberend bereikte ik het klimmetje even voor le Rivier en mijn afwijking is officieel; ik ben gek op klimmen! Ik werd er in iedergeval weer een beetje warm van vanbinnen.

Bovengekomen ben ik snel een créperie binnen gevlucht om me op te warmen voor het tweede deel van de afdaling. De eigenaresse had duidelijk medelijden met deze fou hollandais, vervoegen in het Frans is mij een raadsel, en wees me een plekje voor de hete houtkachel, waar ze mij even later een heerlijke chocolat chaud bracht. Een paar minuten later sloeg de damp uit mijn kleding, kreeg ik gezelschap van hond en kat en na het uitwringen van handschoen en arm- en beenstukken zat ik daar best lekker. Inmiddels zat ik mijn opties te overpijnzen; doorfietsen en kou lijden of naar ‘huis’ bellen en een watje . De keuze werd gelukkig voor mij gemaakt; Martijn belde met de vraag of ik opgehaald wilde worden. Het laatste half uurtje begon de plas water onder mijn stoel op te drogen en een uur later zat ik, inmiddels zelf opgefrist, de witte dame te vertroetelen.

Haiku van de dag:

Wisselvallig weer
soms ruig, gelijk de bergen
dan warm en zonnig

Un départ aleatoir

2010-05-09T00:59:00.000-07:00

Zondagochtend 9 Mei

Eindelijk tijd voor een berichtje. De eerste groep fietsers vertrekt vanochtend weer naar huis en ook Heleen is weer terug naar de Nederland. De eerste week is het best te omschrijven als wisselvallig en kende kou, regen, sneeuw, 'buikgriep' maar gelukkig ook zon en gezelligheid. Uiteraard is er ook het nodige gefietst, een overzichtje van dag tot dag;

Maandag
In mijn eentje het ritje naar la Bérarde gereden, althans tot aan het hoogste punt en daarna weer omgedraaid in verband met het weer en andere plannen. Ik was duidelijk even vergeten hoe steil dit stukje is. vergelijkbaar met de eerste paar kilometers van Alpe 'd Huez, en houd mijn hartslag met moeite onder het omslagpunt en ben dankbaar voor de keuze voor een compact crankstel; ik heb het lichtste verzet al nodig. Gelukkig stel ik vast dat ik wel lekker vooruitkom. Boven aan de kim even snel wat foto's genomen van de toch wel indrukwekkende omgeving. De bergtoppen liggen nog vol met sneeuw en op sommige plaatsen komt dit zelfs tot aan de weg.
Terug bij het huisje Heleen opgepikt, die zich nog wel beroerd voelt maar toch mee wilt voor een kort stukje op de fiets. Samen de afdaling richting de Lautaret gedaan en rustig terug naar Venosc gefietst. (Venosc is trouwens de thuisbasis voor de komende weken).

Dinsdag
Samen met Heleen en Martijn 's middags vertrokken om de beklimming van de col d'Ornon te verkennen. Het weer valt gelukkig mee, na wat eerste spetters krijgen we zelfs af en toe zon tijdens de klim, en we rijden gezamenlijk naar boven. Heleen is nog niet 100% hersteld maar kan goed volgen en komt gemakkelijk boven. De laatste paar kilometers nog even de benen getest en zo hard mogelijk naar boven gereden. De top lag nog in de wolken en het was er behoorlijk koud, de resten sneeuw die we later deze week zullen zien zijn vanaf de weg niet eens waarneembaar. De afdaling was al even fris en het klimmetje naar Venosc hebben we rustig opgefietst.

Woensdag
Dinsdagavond ben ik ook beroerd geworden dus vandaag word er even niet gefietst. De dag begon pas om 10uur en hebben we verder ingevuld met wat schoonmaken en het bekijken van Grenoble. Op de terugweg was de verse sneeuw duidelijk waarneembaar, verschillende bergtoppen rondom Alpe 'd Huez (AH) hebben een vers laagje gekregen!

Donderdag
Samen met Heleen vertrokken voor een rondje stuwmeer, echter besloten we even voor het plaatsje Allemont om langs Villard Regulas de alp op te fietsen. Dit was een nieuwe klim voor mij, maar is erg lekker rustig en geeft een mooi uitzicht op de vallei. Helaas zaten we de laatste kilometers in de bewolking en was het er tegen het nulpunt. In de afdaling zaten we dan ook te bibberen op de fiets en onderaan zijn we bij het eerste het beste café gestopt voor een chocolat chaud. Toen bleek het al half 7 te zijn en hebben we ons naar huis gehaast, echter begon de buikgriep mij wat af te remmen; de klim naar Venosc heeft nog nooit zo lang geleken!

Vrijdag
De eerste groep fietsers is gisteren aangekomen en gaat vandaag de col d'Ornon doen. Heleen voelt zich weer helemaal fit en fietst gezellig met de groep mee, ik voel me wat minder en bestuur vandaag de volgauto. De samenstelling van de groep is heel divers, zowel qua leeftijd als getraindheid, echter voor allen is het de eerste keer in de bergen. De eerste dag is altijd zwaar maar iedereen komt boven op de , vandaag wel, zonnige top van de Ornon. Het afdalen is niet iedereen even goed bevallen en ik heb dan ook twee passagiers tijdens de afzink. Daarna is het snel terug naar Venosc waar, na het beklimmen van de laatste steile stukjes naar het chalet, een heerlijk pasta maaltijd van onze chefkok Cor ons staat op te wachten. Inmiddels beginnen de zenuwen van sommige gasten al op te spelen en de beklimming van Alpe d’Huez is uiteraard hét gespreksonderwerp tijdens de maaltijd.

Zaterdag
De dag van de waarheid voor de 15 deelnemers aan de clininc en voor mij een dag van vroeg opstaan en een afscheidszoen. ’s Ochtends vroeg Heleen naar het vliegveld van Genéve gebracht om daarna, met gezwinde spoed, terug naar Bourg d’ Oissans te rijden en met de deelnemers de AH te gaan beklimmen. Anders dan de rest van de week was het vandaag heerlijk weer, ’s ochtends nog een tikje fris maar wel met een heerlijk zonnetje. Kortom, prima weer voor een beklimming. Vandaag 3 voorrijders, Elly, Gerard en ikzelf, en Martijn met de volgwagen mét tijdregistratie. Omdat ik mijn harstlagmeter was vergeten heb ik vandaag heerlijk ‘vrij’ kunnen fietsen en heb de AH heerlijk op én af kunnen crossen. Ik zou de eerste vijf deelnemers begeleiden, maar de onderlinge verschillen waren al snel dusdanig groot dat de beklimming voor mij vandaag geen 12,8 maar eerder 20 km lang was. De snelste deelnemers waren in net iets meer dan een uur boven gekomen en de laatste kwam in net iets meer dan 2 uur over de streep. Even snel op de foto en daarna zijn we afgedaald. Gerard heeft een groepje, inclusief mijzelf, op sleeptouw genomen voor een ritje over ‘de richel’. Hier zal ik van de week eens wat foto’s van het mooie uitzicht op de vallei nemen en hier posten.

Vandaag
Aujourd’hui staat de beklimming van de Glandon op het programma; deze is nog niet helemaal open, maar hopelijk kan ik de crashlocatie bereiken. De camera gaat mee voor een sfeerimpressie.

Haiku van de dag:

blik op oneindig
met mijn hoofd in de wolken
lijkt geen berg te hoog

Histoire

2010-04-26T01:07:00.000-07:00

3 July 2010, dag van de tour-start maar ook van de cyclosportieve La Marmotte, wordt de dag van de waarheid. Reeds in Oktober 2008 nam ik het besluit om deel te nemen aan deze bijna mythische tocht rondom Alpe d'Huez, maar het zaadje was een jaar of vier geleden al geplant. De uitdaging was wat me toen had aangesproken, al was het op dat moment nog te vroeg om aan deelname te denken; ik fietste graag in de bergen maar had niet de drive of de tijd om er echt voor te trainen en als ik ooit zou starten dan wilde ik ook voor goud gaan. Misschien dat het er ooit nog van zou komen.

Dat ooit was dichterbij dan gedacht en in de zomer van 2008 bood 'ooit' zich aan; ik zou niet afstuderen en had een jaartje ‘vrij’. Na de hele winter in de spinningzaal te hebben doorgebracht begon op 1 April de vakantie, lekker trainen in het Brabantse en Zeeuws, en gelijk met de vakantie kwam ook de zomer.

Na maanden van trainen was het dan zo ver; op naar de Marmotte! Na een wat nerveuze start van de trainingsweek bij Alpedhuezfietsreizen.nl toch mijn doelen maar bijgesteld; een tijd van minder dan acht uur leek opeens binnen bereik. Een startnummer in het eerste vak bracht die tijd nog dichter bij en de tussentijd op de Glandon bevestigde dat; relatief op mijn gemak was ik bij de eerste honderd boven gekomen.

Helaas ging het nog geen vijf minuten later helemaal verkeerd; in de afdaling kwam één van de andere deelnemers ten val en ik kon hem maar ter nauwer nood ontwijken. Helaas was toen het asfalt op en met een flinke klap kwam ik zestien meter lager neer op de flank van deze alpen col. De eerste schade leek mee te vallen, dus zat ik al snel weer op de fiets. Een paar minuten later, toen het adrenaline peil wat was gezakt en mijn stuur scheef bleek te staan ben ik toch maar afgestapt en gewacht op de ambulance. Na een lange, bochtige en enigszins ongemakkelijke afdaling in een Franse ambulance, dit was mijn eerste en hopelijk laatste keer in een ambulance, eindigde mijn Marmotte in een ziekenhuisbed in Saint Jean de Maurienne. Het resultaat van de valpartij? Twee gebroken ruggenwervels, een bloeding in mijn linker hersenhelft en een gedeukt ego. Gelukkig mocht ik al snel terug naar Nederland waar ik acht weken op bed moest blijven, met een mooi 'frame' om alles op zijn plaats te houden was de vernedering compleet.
Voor iemand die nog nooit ‘iets’ had gemankeerd was dit een moeilijke, uitdagende maar vooral leerzame periode. Ondanks de nodige ‘mood swings’ en veel geklaag en gemopper week mijn verzorging geen seconde van mijn zijde en hielpen zij mij letterlijk weer op de been. Belangrijkste remedie tegen een zielige ‘wannabe wielrenner’? Liefde, vriendschap, afleiding en vooral veel eten...

September 2009 was het tijd voor een nieuw hoofdstuk; ik was gelukkig net op tijd hersteld voor de Msc. Food Quality Management. Oké de eerste weken nog met korset aan naar college en de eerste ritjes op de (boodschappen) fiets vielen een beetje tegen, als ik het viaduct bij Ede nog maar zag liepen de benen al vol. De fysiotherapie sessies in Bergen op Zoom werden lastig om vol te houden dus ben ik in September maar in Ede gaan trainen. Vlakbij mijn kamer had ik een sportcentrum mét luxe spinningzaal gevonden en niet onbelangrijk; ik kreeg onbeperkte toegang! Tussen de colleges door was dit mijn speel- en martelkamer. Eind Oktober kreeg ik mijn eigen spinning uurtje op de zondagochtend bij Fitness Palace, zo werd ook de zondagochtend nuttig ingevuld.

De wintermaanden heb ik vooral doorgebracht in de spinningzalen in Ede en Bergen op Zoom. Vanwege de langdurige sneeuwperiode viel er buiten toch niet veel te fietsen en pas begin Maart heb ik voor het eerst weer buiten getraind. Toen nog wel op de 'oude' RedBull die op het oog de valpartij beter had doorstaan dan ik maar ik toch niet helemaal meer vertrouwde. Gelukkig mocht ik van mijn sponsor (lees: papa) een nieuwe fiets uitzoeken. Ergens in Januari togen wij daarom naar Roseversand in Bocholt om een nieuwe liefde uit te gaan zoeken en niet zonder resultaat! Verwend nest als ik ben kreeg ik een superdeluxe , over de top en geweldig mooie RedBull Carbon X-Lite 8800 met Sram Red! Een fiets van nog geen 6,5 kilo in dé mode kleur Wit. Het feest werd nog leuker toen het frame niet meer in maat beschikbaar was en ik een upgrade kreeg naar het frame dat wel in de reclames in de Rose gids voorkomt maar niet te koop is!
Na een poosje zoeken kreeg ik uit onverwachte richting, ik noem geen namen maar ze heeft 'de fiets' naar plek twee verwezen, hulp en vond ik een mooi naam voor mijn (niet zo) geheime liefde. De X-lite gaat voortaan door het leve als 'de witte dame', naar de mooie Giulia Occhini; de publiekelijk geheime liefde van Fausto Coppi. (zie; http://grintablogt.wordpress.com/2010/02/05/frb05/)

Inmiddels ben ik met het schrijven ergens in de maanden Maart, April aanbeland en kom ik steeds dichter bij het vertrekt naar Alpe d'Huez. De laatste weken staan in het teken van een inspanningstest, een poging om nog wat extra gewicht mee te nemen op vakantie en vliegen voorbij. Volgende post komt vanuit Frankrijk.

Haiku van de dag;

Koos, Joke en Ton
en van Marianne ook
veel liefde en steun

Premier post

2010-04-19T01:33:00.000-07:00

De eerste post van dit blog, een goed moment om uit te leggen waarom ik ga bloggen. Deze zomer verblijf ik ruim twee maanden in de schaduw van l'Alpe d'Huez (AH), start datum 2 Mei eind datum nog onbepaald, maar in ieder geval na la Marmotte. Gewapend met helmcamera volgt hier de komende maanden een (bijna)dagelijks verslag vanaf de Witte Dame.

Het doel van deze betaalde vakantie; het begeleiden van (tour)fietsers bij het fietsen in de omgeving van l'Alpe d'Huez en het bedwingen van diverse cols. Daarnaast ben ik recent lid geworden van Gaul! Deze organisatie haalt geld op voor Warchild door sponsoring te regelen voor fietsers, maar ook uit door leden zelf opgezette acties. De beelden van mijn helmcamera zal ik in de vorm van een dvd aan iedere groep bij alpedhuezfietsenreizen aanbieden, de volledige opbrengst daarvan gaat naar Gaul! Kijk ook eens op http://gaul.nl/

Uiteraard heb ik ook nog wat persoonlijke doelen en ik heb de lat lekker hoog gelegd; in drie kwartier naar de tour-finish boven op de AH en een plekje bij de top 50 in la Marmotte... Uitdagend? Jazeker. Onmogelijk? We zullen zien...

Om niet alleen het lichaam maar ook de geest wat te prikkelen eindig ik ieder bericht met een Haiku, vandaag de eerste;

bloed zweet en tranen
eindelijk is het zo ver
marmotte in zicht